gaming sinds 1997

MediEvil Resurrection

Dwaas uitziend hoofdpersonage? Check. Bijdehands hulpje? Check. Slechterik die de wereld probeert te veroveren? Check. Golven van hersenloze vijanden? Check. Ironische humor? Check. Het lijkt wel alsof Sony’s Studio Cambridge gewoon over de “Hoe maak ik een goede platformer?”-checklist is gegaan en uiteindelijk op de proppen kwam met MediEvil Resurrection. Kan deze game, die recht vanuit Sony’s assemblagehallen komt, onze harten veroeveren?

MediEvil Resurrection is eigenlijk een remake van de gekende PSOne game MediEvil uit 1998. Je kruipt in de huid van Sir Daniel Fortesque, een moedige held die ooit de kwaadaardige tovernaar Zarok doodde -nuja, althans volgens de legende-. Het enige probleem is dat je er toen zelf het leven hebt bij ingeschoten. Maar nu is Zarok terug en hij roept onmiddellijk een leger van ondoden op. Dit betekent uiteraard dat jij ook terug tot leven wordt gewekt. Voor de tweede keer onderneem je een queeste om het kwade te overwinnen. Oja, heb ik al verteld dat Dan eigenlijk een skelet is? Bij deze…

Resurrection is een actiespel met enkele platformelementen erin gemixt. Het belangrijkste punt van de game is echter zijn -soms hilarische- sfeertje. Neem nu bijvoorbeeld Dan zelf. Ik denk niet dat je een held zou kunnen vinden die nog onhandiger en nog sulliger is, zelfs na lang zoeken. In zijn hoofd, excuseer schedel, huist er ook een klein schepseltje dat dienst doet als Dan’s engelbewaarder. Hij geeft Dan soms advies, maar meestal maakt hij pittige opmerkingen over de knokige held. Hij doet dat met een lekker overdreven Arabisch accent dat geregeld een glimlach op je gelaat zal toveren. Sterke prestatie van de acteur in kwestie, dus. Het is duidelijk dat het spel zich niet al te serieus neemt. De humor is dan ook de sterkste motivatie om te blijven spelen, want de game heeft toch een aantal minpunten.

Allereerst is er de camera. Hij blijft meestal wel achter Dan hangen, maar regelmatig cirkelt hij rond hem om een meer cinematografisch effect te bekomen -iets waar men niet in slaagt, overigens-. Zoals iedere actiefanaat wel weet kan dit heel erg storend zijn. Je kan de camera terug achter Dan plaatsen met een druk op de rechterschouderknop, maar dat is niet de beste oplossing. De camera repositioneert zich snel, maar in die paar seconden ben je helemaal gedesoriënteerd, wat je natuurlijk kwetsbaar maakt. Het gebeurde mij regematig dat een of ander leeghoofdige vijand een mooi stuk uit mijn levensbalk beet terwijl ik nog wat met de camera stond te knoeien. De R-knop ingedrukt houden is ook al geen oplossing, omdat Dan dan zal strafen en sidejumpen. Dit kan wel handig zijn in gevechten, maar wanneer je de wereld verkent doe je het beter niet en neem je best de rondcirkelende camera voor lief.

Een ander nadeel van MediEvil Resurrection is de omslachtig wapeninterface. In plaats van op een knopje te drukken om van wapen of item te veranderen, moet je nu door een menu navigeren en het wapen/item naar keuze selecteren. In het begin van het spel stoort dat niet zo, maar na een vijftal levels zal je arsenaal al aardig toegenomen zijn, wat leidt tot eindeloos scrollen. Je kan natuurlijk ook kiezen om alle vijanden met hetzelfde wapen te verslaan (in dat geval raad ik het Long Sword aan), maar zoals je snel genoeg zal merken, gaan sommige vijanden merkbaar sneller neer met het juiste wapen (mummies zijn bijvoorbeeld kwetsbaar tegen knuppels en hamers). De manier waarop je nieuwe speeltjes krijgt is ook het vermelden waard. Vijanden opruimen vult een kelk die best gevuld is tegen het eind van het level. Verder moet je nog een gelijkaardige kelk vinden in het level. Doe je beide, dan mag je aan het eind van een level een bezoekje brengen aan de Hall of Heroes, waar je een nieuw wapen krijgt van een overleden held. De bijhorende dialogen zijn vaak zo hilarisch dat je met plezier alle uithoeken van een level doorzoekt, op zoek naar monsters.

Maar wanneer je voorbij de fouten kijkt, blijft er een erg aardige game over. De gevechten zijn boeiend genoeg en de indrukwekkende bazen verdienen ook een vermelding. De puzzels worden nooit saai of frustrerend en de vele minigames zorgen voor een leuke afwisseling met al dat gehak. Die minigames kunnen trouwens ook apart gespeeld worden, zowel alleen als via Wi-Fi. Er zijn niet zoveel platformpassages, maar in dit geval is dat geen nadeel. De camera zou toch alleen maar roet in het eten gooien.

Afgezien van de camera, ziet dit spel er erg goed uit. De levels zijn kleurrijk en sfeervol en de vele kleine details demonstreren een aardige kennis van leveldesign. De models zien er prima uit; ze hebben een tekenfilmachtige feel, wat prima past in de algemene opzet van het spel. De PSP is duidelijk een krachtiger stuk speelgoed dan de PSOne ooit was, want hij behoudt gedurende het hele spel een strakke framerate, zelfs met de verbeterde textures. Enkel de meest actievolle momenten kunnen voor enkele kleine schokjes zorgen, maar die doen helemaal geen afbreuk aan de speelervaring.

Alles bij elkaar is MediEvil Resurrection een aardige action game. Het vechten is boeiend dankzij het immense arsenaal, en de grappige dialogen en alomtegenwoordige humor doen dit spel boven de middelmaat uitsteken. Jammer genoeg verhindert de camera een hogere score. Aangezien er bijna geen vergelijkbare titels zijn op de PSP (afgezien van Spider-Man 2), zullen de fans van het genre naar deze titel moeten grijpen. Resurrection zal naar alle waarschijnlijkheid in de toekomst overtroffen worden door een resem andere actietitels, maar het heeft genoeg kwalieiten om een aankoop te rechtvaardigen. Ik zou alvast Dan nog eens willen terugzien!

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: MediEvil Resurrection
geplaatst in: PSP, Reviews, Sony Entertainment
tags: ,


Leave a Reply