gaming sinds 1997

Okami

Het pronkstuk van Capcom’s recentelijk opgedoekte Clover Studios is ongetwijfeld Okami. Al vanaf het begin leek het een Zelda-achtige action-adventure te worden met een volledig unieke visuele stijl, voornamelijk geïnspireerd door de Japanse mythologie. Het uiteindelijke product is een originele en erg leuke game geworden die het kan opnemen tegen Nintendo’s verkoopskanon. En dat wil al wat zeggen!

Het eerste wat je nodig hebt voor een prima action-adventure game is een goed verhaal en op dat vlak ontgoochelt Okami alvast niet.

Het spel begint met de legende van hoe Orichi, een achtkoppige draak, honderd jaar geleden Kamiki Village terroriseerde door het offeren van een jong meisje te eisen. Orichi werd echter verslagen en het meisje gered door de krijger Nagi en de wolf Shiranui. Nu, een eeuw later, terwijl Kamiki zich voorbereidt op de herdenkingsfestiviteiten voor hun redders, verschijnt er echter opnieuw een kwaadaardige kracht die het land corrumpeert. De zonnegod Amaterasu, die de gedaante aanneemt van een witte wolf, beslist om zich tegen het kwade te verzetten en Nippon (Japan) terug normaal te maken. Hij wordt vergezeld door Issun, een klein kevertje die hem tijdens zijn queeste voorziet van nuttige informatie.

Het belangrijkste aspect van de game is de ‘Celestial Brush’. Wanneer je op R1 drukt, pauzeert het spel en wordt het scherm gevuld met een sepia filter, als ware het een vel tekenpapier. Met de analoge stick kan je vervolgens symbolen schilderen, die op hun beurt speciale krachten oproepen. Er zijn in totaal vijftien penseeltechnieken te vinden.

Je kan zo bijvoorbeeld dag veranderen in nacht en vice versa, kapotte bruggen herstellen, bomen omhakken, windvlagen oproepen, explosies veroorzaken, verwelkte bomen terug doen bloeien, enz. Sommige technieken vallen zelfs te verbeteren. De Celestial Brush is de sleutel om alle puzzels en opdrachten in het spel op te lossen en hij valt zelfs te gebruiken tijdens gevechten. Het penseel is ook erg intuïtief in gebruik. De figuren die je dient te schilderen zijn redelijk makkelijk (bijvoorbeeld: als je wilt dat de nacht valt, dan teken je gewoon een maantje in de lucht, wil je een boom omhakken, dan teken je gewoon een horizontale lijn door de boom heen). Het systeem is ook erg vergevingsgezind. Je hoeft geen perfecte circkels te schilderen; als je tekening al een vage gelijkenis met een ei vertoont, is het al lang goed.

Okami zit vol met quests in Zelda-stijl. Je hoofdopdracht is om Nippon van de duisternis te verlossen. Zodra je een nieuw gebied binnenkomt, zal je merken dat een groot donker krachtveld het grootste deel ervan afschermt. Om het land in zijn voormalige glorie te herstellen, moet je de ‘Guardian Saplings’, grote bomen met magische krachten, terug tot leven wekken.

Zodra je dat doet, kan je het gebied vrijelijk verkennen. Het levert je ook ‘Praise’ op. Er zijn talloze andere manieren om Praise te vergaren, zoals Japanse kerselaars doen heropbloeien, dieren voederen of karweitjes opknappen voor dorpelingen. Praise kan je gebruiken om je stats te verbeteren, zoals de lengte van je levensbalk, het aantal inktpotten dat je bezit (hoeveel keer je iets kan schilderen alvorens de inkt dient bijgevuld) of hoeveel ‘Astral Pouches’ je hebt. Een Astral Pouch wekt je terug tot leven wanneer je sterft, op voorwaarde dat de Pouch gevuld is met voedsel (dat je werkelijk overal kan rapen).

