gaming sinds 1997

Mortal Kombat: Shaolin Monks

Mortal Kombat trekt een platformjasje aan. Het heeft dezelfde nasmaak als Bruno (lees: Broeno) die na jarenlange fitness en bodybuilding tot de conclusie komt dat konijntjes fokken eigenlijk verdomd hip is. Gelukkig wordt die nasmaak al snel weggespoeld, want Mortal Kombat is allesbehalve braver geworden. Midway maakt een zijsprong naar de platformwereld en wie denkt dat dit de eerste keer is, moet niet vreemd opkijken als ik hem of haar zo dadelijk het tegendeel bewijs.

We tellen 1997, het jaar dat de Sony PlayStation zijn intrede deed in mijn destijds onmuffe kamer. Omdat ik mijn financiële bodem bereikt had, moest ik te rade gaan bij een quasi vriend. Je kent ze wel, het verwende type dat van pappie en mammie alles krijgt wat zijn hartje begeert. Hij had een spellencollectie om bang van te worden maar vond het niet nodig om elk spel grondig te spelen. Eén van de titels die ik leende, was Mortal Kombat Mythologies: Sub-Zero. Je nam zoals verwacht de rol op je van de meest gewelddadige “crèmeboer” op deze aardbol en speelde al sidescrollend doorheen talloze platformachtige levels; natuurlijk in die typische, gewelddadige Mortal Kombat sfeer. Nu, zo’n acht jaar later, neemt Midway de draad terug op en is het de beurt aan Liu Kang en Kung Lao om de platformschoenen aan te trekken.

Je kunt, vooraleer je begint, namelijk kiezen tussen deze twee vechtersbazen. Sommigen vinden deze keuze misschien erg beperkt, maar je moet weten dat het hier niet om een standaard vechtspel draait. Natuurlijk zitten alle MK-personages in het spel verwerkt. Sommigen als “partners in crime” anderen als bossbattle. Echte fans hoeven dus niet te treuren als ze bijvoorbeeld Reptile missen. De bovenvermelde platformverwijzingen moeten trouwens ook met een korreltje zout worden genomen. Het is tegenwoordig in om de genregrenzen te vervagen en ook Midway huppelt vrolijk achter die kudde aan. MK:SM is een mix geworden tussen een platform –en fightinggame, overgoten met een heerlijk RPG-sausje. Het klinkt misschien als een bijeengeraapt zooitje ongeregeld, maar niets is minder waar. Qua platformelementen kan je je verwachten aan vrij typische gameplay; spring van het ene platform naar het andere. Het verzamelen van objecten -wat we vaak zien terugkomen in platformgames- is gelukkig achterwege gelaten, waardoor de vergelijking met dergelijke spellen daar stopt. Het springen kan wel frustrerend worden als je telkens net niet het beoogde platform haalt, maar over het algemeen valt het goed mee.

Nadat je een keuze hebt gemaakt, kan de pret beginnen. Het spel heeft natuurlijk een verhaal, maar daar ga ik jullie echt niet mee vervelen. Het is namelijk erg cliché, flinterdun en eigenlijk totaal overbodig. Het boeit echt niet welke vechtersbaas voor of tegen je is. Het enige wat telt is knokken en bloed zien vliegen. Vandaar dat het gevechtsysteem het beste is uitgewerkt. Zoals het een echte Mortal Kombat game betaamt, krijg je alle typische bewegingen voorgeschoteld, gaande van de bicycle kick van Liu Kang tot talloze fatalities, compleet met het nodige bloedvergieten. Verder heb je de beschikking over combo’s, speciale moves en platformgerichte bewegingen, zoals verder springen en muurlopen. In het vechtsysteem zit meteen ook het RPG-element verscholen. Je krijgt namelijk na elke verslagen vijand een bepaald aantal experience points waarmee je nieuwe bewegingen kan aanleren. De fatalities speel je meestal vrij na een bepaalde “uitdagende” scène. Helaas is het spel nooit uitdagend genoeg, waardoor je er vrij vlot doorheen speelt.

