gaming sinds 1997

Need for Speed: Underground 2

We hebben NFS:U nog geen jaar achter onze kiezen of de volgende versie is al daar. Need for Speed: Underground 2 is het verwachte gevolg van een succesvolle arcade racer die zjonnies het begrip ‘gamen’ bijbracht. Destijds had ik niets dan lof voor EA’s racegame, maar blijft daar nog iets van over?

Ik vrees er eerlijk gezegd voor. Toen ik voor het eerst hoorde dat NFS:U2 uit één grote gamewereld zou bestaan, kreeg ik meteen het angstzweet. Het is namelijk een trend die sinds GTAIII in meer en meer games terugkomt en het voelt aan als een wanhoopspoging om het spel “innoverend” te doen lijken. Je hebt immers in veel mindere mate te maken met menu’s en het zou de inleving behoorlijk moeten bevorderen. Maar op één of andere manier biedt dit, in het geval van NFSU:2, geen meerwaarde. Door één druk op de knop krijg je een overzicht van de volledige kaart met de belangrijkste races en tuningshops. Met je GPS kan je een bepaalde race aanklikken waarna een grote pijl je naar de plek van onheil zal leiden. Dit systeem werkt uitstekend maar de spelwereld op zich heeft verder niet veel te bieden. Hier en daar vind je geheime races en onderweg kom je vaak andere wagens tegen die je kan uitdagen voor een kort wedstrijdje, maar verder valt er weinig te beleven.

De talloze menu’s waar je vorig jaar in moest ploeteren (en waar ik helemaal geen moeite mee had) hebben plaats gemaakt voor een shitload aan laadschermen. Telkens als je een nieuwe race wilt beginnen of een tuningshop binnen gaat, wordt je netvlies getrakteerd op een laadbalkje. Iedereen die GTA: SA nog niet gespeeld heeft, zal hier niet zwaar aan tillen, maar alle anderen zullen mijn ongenoegen begrijpen. De logica is immers ver zoek, een game met een veel groter spelgebied heeft minder laadschermen dan een game met een kleiner spelgebied.

Een minpunt van vorig jaar was het gebrek aan variatie in de circuits, vooral omdat het racen zich ’s avonds afspeelde. Straatracen mag dan verboden zijn waardoor de zjonnies enkel in het donker het lef hebben om hun matchbox auto’s uit de garage te halen, dat neemt niet weg dat EA niet van dit idee mag afstappen. Ze zetten hierdoor een limiet op hun eigen creativiteit en dat merk je meteen aan de drie verschillende gebieden die je krijgt voorgeschoteld. Een voorstad voor de lagere klasse, een kleurrijk stadsmidden voor de midden klasse en een heuvelachtig gebied voor de adel allemaal gescheiden door een autosnelweg. Het is mooi gesegmenteerd en komt geloofwaardig over, maar het spreekt weinig tot de verbeelding. Ze proberen hier dan iet of wat verandering in te brengen door middel van de Underground Racing League (waarover later meer) die op een gesloten, traditioneel race circuit plaatsvindt. Maar door de band kampt NFS:U2 met hetzelfde probleem als zijn voorganger; de spelwereld is ongeïnspireerd en verveelt nogal snel.

Dit is nog niet zo’n ramp zolang de races zelf maar leuk zijn. Maar ook op dat vlak is al mijn lof van weleer verdwenen. De oude bekenden maken opnieuw hun opwachting zoals de circuit -, drag -, drift –en sprintraces maar er zitten ook een aantal nieuwkomers in. Zo kom je onderweg andere coureurs tegen die je kan uitdagen. Het is dan jouw taak om een voorsprong van 200 meter te forceren. Als dit je lukt, win je meestal een kleine geldsom en af en toe een exclusief auto-onderdeel. De driftraces zijn ook onder handen genomen met de toevoeging van downhill drifting. De naam geeft al een indicatie welke richting het uitgaat, omlaag inderdaad. En alsof de gewone driftraces nog niet gemakkelijk genoeg waren, is het nu helemaal een koud kunstje om genoeg punten bij elkaar te sprokkelen. De meest interessante toevoeging is dan toch de URL. De races spelen zich af op een gesloten circuit en leunen meer aan bij de traditionele banen uit ondermeer: DTM Race Driver en Gran Turismo. De moeilijkheidsgraad is hier echter ook aan de lage kant waardoor een ervaren speler weinig moeite zal ondervinden. De nieuwe Street –X (lees: street cross) races zijn daarentegen zo moeilijk dat ze frustrerend worden. Deze vinden plaats op een smal, kort circuit waar het taak is om zo kort mogelijk de bochten te nemen. Dit is echter moeilijker dan het lijkt en zal voor menig frustraties zorgen. Van een goede balans in de moeilijkheidsgraad is dus geen sprake. De grote fout die EA maakt is de verwaarlozing van de fun factor. Ik racete enkel en alleen om nieuwe onderdelen te kunnen kopen, het racen zelf deed me niet veel. Neem daar nog bij dat je soms wel erg lang moet wachten op een nieuwe spoiler, bumper of velg en je weet dat NFS:U2′s fun factor met de spreekwoordelijke noorderzon verdwenen is.

