gaming sinds 1997

Oddworld: Stranger’s Wrath

Abe heeft me altijd gefascineerd. Die rakker liet meer scheten dan mijn oma en hij deed het nog bewust ook. Op mijn bevel produceerde hij de meest grappige geluiden die je uit een kringspier kan persen; heerlijk toch? Abe is helaas niet meer. Hij heeft plaats moeten maken voor Stranger, een vreemde western kerel waarvan niemand de achtergrond weet. Heeft hij genoeg charme om Abe te doen vergeten?

Stranger’s Wrath slaat een volledige andere weg in als zijn voorgangers. Waar je in Abe’s Oddysee/Exodus en Munch’s Oddysee nog de antiheld uithing, speel je nu met een heuse western bountyhunter. Dit is voor mij al reden genoeg om op mijn eerste vraag negatief te antwoorden, maar gelukkig heeft OSW meer om het lijf. Het is namelijk een firstperson shooter en een thirdperson actiespel in één. Ikzelf geloof niet zo in die formules, zoals biseksualiteit, douchegel-en-shampoo-in-één en andere combinaties, waaruit toch blijkt dat ze meer voor het één dan voor het andere kiezen. Maar goed, het zij zo, ik moet mijn dik hoofd er maar bij neer leggen.

Als de eerste vijanden mij besluipen, valt me meteen het verschil op tussen de twee invalshoeken. Firstperson mode is natuurlijk meer actie gericht terwijl thirdperson meer de platformtour opgaat. In firstperson stand heeft Stranger immers een kruisboog ter beschikking. “Een kruisboog…”, hoor ik je denken, “…is dat niet iets voor verwijfde ridders die te slap waren om een handboog te hanteren?” Ja, daar hebben jullie gelijk, maar ik moet toegeven dat Stranger er zijn mannetje toch mee staat zonder over te komen als een strandjeannet. Dat heeft hij grotendeels te danken aan zijn munitie, die bestaat uit levende beestjes die je doorheen de wereld van Oddworld tegenkomt. Dit gaat van spinnen die je vijanden in een web wikkelen tot explosieve kevertjes. Je kruisboog kan telkens twee verschillende soorten munitie dragen en je bepaalt zelf welke combinatie je gebruikt. Wel een originele invalshoek,als je het mij vraagt, je wisselt nu namelijk niet van wapen maar van munitie.

Het hoofddoel van het spel is eigenlijk heel simpel: zo veel mogelijk bandieten vangen en liever levend dan dood. Voor het verslaan van je vijanden krijg je immers Moolah, oftewel geld. Je krijgt echter meer Moolah als je jouw vijand levend kan vangen. Dit doe je door hem eerst bewusteloos te krijgen. Hier heb je verschillend methodes voor maar de handigste is toch wel het gebruiken van de spinnenmunitie. Hierdoor is je vijand gedurende bepaalde tijd verlamd en is hij een gemakkelijke prooi om te vangen. Stranger zal zijn vijand vervolgens opzuigen. Het camerastandpunt verandert dan wel automatisch naar thirdperson, ook al zit je in firstperson mode. Dit kan in hectische situaties met veel vijanden wel eens voor frustraties zorgen. Je moet immers weer snel genoeg naar het firstperson standpunt veranderen om de andere vijanden neer te maaien. Niet zo slim van Oddworld Inhabitants om zoiets over het hoofd te zien. De keren dat je in thirdperson mode moet spelen zijn ook te schaars, waardoor je OSW het merendeel als een FPS zal spelen en dat is niet altijd even eenvoudig. Je vijanden zien je namelijk vrij snel en het mikken van op een lange afstand is geen sinecure in Stranger’s Wrath. Hierdoor heb ik Stranger al vaak tegen de vlakte zien gaan omdat één of andere nozem mij van kilometers ver zat af te knallen.

Dat de ontwikkelaars geen keuze konden maken tussen een first- of thirdperson camerastandpunt, daar kan ik nog mee leven, maar de keuzes die ze maakten op het gebied van design, ho maar! Het valt meteen op dat de inspiratie van de ontwerpers met de spreekwoordelijke noorderzon verdwenen is, want wie bedenkt het in godsnaam om een stel gemuteerde eenden in een spel te stoppen en ze ook nog de rol te geven van “the good guys”. Eenden in spellen hebben me altijd al geïrriteerd. Toen Duck Hunt op de NES verscheen kon mijn vreugde natuurlijk niet op. De onderliggende boodschap van Duck Hunt was dat geen enkele ontwikkelaar het nog moest wagen om eenden in zijn spel te steken. En toch doen ze het, die Oddworld gasten. De andere personages bewijzen tevens dat de inspiratie van de ontwerpers verdwenen is. In tegenstelling tot de personages uit vorige Oddworld-spellen, zien deze eruit als de goedkope variant: de afgeprijsde Aldi-personages zeg maar. De spelwereld in OSW heeft gelukkig veel meer grafische flair. Van het kabbelende water tussen de bergen tot de verblindende lensflares; alles ziet er kleurrijk en gedetailleerd uit. Helaas verlagen de lelijke personages het algemeen niveau danig en ook de sporadische bugs geven me het gevoel dat de ontwikkelaars zich hebben moeten haasten.

Ook qua geluid stelt OSW teleur. Ze hebben geprobeerd Stranger een stoere, lage stem te geven, maar het is duidelijk dat die laagte in de stem bereikt is door het gebruik van één of andere stemfilter en dat klinkt zeer onprofessioneel. De NPC’s en vooral die vervelende roteenden klinken nergens naar. Ze hebben allemaal hetzelfde Kentucky Fried Chicken accent en je moet weten: ik ben zo al geen fan van Amerikaanse fastfoodketens. Het gebeurt tegenwoordig niet vaak dat spellen zulke slechte voice-overs hebben, maar als ze daar dan toch in slagen, halen ze het niveau van het volledige spel omlaag en dat kan nooit de bedoeling zijn van een ontwikkelaar.

Het grootste minpunt dat een spel kan hebben is echter het gebrek aan een verslavingsfactor. Hoewel lang niet ieder spel tot een verslaving leidt, moet er bij de eerste keer spelen toch een soort van vonk overslaan, waardoor je verder speelt. Ik kon het namelijk maar met moeite opbrengen om het spel grondig te testen omdat het me gewoon niet boeide. De afschuwelijke voice-overs, de twijfeling tussen FPS of thirdperson action-adventure en daarenboven ook nog die verdomde eenden deden me nog meer verlangen naar Abe, mijn favoriete petomaan. Hopelijk denkt Oddworld Inhabitants er hetzelfde over en blazen ze onze geliefde antiheld de volgende keer nieuw leven in

Onze Score:
6.0
gerelateerd spel: Oddworld: Stranger’s Wrath
geplaatst in: Electronic Arts, Reviews, Xbox
tags: ,


Leave a Reply