gaming sinds 1997

Mindjack

Het is jammer dat Mindjack geen beter spel is geworden. We vermoedden het natuurlijk al, want een game van Square-Enix dat in de bus valt voor je er ook maar iets over gelezen hebt: dat belooft niet veel goeds natuurlijk.

Het concept lijkt echter meer dan boeiend en doet een beetje denken aan het toch wel degelijke PC-game Messiah van zo’n dikke tien jaar geleden. Je krijgt immers de belangrijke mogelijkheid om zowel vijanden als collega’s ‘over te nemen’ door een mindjack uit te voeren. Naast deze feature mag je je verwachten aan de standaardzaken die tegenwoordig in vele third person shooters zitten, zoals een dekkingsmechanisme, mêlee-aanvallen en een doordeweeks verhaal dat weliswaar tenminste de ambitie heeft om méér te zijn maar compleet geveld wordt door het beschamende stemmenwerk en de typische ‘onverwachte’ wendingen.

Alhoewel er elementen aanwezig lijken te zijn om van dit spel toch een kleine aanrader te maken, is het dat toch niet. Enkel voor wie veel geduld heeft en een spel een kans geeft tot de laatste levels, wordt het beter. En dat is deels omdat je je na een tijdje minder ergert aan de gebrekkige animaties, de flauwe AI en vele fouten zoals kogels die blijven steken waar ze niet zouden moeten blijven steken. Eén van de belangrijkste tekortkomingen ligt ook bij de controls. Die zijn onhandig en daardoor is het besturen log en traag, iets dat niet wordt geholpen door de schokkerige en stijve graphics. Vloeken gegarandeerd en enkel gewenning zal soelaas brengen.

De reden om het spel wel een kans te geven ligt vooral in die eerder vermelde mogelijkheid om vijanden, vrienden en zelfs onschuldige voorbijgangers of robotten te benaderen, in hun hersencellen te kruipen en ze daarna over te nemen als een pop. Je kan ook kiezen om ze te brainwashen en daarna zelf op pad te sturen. Het is vooral jammer dat je niet meer kan doen met die mogelijkheid. Vaak zijn je vers gemaakte vrienden oerdom, zitten ze zonder munitie of leggen ze al te snel het loodje. Het resultaat is dat je hierdoor pas heel laat in het spel er echt gebruik van zal maken, omdat het dan pas nodig wordt en je dat extra kanonnenvoer perfect kan gebruiken als afleiding. Let ook op wanneer je op pad gaat met je hersengolven, want als de twee protagonisten neergaan is het nog altijd game-over, ook al sta jij 25 meter verder keet te schoppen.

Een even boeiende feature had kunnen zijn dat je in de huid kan kruipen van een personage in de singleplayercampagne van een andere speler. Het kan dus zijn dat plots één van je saaie en standaardtegenstanders wordt overgenomen door een echte mens zodat dit de situatie plots helemaal anders maakt, en vaak een stuk moeilijker. In theorie een goed idee, maar zoveel spelers zijn er niet online, en degenen die het een kans geven willen vaak maar één ding: jou het leven zuur maken of een clown uithangen. Je kan die optie overigens uitschakelen, wat ik ook wel heb gedaan, of gewoon zelf de klootzak gaan uithangen bij andere mensen. Dat laatste is eigenlijk wel stiekem leuk moet ik toegeven!

Als het mindjacken zelf een stuk strakker en meer afwisselend was uitgewerkt, dan had deze shooter toch een stevig pluspunt kunnen scoren. Nu het blijft bij een middelmatig uitgewerkt idee – en zelfs dan zijn we vrijgevig – en zorgt dit ervoor dat Mindjack ook nooit meer wordt dan een middelmatig actievehikel voor wie héél veel game’t of gewoon elke third person actiegame in zijn of haar kast wil hebben. Vind je dit in de budgetbak, dan zal je er wel een paar uur plezier aan beleven. In elk ander geval zal je meer dan genoeg andere opties weten te vinden in de winkel.

Onze Score:
5.0
gerelateerd spel: Mindjack
geplaatst in: Reviews, Square Enix, X360
tags: ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>