gaming sinds 1997

Nightshade

Nightshade biedt rauwe actie voor koele ninja’s. De babe wordt gratis en ongevraagd meegeleverd.

Nog niet zo lang geleden konden we genieten van Shinobi. Een spel dat overliep van de ongecompliceerde actie, maar door hedendaagse gamers als “te moeilijk” werd bestempeld. Ik kan moeilijk ontkennen dat ik meer dan eens mijn tanden heb stuk gebeten op die verdomde controller. Niet omdat ik uit pure wanhoop bijna een walkthrough erbij moest halen, maar wel omdat de levels plots zo groot werden door het ontbreken van voldoende save points. En geloof me, als de laatste vijand van het level je door de knieën laat zakken, kon je helemaal opnieuw beginnen. Dat verklaart ook meteen waarom ik toen zo veel zin had om even een frisse neus te halen, weg van al die spanning.

Dat kon wel beter, moest Sega gedacht hebben, en daarom gingen ze al snel aan het werk met Nightshade. Nightshade is in Japan overigens beter bekend als Kunoichi: Shinobu, maar omdat die naam voor de gemiddelde Europeaan niet echt voor de hand ligt hebben ze die maar even veranderd. Biedt Nightshade dan zichtbare verbetering ten opzichte van Shinobi? Gelukkig wel! Zo zijn er nu eindelijk voldoende save points te vinden. Elk level is opgesplitst in verschillende delen, waardoor je dus nooit meer helemaal opnieuw moeten beginnen na een ongelukkige dood. Dat lijkt misschien niet erg spectaculair, maar zoiets vergroot het speelplezier enorm.

Telkens als ik Shinobi in mijn PS2 stak, bekroop me het gevoel dat ik het allemaal wel eens gezien had. De levels leken dan ook allemaal op elkaar en waren uiterst rechtlijnig. Hadden ze daar in Japan een chronisch gebrek aan inspiratie of was er geen geld meer om de gebouwen te financieren? Het gebrek aan variatie in de omgeving zorgde er echter wel voor dat de actie nooit snelheid moest inleveren. Nightshade heeft nog altijd dezelfde grijze en saaie omgevingen, maar probeert ons toch een beetje meer te verwennen met ongewone missies. Zo moet je in het eerste level reeds boven op een vliegtuig keet schoppen. In een ander level moet je dan weer op rijdende vrachtwagens springen om raketten te ontwijken. Er is weldegelijk genoeg afwisseling aanwezig deze keer, en dat is maar goed ook.

Toch blijft het spel spijtig genoeg trouw aan dezelfde saaie levels als het eerste deel. Sommige omgevingen zijn zelfs regelrecht overgenomen uit Shinobi. Dat komt omdat het magische zwaard akujiki, dat in het eerste deel vernietigd werd, nog altijd machtig is. Het wapen is in kleine stukken gebroken en verspreid over de wereld, maar wordt nog altijd aangetrokken door het kwade. Jij moet die stukken bemachtigen voor iemand anders met minder nobele bedoelingen dat doet. Vanzelfsprekend kom je dan enkele bekende omgevingen tegen.

De teruggetrokken shinobi uit het eerste deel is omgeruild voor een mysterieuze babe. Hibana komt spijtig genoeg niet in de buurt van haar voorganger. Ze wordt voorgesteld als een eenzame en verbitterde vrouw, maar dat komt in het spel niet echt zo over. Meestal zit ze gewoon ze zagen over de ongelukkige momenten in haar leven, of vraagt ze zich af waarom ze in dit avontuur is beland. Na vijf keer “This really isn’t my day” te hebben gehoord vroeg ik haar beleefd om iets zinnigs te zeggen. Het mocht niet baten.

Het arsenaal aan moves is grotendeels hetzelfde gebleven, al kun je nu wel een gemikte trap uitdelen om door de verdediging van de vijanden te breken. Het wordt pas echt leuk als je Tate-combo’s gaat uitvoeren. Wanneer je een andere ninja kennis laat maken met je zwaard blijft die een paar seconden stil staan. Doe je dit met een grote groep vijanden, dan zullen ze allemaal tegelijk bezwijken. Hoe meer vijanden je doodt, des te mooier het begeleidende filmpje zal zijn. De punten die je hiermee scoort worden opgeteld en verwerkt in je puntentotaal per level.

Als je beide spellen apart bekijkt is Nightshade beter dan Shinobi. Nightshade biedt enkele verbeteringen maar kampt nog altijd met dezelfde problemen als het eerste deel. De savepoints maken het spel stukken toegankelijker, maar aan de steeds terugkomende saaiheid is niets veranderd. Grafisch ziet het spel er gewoon slecht uit, maar dat komt de snelheid dan weer ten goede. Je vindt bijna nergens sporen van slowdown en de actie blijft altijd accuraat. Nightshade is een spel voor mensen die nog altijd geloven in moeilijke eindbazen, meedogenloze actie en nog meer van die elementen uit de tijd dat je zo’n spel nog moest uitspelen zonder savepoints. Jongere, onervaren gamers zullen alleen maar huilend wegrennen denk ik.

Onze Score:
7.0
gerelateerd spel: Nightshade
geplaatst in: PS2, Reviews, Sega
tags: ,


Leave a Reply