Ik ben misschien te negatief over NFS:U2, maar de waarheid moet gezegd worden. Naast het tunen heeft deze nieuwe arcade racer weinig te bieden. EA heeft ook de nodige veranderingen doorgevoerd in het tuning gedeelte met de toevoeging van een hoop nieuwe onderdelen zoals: lamborghini deuren, hydraulische vering, andere tellers en draaiende velgen. Maar al bij al dragen deze niet echt bij tot een betere spelervaring. De speciale deuren en “low-rider” vering komen enkel van pas bij een fotoshoot. Hier kan je zelf bepalen hoe jouw bolide op de cover van een blad moet verschijnen. Dat is wel leuk en aardig maar mij hoor je niet gillen als een twaalfjarig breezersletje bij een optreden van de pas gedoopte idool. Ik ben er met andere woorden niet laaiend enthousiast over. Begrijp me echter niet verkeerd, het vetmesten van je bolide kan nog altijd behoorlijk leuk zijn, met name als je eindelijk de verbredingskit hebt vrijgespeeld. Laat er dus ook geen twijfel over bestaan: NFS:U2 is nog steeds het beste tuningspel op de markt.

De graphics zijn grotendeels hetzelfde gebleven, maar hier was dan ook niets mis mee. Toch heb ik weer wat gal te spuwen. Ze hebben namelijk een paar bekende babes weten te strikken voor de tussenfilmpjes of moet ik zeggen “de tussen stripboek-stukjes”. Inderdaad, Brooke “hete doos” Burke is in heerlijke pasteltintjes omgezet. Wat hebben we daar aan? Het is al erg genoeg dat wij gamers geilen op de polygonen van Lara Croft, maar een getekend prentje van een echte babe slaat alles. Hoe zielig zijn we geworden? Waarom krijgen we geen full-motion-video fragmenten, foto’s of op zijn minst wat polyschoon? Nee, EA gunt het de wanhopige gamers niet en schotelt ons zonder blozen een tekening van een babe voor. Jammer hoor, erg jammer!

Is het spel dan zo slecht? Eigenlijk niet, de besturing is aardig, het snelheidsgevoel, alhoewel het niet aan Burnout3 kan tippen, is meer dan behoorlijk en de tuningmogelijkheden zijn in overvloed aanwezig. Maar het belangrijkste in een racegame zijn toch de races zelf en die zijn na verloop van tijd gewoon te saai voor woorden. Gelukkig heeft ook deel twee een welgevulde online mode die veel goed maakt. Hierin kan je alle races uit de carrière losjes over doen tegen wie je maar wilt.

Need for Speed: Underground 2 is niet de opvolger waarvan ik gedroomd had. De grote spelwereld maakt het spel niet beter. Want zeg nou zelf: zit je liever door een menu te ploeteren dan naar een laadscherm te staren? De nieuwe racesoorten zijn ook niet echt denderend en doordat alles zich nog steeds ‘s nachts afspeelt, gaat het ook snel vervelen. De levensduur is echter wel een stuk langer dan die van zijn voorganger en het tunen is deze keer nog leuker geworden. Dus als je enkel op zoek bent naar de beste tuninggame, dan is NFS:U2 zeker jou ding. Ben je echter meer een fan van een flink potje racen, dan raad ik je Burnout 3 aan.

Onze Score:
7.0
gerelateerd spel: Need for Speed Underground 2
geplaatst in: Electronic Arts, PS2, Reviews
tags: ,


Leave a Reply