gaming sinds 1997

Mirror’s Edge

Electronic Arts wil met een nieuwe lei beginnen en na het zeer goed onthaalde Dead Space wil het deze trend verder zetten met Mirror’s Edge, het nieuwe product van Battlefield ontwikkelaar DICE. Een nieuwe geslaagde franchise voor EA of een eenmalige flop, je leest het hier onder!

Mirror’s Edge speelt zich af in een nabije toekomst waar de overheid een pak meer vrijheden heeft dan nu. Zo controleert men alle informatie en wie wil een boodschap overbrengen zonder dat het plaatselijk bestuur dit weet, doet dan ook beroep op zogenaamde ‘Runners’. Stuk voor stuk zijn het atletische adrenaline-junkies die fysieke boodschappen transporteren over de daken van de stad. Jij speelt één van hen, de elegante Faith, en je wordt al snel het doelwit van een heuse klopjacht na het verkeerd lopen van wat eerst een simpele koeriersopdracht leek.

Wat opvalt tijdens het begin van het spel is het ontbreken van een HUD. Het enige wat duidelijk maakt dat je een game speelt (buiten die controller in je handen) is dat er een kleine stip in het midden van het scherm te zien is. Dit laat je toe je volledig te concentreren op het hoofddoel van het spel: het zo snel mogelijk rennen en springen van punt A naar punt B. Het leuke daaraan is dat er altijd verschillende methodes zijn om op een bepaalde locatie te geraken. Op het eerste zicht kan de trap of ladder misschien het meest logische lijken, maar meestal zijn er nog twee tot drie andere manieren om boven te geraken, de ene al meer verborgen dan de andere. Het is aan de speler zelf om uit te zoeken welke route het snelst is.

Indien je toch compleet de weg bijster bent, kan je nog altijd op Y drukken, welke je personage laat concentreren op een specifiek object in de omgeving. Op een lagere moeilijkheidsgraad worden ook verscheidene objecten in het rood gekleurd zodat op een visueel aantrekkelijke, en niet storende manier, je je weg kan vervolgen zonder veel frustratie. Deze optie kan afgezet worden op de hogere moeilijkheidsgraad of gewoon in de opties van het spel voor de spelers die van wat meer uitdaging houden.

Gewoon rennen van dak naar dak zou nogal saai zijn, dus gelukkig heeft DICE ervoor gezorgd dat er enkele slechteriken met veel wapens achter je aan zitten. Dit betekent niet dat je alleen maar van hen moet wegrennen, want Faith is zeker geen hulpeloos iemand. Indien je dichtbij een tegenstander belandt, zul je de mogelijkheid hebben om hem bewusteloos te slaan of te ontwapenen. Dit ontwapenen kun je slechts doen op specifieke momenten tijdens het gevecht en indien dit lukt zie je Faith deze persoon op een vrij coole manier verrot slaan. Wat je daarna doet met het wapen hangt af van je instelling: je kunt overige tegenstanders ermee proberen doden of simpelweg het wapen weggooien. Aangezien er geen informatie op je scherm wordt weergegeven over munitie en dergelijke, moet je natuurlijk wel oppassen dat je niet midden in een gevecht zonder kogels valt.

Ben je liever een vredelievend iemand, dan concentreer je je simpelweg op het lopen en overkomen van obstakels. Hoe meer snelheid je haalt, hoe vlotter je personage over hindernissen huppelt. Zo klim je met weinig snelheid erg langzaam over een hek, terwijl je met een goeie spurt Faith met één hand over het zelfde hekken ziet springen. Een ander voordeel van vlot over hindernissen te gaan is dat je na genoeg kunsten de mogelijkheid krijgt om voor een beperkte tijd in slow motion te spelen. Welkome hulp bij het ontwapenen van een tegenstander of het lukken van een aartsmoeilijke sprong.

Wat ook aangenaam is, is dat Faith alles al vanaf het begin kan. Dus geen onlogische evolutie waar je eerst geen dubbele jump kon doen, maar plots na 2 uren spelen wel. De uitdaging valt te rapen bij de steeds veeleisender wordende levels. De locaties die je zult doorlopen bestaan voor een goed deel uit de daken van verschillende gebouwen, maar op bepaalde momenten zul je ook in de gebouwen zelf of op straat rondlopen. Door de verandering in locatie zul je telkens nieuwe uitdagingen moeten overkomen en is er tegelijkertijd voldoende afwisseling op grafisch vlak.

Het spel zal zeker niet het uiterste uit de console halen, en soms zijn er zelf grafische blunders door slechte texturen die veel te wazig en kartelig zijn, maar dit vergeef je hen al snel door de sfeer die ze uitademen. Door gebruik te maken van de felle kleuren voelt het hele spel vrij steriel aan, een soort van utopie oproepend waar alles perfect is aan de oppervlakte, maar rot vanbinnen. Met andere woorden: grafisch past het perfect bij het verhaal. De geanimeerde filmpjes versterken die sfeer en door de aparte stijl zorgen ze voor wat variatie tijdens het laden van het volgende hoofdstuk.

Het geluid is goed. Als je op de daken zit of snel aan het lopen bent, hoor je de wind langs je gieren, wat alleen maar bijdraagt tot de sfeer. Op bepaalde momenten valt er ook muziek te horen, maar dan meestal als er iets fout loopt, subtiel de spanning ondersteunend.

Om de herspeelbaarheid van het spel iets op te krikken heeft men Time Trials toegevoegd. Deze trials zijn verschillende mappen waarin je een reeks checkpoints moet afleggen binnen een bepaalde tijd. Zoals bij de campagne heb je verschillende manieren om obstakels te achter je te laten, de ene manier al wat sneller dan de andere. Mocht je toch nog problemen hebben om de juiste tijd neer te zetten op een map, dan kan je een ghost downloaden van een andere speler via Xbox Live. Het helpt heel wat, maar doet het zelf ontdekken en proberen natuurlijk teniet.

Mirror’s Edge geeft ons als speler verfrissende gameplay, maar het grootste nadeel blijft de beperkte herspeelbaarheid. Toch blijft het een game die je zeker eens moet gespeeld hebben, simpelweg omwille van de vloeiende controls, de originaliteit en de prachtige sfeer dat het spel uitstraalt.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Mirror’s Edge
geplaatst in: Electronic Arts, Reviews, X360
tags: , ,


Leave a Reply