gaming sinds 1997

Memory cards: heb je geld teveel ?

De gamesindustrie is big business. Zoals iedereen ondertussen al weet is de wereldwijde omzet op jaarbasis van de gamesindustrie al hoger dan de hele Hollywood filmindustrie. Elke zichzelf respecterende gamedeveloper en publisher wil zijn graantje meepikken – en het liefst in massale hoeveelheden.

Ik wil hier niet uitwijden over de stelling dat games al dan niet te duur zijn, ook al valt daar lang en straf over te discussiëren. Waar ik wel even op in wil gaan is de markt van accessoires. Verschillende hardwarefabrikanten brengen allerhande noodzakelijke en een stuk minder noodzakelijke, zeg maar domme, lelijke en kitscherige prullaria op de markt. Allemaal tegen serieuze prijzen. Het vaakst gehoorde argument is hierbij: “nog meer accessoires om je (vul hier je spulletje in) te personaliseren”. Ik vraag je eerlijk: is het écht nodig om je iPod in een roze sok te steken om hip te zijn?

Over iPods gesproken, wie wil er nog zo’n wit, simpel, zielloos ding? Het is duur, fragiel, de bedieningssoftware lijkt verdacht veel op die van Creative en jan en alleman heeft zijn of haar hoogsteigen exemplaar al in de broekzak steken. Een beetje zoals ieder zijn eigen -gepersonaliseerde- geslachtsziekte had eind 19e eeuw.

Goed, ik wijd te ver uit. Als high-tech liefhebber heb ik vanzelfsprekend een PSP. ‘t Is te zeggen, ik heb er zelfs twee – je weet immers nooit wanneer er vriendjes op bezoek komen en je de wireless eens wil testen.

Nu heb ik daarvoor natuurlijk ook enkele accessoires nodig. De meest noodzakelijke zijnde een geheugenkaartje van minstens 1Gb. Er moet veel onnodige stuff op kunnen, waaronder dagelijks het VTM nieuws (yeah, toch wel cool van die VTM’ers).

Dus ik trek naar de Fnac, toch een winkel met enige keuze wat hardware betreft. Zeker wat betreft dat klein spul, zodat ik kan kiezen tussen verschillende merken. Wat nu volgt ga ik neerpennen in een kleine mix van een conversatie en enkele opsommingen.

Ik dus de Fnac binnen en vrijwel meteen kom ik de Sony memorykaarten tegen. De grootste kaart in voorraad was de 1Gb kaart. Prijs: €119,99.

Een kleine wandeling naar de games-afdeling. Omdat ik niet graag zoek, spreek ik de verkoper-van-dienst aan: “waar liggen de memory-cards voor de PSP aub? En hebben jullie andere merken dan Sony in huis?”. “Jazeker meneer, de Sony 1Gb kost €119,99 (wisten we al) en de SanDisk 1Gb kaart kost… evenveel. €119,99.”

Bon, dan denk ik bij mezelf: “Niet veel keuze, dan eerder de kaart van Sony.” Toch klopte er iets niet. Een SanDisk -overigens zeer goede kwaliteit- even duur als een original Sony? No way. Dus vroeg ik aan de verkoper: ” waar staan de kaartjes voor fototoestellen aub?”

Vriendelijk als hij was, wandelde hij het eindje met me mee naar de foto-afdeling. Wat denk je nu dat we daar zagen. Dezelfde Sony memory card aan €119,99 en dezelfde -ik herhaal: exact dezelfde- SanDisk memory card als in de gamesafdeling voor … €79,99.

“Huh?” Ja, inderdaad, exact dezelfde memory card, exact hetzelfde merk, exact dezelfde verpakking en in dezelfde winkel … enkel in een andere afdeling, op 10 meter van de gamesafdeling… €40 goedkoper.

De verkoper stamelde iets onverstaanbaars, werd rood, gaf me een exemplaar en verdween met de staart tussen de benen… en ik bleef verstomd staan.

De boodschap en de moraal van het verhaal, lieve lezers… in dezelfde winkel, voor hetzelfde product maar in een andere afdeling… met een prijsverschil van maar liefst 33%. Uit je doppen kijken, zelfs in één winkel, loont. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de reden waarom Sony per se een eigen formaat moet hebben in plaats van gewoon de standaard flashgeheugens te gebruiken. Extra aankoop iemand?

(Ik had me natuurlijk ook de moeite kunnen besparen om buiten te komen en gewoon op Internet even te zoeken. Op pakweg CrazyCamel vind je immers de Sony voor slechts €78… Agorafobie heeft zijn voordelen!)


geplaatst in: Specials
tags:


Leave a Reply