gaming sinds 1997

Mortal Kombat 6: Deception

Mortal Kombat is een beat-m-up dat het gaming gebeuren ver(r)ast heeft, vooral door de “vrij” bloederige en overdreven actie. Het is allemaal begonnen in 1992 met een arcademachine. Van hoogstaande graphics was toen echter nog geen sprake: alle karakters werden op een veelvoud van gevoelige platen gevangen, en deze foto’s zorgden voor de beelden. Verschillende karakters zagen er hetzelfde uit, het enige verschil zat’m vaak in de kleur van de kleren, en uiteraard de moves. Ik hoor u nu al denken wat er dan zo spannend aan was… verplaats u even die 13 jaar terug, en je had voor die tijd met ‘state of the art’ graphics te maken! Dit gegeven samen met de meest bloederige afwerkingsmoves, en je hebt een succes bij de pubers… en de fanatieke anti-gamers (zie de hetze van tegenwoordig tegen de GTA-reeks, DoomIII en consoorten).

Deze MK:D is de (even tellen…) 6e in rij (als je de adventure van Sub Zero niet meetelt). Deze reeks is niet altijd even succesvolg geweest, na MK4 hadden de meesten het wel gehad… Dit natuurlijk door héél repetetieve gameplay. MK: Deadly Alliance was dan weer een redelijk goeie stap in de juiste richting. Je mag dan MK:D gerust zien als een direct vervolg op MK:DA…

Het spel begint namelijk met een pre-rendered stukje film. Raiden (Dondergod van beroep) staat tegenover zijn twee aardsrivalen, Quan Chi en Shang Tsung… en wordt door deze twee heren op vakkundige wijze het zwijgen opgelegd… waarna zij onderling een robbertje uitvechten voor de ultieme supremacie (iets waar bad-guys wel meer in geïntresseerd zijn…). Door hun onderling gekibbel verliezen ze wel iets uit het oog (iets wat bad-guys wel meer overkomt…): weerom een nare profecie komt in vervulling… en daar komt onze vriend Onaga, de Dragon King, tevoorschijn met een héél gemummificeerd leger! Net niet hun onderkleding bezoedelend beginnen zij deze dude-met-vleugels aan te vallen met alles wat zij in hun arsenaal van magie beschikbaar hebben. Raiden heeft vrij snel in het snuitje dat de twee heren er niet echt goed voorstaan, en beslist met hen samen te werken… De bliksems worden toegevoegd aan het vuur en groene magiestralen, maar zelfs dit heeft geen effect op de gevleugelde tegenstander. Je kan er gerust donder op zeggen: Raiden ziet maar één uitweg, en offert zichzelf op in een ultieme poging het gespuis (gemummificeerd EN gevleugeld) uit te roeien… Het leger is verslagen, maar spijtig genoeg heeft dit offer weinig indruk gemaakt op hij-die-een-grotere-vleugelspan-heeft-dan-een-albatros… Hij is namelijk in het bezit van een aantal artefacten die hem beschermen. En het moet net lukken dat iemand zich daar héél schuldig over voelt?

Zoals iedere Beat-m-up is het dus de bedoeling dat je met verschillende karakters het opneemt tegen anderen, met als laatste natuurlijk voorgenoemde baddy Onaga. Elk van de karakters heeft twee verschillende combattechnieken (vrij geïnterpreteerd op bestaande stijlen van oosterse gevechtskunst), en een wapen met bijbehorende techniek. om alle beschikbare moves onder de knie te krijgen moet je echt wel tijd investeren: een kleine 50-tal moves per karakter zijn beschikbaar… Het simpele slag-, trap- en slashwerk is vaak niet voldoende om je tegenstander op vakkundige wijze op de knieën te krijgen, het gebruik van combinatie’s is aangeraden! Op het einde van een wedstrijd kan je, als je de moeite doet om ze uit te zoeken, bij winst je tegenstander afmaken met een bloederige ‘Fatality’ move, of bij verlies kan je zelfs Hara-Kiri plegen. Beide opties gaan gepaard met een situatie waar je de tegenstander, of jezelf, op een paar seconden herleid tot een kleine portie Americain Preparé, en genoeg bloed om een jaarproductie van bloedworst voor een gemiddelde Belgische province te maken. Hoe vaker je door deze game-modus gaat, hoe meer koins je verdient.

