gaming sinds 1997

Mercenaries

Lucasarts ken je ofwel van de recentere reeks Star Wars games, waaronder het excellente KOTOR, maar de oudere gamers onder ons spreken vooral nog altijd vol passie over het roemrijke verleden van dit bedrijf. In een ver verleden gooiden deze mannen prachtige adventures zoals Full Throttle, Day of the Tentacle en Sam & Max diskettegewijs op onze PC. Nu hebben ze echter gemerkt dat GTA:SA en zijn voorgangers niet alleen konden rekenen op de appreciatie van de pers, maar daarenboven ook nog eens verkochten als condooms in Ibiza (dat laatste heb ik enkel van horen zeggen -Yeah right! -red.). Of hun poging om dit succes te evenaren met Mercenaries: Playground of Destruction gelukt is, bekijken we even in deze review.

Zoals ik reeds aangaf in de inleiding is Mercenaries het best te omschrijven als een ietwat lineaire versie van GTA in Noord-Korea, een setting die heel erg aanleunt bij de huidige realistische situatie in dat land. Een nieuwe dictator, Generaal Song, heeft daar op een minder menslievende manier de macht gegrepen en zich zo het wantrouwen van de altijd alerte AN (Allied Nations) op de hals gehaald. Omdat deze laatsten ook wel houden van een hippe en trendy manier om hun vijanden op andere gedachten te brengen, hebben ze de leverancier van Bush even gebeld en ook een kaartspel van 52 kaarten laten produceren.

Op die manier weet elke soldaat maar al te goed wie ze moeten gevangen zetten of van een luchtgaatje voorzien! Huurlingen zoals jij wippen daar natuurlijk op als konijntjes op .. euhm… andere konijntjes en het duurt dan ook niet lang voor je gedropt wordt met als enige opdracht harde dollars binnen te rijven door de 52 personen vast te zetten (meer geld) of neer te schieten (iets minder geld).

ExOps (het bedrijf waarvoor je werkt) beslist om slechts 1 persoon te sturen en de keuze is dan ook aan de speler om te opteren voor een Amerikaan die tegen een extra stootje kan, een Zweed met een obsessie voor het hardere werk of een stealthy, knap ding uit Hong Kong. Jammer genoeg was mijn favoriete personage (“the naked chick with big guns and unlimited ammo and health” zoals ik haar graag noem) wederom niet aanwezig! Niet getreurd echter want je krijgt je broodnodige portie actie immers op een andere manier in dit spel.

De gameplay bestaat zoals gezegd uit GTA-achtige actie waarbij je elk voertuig (denk hierbij aan Humvees, heli’s, tanks, trucks, etc.) kan bemannen en gebruiken om opdrachten tot een goed einde te brengen. Bovendien zullen vriendelijke troepen je komen assisteren door bijvoorbeeld het machinegeweer te bedienen. Des te vaker echter zullen ze je ‘helpen’ door zich voor je wielen te gooien, door Donald Duck-gewijs in je line-of-fire te wandelen of gewoon achterlijk gedrag tentoon te spreiden. Dat ze sterven kan mij ethisch gezien aan mijn reet roesten (Ze moeten maar niet zo dom zijn), maar het feit dat je daarvoor duizenden dollars boete moet dokken is heel wat erger! Ook de vijanden zijn overigens niet van de slimste of de moeilijkste: vaak kan je er snel naartoe rennen, terwijl ze een lader op je leegknallen om ze dan een vuiststoot verkopen.

De uiteindelijke bedoeling is dus dat je doorheen al dat oorlogsgeweld op zoek gaat naar je targets, hun beschermelingen uit de weg ruimt en je doel ofwel neerschiet en een foto neemt als bewijs, ofwel buiten westen slaat en dan afvoert met de helikopter. Opwindend en vet voor een paar keer maar na 52 keer wil dit wel wat eentonig worden, zelfs als dit helpt om je ultieme doel te lokaliseren en uit te schakelen. De non-stop actie, het grootste pluspunt van het spel, is op die momenten hetgeen dat je voortdrijft.

