gaming sinds 1997

Nights: Journey of Dreams

Nights: Journey of Dreams, ontwikkeld door Sega, is het vervolg op een ooit zeer gegeerde game bij Sega Saturn-bezitters. Persoonlijk heb ik het origineel nooit mogen spelen, laat staan zien, en dus ik heb eigenlijk hoegenaamd geen idee waarover dat spel zou moeten gaan. Hoe dan ook, ik hoop voor al die fans dat die oldtimer het beter deed dan wat we nu op de Wii te zien krijgen, want dit is gewoon huilen met de pet op…

Het hele verhaal is gebouwd rond twee kleuters, genaamd Will en Helen. Beiden dromen ze ’s nachts van wonderbaarlijke werelden vol mystieke gebieden en schattige wezentjes. Op een dag worden ze hun nachtelijke avonturen in gezogen en komen ze terecht in Nightopia, de wereld der dromen. Wat hen daar te wachten staat, zal hun wereld op zijn kop zetten want, zo blijkt, niets is wat het lijkt. Nightopia wordt bedreigt door een slecht wezen genaamd Wizeman, leider van de Nightmarens, en het is de taak van Will, Helena en hun droomvriend NIGHTS om hem te verslaan. Hoe ze dat gaan doen? NIGHTS, een wonderbaarlijk, mensachtig wezen uit de droomwereld, kan samensmelten (‘dualizen’ zoals ze dat noemen in het spel) met één van de menskinderen, waardoor het verbonden duo enorme krachten krijgt. Door te dualizen kan je vliegen, transformeren in een bootje of dolfijn en nog vele andere bizarre stoten uithalen, die je kunnen helpen elke vorm van tegenstand gewelddadig in elkaar te rammen.

De transformaties zijn echter niet gelijk verdeeld over het spel. Het grootste deel van de tijd vlieg je door de lucht als zijnde NIGHTS. Nuja, vliegen… de besturing is zo schokkerig dat je het nauwelijks vliegen kan noemen; persoonlijk categoriseer ik het eerder als rondfladderen als een gek en hopen dat je nergens tegenaan botst. Hetzelfde geldt trouwens voor alle andere transportmogelijkheden. De mensen van Sega hebben misschien te veel tijd gestoken in het ontwikkelen van twee verschillende mogelijkheden om de controle te nemen over NIGHTS. De eerste optie is door gebruik te maken van niets meer dan de Wii-mote. Door een cursor in de juiste richting te wijzen kan je de vliegrichting van NIGHTS bepalen, maar dat systeem werkt eerder niet dan wel. Wat ik wel sympathiek vindt van Sega is dat ze de speler bij de start van het spel waarschuwen dat dat effectief een moeilijkere manier is om de held te besturen dan de andere besturingsoptie. Je maakt in dat geval gebruik van Nunchuck en Wii-mote. Daarbij dient de analoge stick voor de besturing van NIGHTS, terwijl de Wii-mote eigenlijk alleen gebruikt wordt voor de knopjes.

Nu, zoals ik zei, lijken de controls eigenlijk nergens naar. Ze missen een zekere vlot- en gladheid. Niet alleen de controls zijn om van te bedwateren, ook de verschillende modi in zowel single- als multiplayer zijn vrij tot zeer magertjes, om het zacht uit te drukken. Als je alleen speelt, kan je je doorheen het verhaal knallen, waar je te maken krijgt met opdrachten die zowat ieder level opnieuw terugkomen. De ene keer moet je racen en drie vogels vangen, de andere keer ga je een octopusachtig ding achterna en tracht je door zoveel mogelijk ringen te vliegen die hij achterlaat, enz. Wat misschien nog de interessantste zaken zijn aan dit spel, en tevens een belangrijk onderdeel vormen van de hele singleplayerervaring, zijn de gevechten met de verschillende bazen. Ze bevatten meerdere originele gameplay-elementen, zoals een soort gigaflipperkast waar je een ballonclown doorheen moet rammen en veel meer van dat soort bizarre toestanden, die volledig uit de gemiddelde nachtmerrie zouden kunnen komen.

Wat de multiplayer betreft, gaat het allemaal niet veel verder dan ‘battle’- en ‘race’-modi. Battle is belachlijk: het is de bedoeling de tegenstander te raken met grote bollen die zo tergend traag vliegen dat de oppositie op zijn of haar gemak eerst een rondje kan vliegen rond het projectiel en alles even in detail kan bestuderen, vooraleer hij een effectief ontwijkingmanoeuvre uitvoert. Wat ik probeer te zeggen, is dat het raken van je tegenstander zo goed als onmogelijk is. Battle is met andere woorden een no-go. Het racen biedt dan weer enige vorm van tegengewicht, maar ook daar doen verschillende problemen zich voor. Het wordt na verloop van tijd allemaal zodanig eentonig dat je ter plekke in de echte droomwereld terecht zou komen.

Als Nights: Journey of Dreams beter zou zijn dan het origineel begrijp ik niet waarom bepaalde mensen de eerste Nights zo de hemel in prijzen. Ik zal er maar vanuit gaan dat de voorganger superieur was aan hetgeen we hier op de Wii te zien krijgen. Nights is grafisch mager tot slecht en heeft een eentonige soundtrack en eentonige gameplay (op wat baasgevechten na). Op de koop toe moet je het hele ding besturen met slechte controls, wat alles nog eens zo marginaal maakt. Voor mij is dit het soort spel dat nooit meer uit de kast komt.

Onze Score:
5.0
gerelateerd spel: Nights: Journey of Dreams
geplaatst in: Reviews, Sega, Wii
tags: ,


Leave a Reply