Dat is echter ook een verdienste van de uitstekende controls. MK:SM is namelijk volledig 3D met een sidescrollende camera. Je kan het vergelijken met de Tekken Force mode uit Tekken, maar dan beter. In het Mortal Kombat universum is het namelijk verdomd eenvoudig om in alle richtingen raken klappen uit te delen. Het is zelfs zo goed uitgewerkt dat het een waar plezier is om verschillende vijanden tegelijkertijd aan te vallen. Als het je toch ietsje te hectisch wordt, kan je nog altijd je omgeving gebruiken. Het speelt zich namelijk niet af in een rooskleurige omgeving vol koetjes en kalfjes, maar in een duistere wereld waar pieken, katapulten met scherpe randjes en enorme afgronden dagelijkse kost zijn. Gebruik die elementen dan ook in je voordeel. Strevers zullen er voor opteren om de tegenstand eigenhandig van kant te maken, omdat je hiervoor nu eenmaal meer punten krijgt, maar echte MK-gamers zien natuurlijk liever meer bloed dan stats. Verder vind je geregeld ook wapens, maar die voegen eigenlijk weinig toe omdat je er geen degelijke combo’s mee kan uitvoeren. Het enige pluspunt is dat ze soms effectiever zijn dan je vuisten.

Het is niet al vechten wat de klok slaat in MK:SM. Zo kom je af en toe ook een puzzel tegen. Deze vergen echter weinig denkwerk, waardoor je snel weer op de vernieltour kan gaan. Het enige echte minpunt aan de gameplay vond ik de backtracking die af en toe de kop op steekt. Zo zijn er geregeld bepaalde plaatsen die je op een gegeven moment nog niet kan bereiken, maar later in het spel wel, omdat je een bepaalde beweging hebt aangeleerd. Hierdoor moet je dus af en toe terug in een level om verder te kunnen. Gelukkig zijn de levels niet enorm groot, waardoor je geen onmenselijke afstanden moet afleggen, maar backtracking blijft backtracking en ik zie het gewoon als een foutje van de leveldesigner.

Die kerel heeft voor de rest zijn werk goed gedaan hoor. Alle werelden in MK:SM zijn met elkaar verbonden door een portal, en natuurlijk gescheiden door laadschermen die nooit te lang zijn. Ook grafisch zijn ze te pruimen, maar om nu te spreken van een pareltje; nee. Het ziet er verzorgd uit, maar het kan tegenwoordig gedetailleerder. Ook de talloze tussenfilmpjes getuigen noch van originaliteit, noch van echte schoonheid. Maar nogmaals, de gameplay is stukken belangrijker en dat hebben ze bij Midway goed begrepen.

Als je een vriend of vriendin hebt die ook niet vies is van een potje keetschoppen, kan de pret helemaal beginnen. MK:SM biedt je namelijk de mogelijkheid om heel de single player losjes over te doen in co-op mode. Hierdoor kan je ook bepaalde puzzels die alleen niet speelbaar zijn, uitspelen en zo bepaalde geheimen vrijspelen. Verder is er nog een bescheiden versus mode die niet op kan wegen tegen de single –en co-op stand, maar toch een extraatje biedt. Rest er alleen nog het geluid om te bespreken en daar valt eigenlijk hetzelfde over te zeggen als over de graphics. Het doet wat het moet doen, maar overstijgt nooit echt het gemiddelde. Alle kreetjes zijn identiek aan de vorige Mortal Kombat’s, inclusief de “toasty” die zo nu en dan passeert.

MK:SM is een hersenloos actiespel met platformelementen. Het is een halfuurtje enorm leuk en daarna verlang je toch naar wat meer diepgang. Een ideale titel dus om die dode minuten op een dag te vullen. Echte MK fans zullen er het geld wel voor over hebben,maar mocht ik niet van het privilege van reviewer genieten, dan zou ik het eens huren voor een fatality weekendje met vrienden.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Mortal Kombat: Shaolin Monks
geplaatst in: PS2, Reviews
tags: , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>