gaming sinds 1997

Medal of Honor

Na een stuk of tachtig shooters over Wereldoorlog 1, 2 en de Koude Oorlog, laat Medal of Honor deze keer een verfrissend nieuwe wind door de reeks waaien. Geen Duitsers of Russen meer die kogels door de kop gejaagd krijgen; je mag het zowaar opnemen tegen de Afghanen! Afghanistan zal daar wel niet mee kunnen lachen, maar volgens recent marktonderzoek is dat toch niet de grootste afzetmarkt.

Vanaf het begin van de Campaign-modus weet je meteen dat deze game een hoop actie met zich zal meebrengen. Een korte actiescène wordt gevolgd door een flashback, alwaar jouw verhaal begint. En dat verhaal zit uitstekend en uiterst geloofwaardig in elkaar: je kruipt in de huid van verschillende soldaten met elk hun eigen rol. Zo knal je de ene keer Afghanen af in een beklijvende open veldslag, terwijl je wat later onopgemerkt probeert een extra gaatje in hun hoofd te snipen.

Die rollen moet je ook serieus nemen. Op een stealth-missie maak je het jezelf namelijk ongelooflijk moeilijk door in het wilde weg te beginnen knallen en omgekeerd geldt hetzelfde. Neem je net iets teveel tijd om een strategisch schot te plaatsen op een vijand terwijl zijn kompanen met twintig op je af stormen, dan mag je er zeker van zijn dat die Talibanstrijders je bliksemsnel een kopje kleiner zullen maken.

“Is het spel dan echt zo gedetailleerd uitgewerkt?”, vraag je je dan af. Jep, soms zelfs veel te gedetailleerd om goed te zijn. We wisten van de Call of Duty-reeks al wel dat er momenten zijn waarop het spel meer op een filmscript lijkt dan een oorlogsgame, en daar maakt Medal of Honor óók zware fouten in. Een tijdje ronddolen om te zien op welke vierkante meter je moet gaan staan om het verhaal verder te laten gaan of je collega een kogel of honderd zien opvangen om bij een volgende missie bij het minste briesje morsdood te vallen, het gebeurt allemaal. Zonde, want de uitstekende gameplay wordt zo toch deels verpest door Hollywoodachtige gebeurtenissen en verouderde scripting.

Een ander minpuntje aan de gameplay zijn de verschillende – gelukkig vrij beperkte – bugs die in het spel zijn geslopen. Zo kon ik in een bepaalde missie niet door een geopende deur gaan. Een omweg nemen had een mogelijkheid geweest, ware het niet dat dat onmogelijk was en ik dus vast zat. Herladen vanaf het vorige checkpoint dan maar, dat gelukkig genoeg nog vrij dichtbij bleek. Vaak bevinden checkpoints zich echter net vóór in plaats van net nà een cruciaal punt in je missie. In diezelfde missie als daarnet moest ik ook wachten tot enkele Talibanstrijders zich verspreidden om ze dan stealthgewijs één voor één uit te schakelen. Fine by me, ik hou van stealth, maar ze gingen helemaal niet uit elkaar. Nogmaals een bug, en een gefaalde scripting, waardoor de grote middelen dan maar moesten bovengehaald worden.

Het grote gevoel van vrijheid dat MoH op het eerste zicht blijkt te bevatten, wordt door het van iets naderbij te bekijken al snel ontmaskerd. Iets waardoor de realiteitsfactor ondanks de geweldige graphics een serieuze deuk krijgt. Ook de aim-assist, die standaard aan staat op X360 en PS3, doet hier niet al te veel goed aan. Een mooi hulpmiddel voor gamers die gewoon moeten worden aan shooters, maar veteranen van het genre zullen deze optie al snel afzetten aangezien het een belediging voor hun skills is.

Over de graphics hebben we grotendeels niet te klagen, vaak vind je het zelfs zonde dat zo’n mooi landschap compleet kapot geschoten moet worden. Bij nacht wordt alles omsluierd door een knappe gloed dankzij de maan, terwijl je bij dag hoopt dat je buiten munitie ook nog een zonnebril in je backpack hebt steken.

Wanneer je door een helikopter in de woestijn wordt afgezet, ervaar je ook meteen hoe lastig het is om door opvliegend zand te kijken, een mooie en vooral realistische toevoeging. In negen verschillende levels controleer je verschillende soorten soldaten en vecht je ook op uiterst uiteenlopende locaties. De woestijn van hiernet kan net zo goed een besneeuwd Talibandorpje zijn of een verlaten luchthaven. Ook het geluid sluit hier naadloos bij aan, met medesoldaten die je orders toeroepen en schoten die je om de oren zoeven.

Na een vijf à zes uur gameplay heb je normaal gezien de hele campagne doorworsteld, maar daarmee is de fun nog niet afgelopen. In de Tier 1-modus kan je alle missies nog eens herspelen, maar dan wel tegen de tijd en aan een hogere moeilijkheidsgraad. Met beperkte munitie en een trager herstellingsproces bij schotwonden moet je proberen zo snel mogelijk het eind van de missie te halen terwijl headshots de tijd een beetje vertragen en je zo dus enkele seconden kan winnen. Heel fijn, maar ook hier komt het veel te hoge filmscript-gehalte van de game het geheel een beetje verpesten. Vijanden komen quasi altijd op dezelfde plaats en tijd hun kop boven het zand steken, waardoor je als je over een goed geheugen beschikt al na een paar pogingen door het level vlamt. De geloofwaardigheid en het realisme van de campagne worden door deze Tier 1 dan ook gereduceerd tot een net iets meer dan middelmatig arcadespelletje.

Al bij al valt op Medal of Honor niet veel aan te merken. Qua gameplay en realisme kunnen we niet klagen, maar als we het geheel iets aandachtiger bekijken valt dat laatste toch een beetje tegen. Een shooter koop je omdat je een soldaat wil zijn, niet een acteur. De uitstekende presentatie dompelt je wel perfect onder in de gespannen sfeer. Het feit dat het strijdperk zich nu in Afghanistan bevindt, is niet alleen verfrissend maar ook tot in detail uitgewerkt. Een knappe game dus, maar alleen als je je niet teveel stoort aan de schoonheidsfoutjes en de onderliggende problemen.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Medal of Honor
geplaatst in: Electronic Arts, Reviews, X360
tags: , ,


Leave a Reply