Ter afwisseling van de grotere kaartopdrachten vind je, over de mappen verspreid, kleinere opdrachten die voor wat afwisseling (en extra cash) zorgen, zoals een race tegen de tijd, het escorteren van een journalist of op zoek gaan naar gestolen waar en Weapons of Mass Destruction. Ter verduidelijking: die laatste zijn effectief ook aanwezig in het spel; het is al eens anders geweest! De cash kan je dan weer gebruiken om nieuwe spulletjes te kopen of een bombardement aan te vragen.

Het geheel speelt eigenlijk best lekker. De actie is steeds aanwezig, ontploffingen volgen zich snel op, je kan een heleboel dingen opblazen, omverrijden en het feit dat je alles wat kan bewegen ook kan bemannen blijft gewoon leuk. De moeilijkheidsgraad is erg toegankelijk (lees: makkelijk) en de aanwezigheid van verschillende facties (AN, China, Zuid-Korea en de Russische maffia) op het strijdtoneel voegt zeker iets toe aan de spelervaring.

Zo moet je ze te vriend houden (een mood-meter wijst de weg) om bepaalde missies te kunnen doen of om bepaalde wapens te kunnen kopen. Als je echter eens een foutje maakt en iemand tegen je in het harnas jaagt die je later nog nodig hebt, kan je dat snel weer ongedaan maken. De eenvoud van deze dimensie is zeker lovenswaardig, maar jammer genoeg lijdt het spel ook een beetje onder dit ‘pick-up-and-play’-gehalte: de opdrachten worden al snel repetitief en wie op zoek is naar meer diepgang zal wat op zijn honger blijven zitten.

De graphics zijn goed te vreten en vooral de explosies en de manier waarop alles naar de verdoemenis gaat is erg goed gedaan, onder andere dankzij over-the-top physics. Door de constante stroom nieuwe gebeurtenissen zal je niet weten waar eerst gekeken. Wat betreft de omgevingen en textures kan er nog wat worden bijgeschaafd, maar uiteindelijk gaat het nooit storen en kunnen we hier niet echt negatief over zijn. De laadtijden werden overigens mooi beperkt. Het geluid vond ik ook goed, met vooral erg geslaagde voice-overs en krachtige effecten zoals ontploffingen. De soundtrack kon wellicht iets gevarieerder, maar dit blijft natuurlijk wel een actiegame.

Minder vleiend is de slechte besturing van de voertuigen. Een humvee huppelt over de weg zoals Bambi toen haar mama nog leefde, de lay-out van de buttons kon ook beter en bovendien kunnen onzichtbare obstakels je joy-ride tot een abrupt einde brengen. Wat ik ook al aangaf, maar toch nog even wil verduidelijken is de moeilijkheidsgraad. Niet alleen door de A.I. maar ook gewoon door het feit dat je slechts heel traag health verliest kan je de meeste objectieven makkelijk behalen. Het helpt ook dat je op sommige momenten onkwetsbaar wordt, zoals wanneer je iemand knevelt. Dit zorgt er eveneens voor dat de herspeelbaarheid niet groot is, ondanks de verschillende personages. Je kan immers zonder veel problemen spelen zoals jij wil en niet omkijken naar hun ‘specialiteiten’. Ook nog even meegeven dat er hier weer een auto-aim is die zelfs nog juist schiet als je met je thumbstick reeds in het toilet zit.

Mercenaries is een chaotisch ritje op de kermis, een over-the-top actiegame die veel leent van GTA, zonder er veel aan toe te voegen, maar toch erin slaagt een eigen stijl neer te zetten. Enkele mindere punten zoals de A.I., de geringe diepgang van het spel en de beperktere vrijheid dan zijn bekender voorbeeld zorgen er jammer genoeg voor dat dit game niet zonder fouten is en wellicht vooral zal gesmaakt worden door mensen op zoek naar explosief plezier zonder meer. Als dat je ding is (en dat is zonder twijfel het geval voor veel mensen!), aarzel dan vooral niet want het spel slaagt met verve in dat aspect. Voor wie echter op zoek is naar meer: zorg ervoor dat je verwachtingen niet al te hoog gespannen zijn.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Mercenaries
geplaatst in: LucasArts, Reviews, Xbox
tags: , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>