Mocht dit alles zijn dat deze game te bieden heeft, dan had ik nu al naar mijn conclusie moeten gaan… maar er is meer! Enkele extra games zijn voorzien: Chess Kombat, Puzzle Kombat en Konquest.
Het eerste is een kruising tussen schaken en de game die Chewbakka en R2D2 spelen op de Millenium Falcon in “Star Wars: A New Hope”. Het is dus niet de bedoeling je slag te slaan door simpel een pion van de andere te slaan: je zal eerst een robberje moeten vechten met je tegenstander. Naargelang de klasse van pion, en het bezetten van Energy Points op het speelbord, zal je in het voordeel of nadeel zijn. Het doel van het spel is de Leader (of koning) van de andere te verslaan.

De tweede, Puzzle Kombat, is vergelijkbaar met een Tetris kloon. Je moet het speelveld van je tegenstander volspelen door blokjes weg te spelen, en door special moves jezelf te helpen of je tegenstander een hak te zetten. Win je x-aantal rondes (bij de opties instelbaar), dan wordt je tegenstander op komische doch bloederige wijze om zeep geholpen.

Over de laatste bijkomende optie wou ik toch wat meer zeggen. Konquest is namelijk zéér uitgebreid, en wat ik nog meer verbazend vond, eigenlijk leuker als het simpel vechten! Het gaat hier om het verhaal van een jongeman, Shujinko, die verschillende scholen moet aflopen om zo zijn training te volbrengen. Hier krijg je hulp van een andere jongeman die je van klaslokaal naar klaslokaal brengt. Tussendoor kan je verschillende extra opdrachten vervullen voor mensen die je onderweg tegenkomt… u raadt het al: RPG all the way! Of toch weer niet… De training die je krijgt kan van pas komen in de andere games: om verder te komen moet je alle moves van een karakter onder de knie krijgen om verder te kunnen gaan. Om een lang verhaal kort te maken: je raakt door je schooltijd door, en je krijgt bezoek van een lichtbal die zich voordoet als een God. Deze verwacht je hulp, wat je op weg zet voor verschillende jaren. Om je te helpen krijg je de kracht om je voor te doen als je tegenstanders en zo hun moves op te nemen. Op het einde van de dolle rit ****EDIT door de schrijver van de review… hij zou te véél weggeven.**** Verrassend, nietwaar? Natuurlijk is dit karakter nu ook beschikbaar in de andere game-modes. Wat ik dan weer minder goed gevonden vond aan Konquest is dat je héél deze game mode zal moeten doorlopen om extra karakters vrij te spelen in de andere game-modes. Het is zelfs best mogelijk dat je de verschillende realms opnieuw zal moeten doorlopen naar schatkisten wil je echt alles vrij hebben…

Doorheen het spel kan je munten verzamelen die je dan in de Vault kan inruilen voor extra’s, welke gaan van alternatieve bio’s van karakters tot foto’s van de makers. Allemaal eye-candy dat niet echt bijdraagt tot de gameplay, maar wel tot de levensduur van het spel (als dit je ding is natuurlijk!). Ook héél fijn is het feit dat, wanneer je de PS2 moet delen met andere huisgenoten, je noeste game-arbeid niet voor iedereen ineens beschikbaar is: elk profiel kan je door middel van een paswoord beveiligen zodat die luiaarden zelf hun extra’s moeten vrijspelen!

Het online gedeelte heb ik niet getest, wegens een véél te korte netwerkkabel om aan mijn PS2 te geraken… Wel heb ik opgevangen dat dit gedeelte redelijk goed zou werken, al dat je af en toe door een lagstoot bijvoorbeeld een combo compleet de mist in slaat…

Dankzij de extra spelmogelijkheden is MK:D een spel dat héél lang zal meegaan. Iemand die tot het bot wil gaan moet hier gewoon tijd in investeren. Grappig zijn de schattige karakters en de fatalities in Puzzle mode, de rest is vrij serieus, al moet je dit ook met een korrel zout nemen. MK zou MK niet zijn zonder overdreven bloederige toestanden. Toch moet ik zeggen dat ik al betere Beat-m-ups gespeeld heb. Voor mij blijft Tekken, mede door de goeie besturing en grafische pracht, de benchmark, en spijtig genoeg komt MK:D niet echt in de buurt. Grafisch kon het volgens mij gelikter, maar waarschijnlijk heeft de PS2-GPU hier het één en ander mee te maken.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Mortal Kombat: Deception
geplaatst in: PS2, Reviews
tags: , ,


Leave a Reply