gaming sinds 1997

Mega Man X8

Capcom is een speciaal geval. Soms maken ze absolute topgames, denk maar aan Devil May Cry en Viewtiful Joe. Ze hebben ook heel wat goede games, neem nu het recente Shadow of Rome of het iets oudere Maximo, maar ze brengen jammer genoeg ook veel te veel brol uit, kijk maar naar Devil May Cry 2 en deze miskleun, Mega Man X8.

Het begint al met de opzet van het spel. MM X8 is een zuivere 2D platformer in (afzichtelijke) 3D werelden. Dat dergelijke spellen cool kunnen zijn, mits een goede uitwerking, bewees Joe al eerder, maar Mega Man X8 slaat de bal hier compleet mis. Het spel bezit zowat alle clichés die het platformgenre rijk is. Ten eerste voeren de onintelligente monsters altijd hun kenmerkende aanval uit en vereisen ze een speciale aanpak eer ze sterven. Na ongeveer 2 van dergelijke tegenstanders (nuja, tegenstand is het eigenlijk niet, eerder bewegende obstakels) te ontmoeten, weet je al hoe je ze aanpakt. Bye bye uitdaging… Ten tweede heeft ook dit spel een hele hoop van die ongelooflijk irritante “spring juist of je bent er direct geweest”-passages, iets wat ten tijde van Abe’s Odyssee nog cool was, maar nu grandioos op de zenuwen werkt. Als laatste zijn er ook nog de obligate en helemaal niet boeiende bossfights. Ze zorgen wel voor een uitdaging, maar je zit nooit echt vol spanning te wachten op de volgende tussenbaas, iets wat bijvoorbeeld bij Metal Gear Solid wel het geval is. Of het moet zijn dat jij opgewonden raakt van een kwaadaardige zonnebloem (geen grap, die zit er wel degelijk in!) i.p.v. Sniper Wolf.

Dit alles gebeurt in ongeïnspireerde, eentonige levels, die bovendien niet echt een geniaal leveldesign hebben. Natuurlijk, je krijgt meestal wel wat puzzels voorgeschoteld, maar geen enkele is interessant genoeg om je te doen voortspelen. De 3D-personages zien er belabberd uit (en dat is eigenlijk een eufemisme) en de lichteffecten zijn matig. Het enige wat je kan zeggen is dat het spel er tamelijk kleurrijk door wordt. Maar aan de kant, als ik veel kleurtjes wil zien, dan kan ik evengoed kijken naar een reportage over bloementuinen op het National Geographic Channel. Het enige wat ik nog zou kunnen catalogeren als mooi zijn de fraaie anime cutscenes, die perfect aansluiten bij de Mega Man setting. Ze doen ook het voor de rest futloze, dertien-in-een-dozijn verhaal uit te doeken.

Het geluid is ook al niet beter, integendeel zelfs. Als ik niet beter zou weten, dan had ik vermoed dat de stemmen werden ingesproken door derderangs pornosterren met het acteertalent van een steriele kikkervis. De stereotiepe geluidjes die je te horen krijgt als je springt, kristallen opraapt of met je blaster schiet zijn dan ook het aanhoren niet waard. Ik vermoed dat Jazz Jackrabbit (eentje voor de anciens/kenners ;) ) al dezelfde (of betere) samples liet horen.

Om de sleur wat te breken zijn er enkele snelle levels à la Sonic of stukken waar je met een speciaal robotpak kunt spelen, maar geen van beiden helpen de belabberde fun-waarde van dit spel omhoog. Er zit verder nog een upgrade-systeem in, dat ook helemaal niks bijdraagt aan het spel.

Eigenlijk kunnen we het hele spel omschrijven als niet leuk, inspiratieloos en saai. Het concept is voorbijgestreefd en de technische uitwerking is zowat van het eind 20ste-eeuwse niveau. Misschien moet Capcom eens goed overwegen hun verouderde Mega Man franchise te laten vallen en zich enkel te concentreren op hun goeie series. Óf ze kunnen Mega Man enkel in Japan uitbrengen, dan zijn wij tenminste van deze rommel verlost…

Onze Score:
5.0
gerelateerd spel: Mega Man X8
geplaatst in: Capcom, PS2, Reviews
tags: ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>