De wereld in Okami is reusachtig en er zijn ontelbare dingen te doen en te ontdekken. Om het land snel te doorkruisen kan je ‘Mermaid coins’ gebruiken. Die muntjes brengen je ogenblikkelijk van het ene gebied naar het andere, maar ze zijn ook relatief duur. Een logboek houdt je belangrijkste opdrachten bij, maar het is verre van perfect. Ik zou het alvast liever gehad hebben dat alle sidequests en opdrachten vermeld waren, maar dat is jammer genoeg niet het geval. Als je alles wil doen wat er te doen valt in deze game, dan zal je er minstens 40 uren over doen.

Zoals je kan zien op de screenshots, heeft Okami een unieke stijl, die duidelijk gebaseerd werd op de Japanse mythologie. De wereld en de personages zijn cell-shaded en hebben levendige kleuren; het is net alsof je naar een schilderij kijkt.

De vormgeving is ongelooflijk knap: Nippon bruist van het leven (of is erg doods, wanneer je het kwade nog niet verdreven hebt) en alle mensen die je tegenkomt zijn uniek. Hun expressie is ook opmerkelijk: bij iemand die boos is, zal er rook uit zijn/haar oren komen, terwijl er juist hartjes rond de hoofden zullen zweven van vrolijke mensen. De animaties zijn al even uitmuntend en Amaterasu is er het beste voorbeeld van: zijn voetsporen doen bloemetjes uit de grond komen en wanneer iemand blijft leuteren, zal hij geeuwen en gaat hij op de grond liggen.

De meeste gevechten gebeuren semi-willekeurig. In de wereld zal je vaak zwevende perkamentrollen zien en wanneer je die aanvalt, zal er een gevecht beginnen. Die knokpartijen zijn makkelijk, zelfs te makkelijk, en hetzelfde gaat eigenlijk op voor het hele spel. Okami is gewoon geen moeilijke game, maar dat is dan ook het enige vermeldenswaardige minpunt eraan.

Om jezelf te verdedigen beschik je over ‘Divine Instruments’ (lees: wapens), waarvan je er twee tegelijk kunt meedragen. Een Divine Instrument heeft echter speciale eigenschappen, naargelang het je primaire of secundaire wapen is. De meeste schade kan je ontwijken door opzij te stappen of weg te springen, maar sommige instrumenten laten je zelfs aanvallen reflecteren. Als je het goed timet, zal je zowel de klap ontwijken als je tegenstander bewusteloos meppen, waardoor je hem kan ‘finishen’ met je Celestial Brush. Nieuwe vechttechnieken kan je leren in de dojo tegen een bepaald bedrag en je wapens kan je verbeteren met speciaal gouden poeder. De baasgevechten zijn hoogtepunten in het spel. Alle bazen zien er afschrikwekkend en gevaarlijk uit en ze vereisen een speciale aanpak om ze te verslaan. Als je er niet in slaagt hun zwakke plek te vinden, zal het niet zo lang duren eer Issun je wat tips geeft.

Net zoals in de Zelda-games praten de personages geen bestaande taal, maar mompelen ze maar iets. Dat valt te aanvaarden -zeker als je ziet hoe goed de dialogen zijn geschreven-, maar toch zou het leuker geweest zijn om echte stemmen te horen. De game tovert ook geregeld een lach op je gezicht, vooral door de bijdehandse opmerkingen van Issun (zijn favoriete woordje voor Amaterasu is ‘haarbal’). De instrumentale soundtrack klinkt uiteraard heel Japans en is heel rustgevend. Tijdens de gevechten klinkt ze echter veel dreigender, net zoals het moet!

Ik weet dat ik het waarschijnlijk al tientallen keren heb gezegd, maar de PlayStation 2 blijft me verbazen ondanks zijn hoge leeftijd. Sterker nog: hij brengt zelfs een next-gen spel naar een current-gen platform. Door zijn fantastische presentatie en vormgeving, innoverende en boeiende, bruisende wereld en reusachtige omvang is Okami werkelijk een meesterwerk. Zijn games een kunstvorm? De vraag blijft open, maar Okami zal zeker en vast enkele mensen naar het ‘ja’-kamp lokken.

Onze Score:
10.0
gerelateerd spel: Okami
geplaatst in: Capcom, PS2, Reviews
tags: ,


Leave a Reply