gaming sinds 1997

Operation Flashpoint: Red River

De tijd dat realistische FPS games enkel op pc konden gespeeld worden, is al lang achter ons. Onder meer Arma en Operation Flashpoint zorgden daarvoor. Van die laatste is er met Red River weer een nieuwe aflevering, maar het is evenzeer duidelijk dat het genre nog een weg heeft af te leggen vooraleer we echt kunnen spreken van een perfecte balans tussen realisme en speelplezier.

Je maakt deel uit van het Bravo team, een klein squad U.S. Marines dat enkele ontsnapte opstandelingen uit Afghanistan moet zien terug te vinden. Het verhaal is niet bijster origineel en grijpt ook niet deze kans om eens een wat dieper en emotioneel meer beladen oorlogsspel neer te zetten. Dit wordt nog een klein beetje onderstreept door de personages die zich altijd net iets te stoer gedragen. Wel is het meer dan genoeg om je het gevoel te geven dat wat je doet verschil uitmaakt, en je ook middenin een groter conflict te plaatsen wanneer China zich met de zaken bemoeit.

Dat is ook de bedoeling van de weidse en open omgevingen. Die zijn ongewoon groot voor een shooter en je voelt je dan ook als een soldaatje in een echte wereld, geholpen ook door genietbaar stemmenwerk en een knappe sfeer. Kiezen voor een dergelijke setting is juist voor dit soort spel, maar het komt natuurlijk ook met een paar nadelen. Zo is het detail en zijn de textures niet altijd even aantrekkelijk en kan je je de vraag stellen of de huidige consoles wel krachtig genoeg zijn om de vrijheid te bieden die we willen, in combinatie met de grafische pracht die we gewend zijn van meer lineaire shooters.

Maar – zo zal iedereen wel akkoord gaan – het gaat hier natuurlijk voornamelijk om de gameplay. En die is lekker verslavend, als je tenminste de mindere stukjes (zie hieronder) even vergeet. De missies zijn uitgebreid en diep waardoor je echt opgaat in je rol en bovendien worden goeie militaire tactieken beloond met succes. Loop dus niet recht op je tegenstand af, maar bestudeer de situatie, val langs de flanken aan en ga niet de voorspelbare routes kiezen. Ook is het verfrissend om geconfronteerd te worden met kogels die dodelijk zijn, zelfs van veraf, en situaties die snel wisselen of kunnen escaleren met een dodelijke afloop tot gevolg.

Wie alles uit dit spel wil halen raad ik dan ook aan om de hulpmiddeltjes af te zetten. Ook al voel je je in het begin naakt en hulpeloos zonder radar, mini-map en strategische tips, je voldoening zal des te groter zijn als je na een analoge veldslag als overwinnaar uit de bus komt. Wat echter jammer genoeg ook groter zal zijn, is je frustratie.

Een groot deel daarvan heeft te maken met het aansturen van je team. Orders geven gaat weliswaar vlot en er zijn voldoende mogelijkheden om je squad te laten uitvoeren wat jij denkt dat de tactisch meest interessante optie is. Die variëren van simpel rondlopen tot het uitvoeren van artillerie-aanvallen; het grootste probleem ligt echter vooral bij wat je teamleden doen als je ze niet rondbeveelt. Net zoals in de OFP van jaren geleden lopen ze nog altijd te pas en te onpas in de weg of testen ze de aanwezigheid van vijanden door een kogeltje op te vangen wanneer ze eigenlijk gewoon in dekking zouden moeten blijven.

Dat is frustrerend want in dit spel volstaat het niet even neer te zitten om te genezen. Je moet van geraakte kameraden eerst het bloeden stelpen en daarna de wonden helen. En dat hele proces is eentje waarvoor je tijd en dekking nodig hebt, en waarbij je dus vaak zelf het loodje legt. En de te lange periodes tussen de checkpoints mag herbeginnen. “Waarom?” vraag ik mij daarbij altijd af. Zo moeilijk is het niet voor een ontwikkelaar om dergelijk frustrerende AI dan tenminste wat te temperen met een meer vergevend save-systeem.

Niet getreurd want wie vrienden heeft kan dit alles via de co-op omzeilen. De campagne kan immers met tot vier spelers online worden afgewerkt. De voldoening is des te groter in dat geval (toch cool om in je microfoon de leider te spelen en ‘roger’ te horen van je maten) en het spel speelt een stuk vlotter. Ook hoef je je niet langer zorgen te maken over domme artificiële intelligentie, tenminste als je vriendenkring niet bestaat uit de cast van Oh Oh Cherso.

Vetjes dus, die co-op, en wie de singleplayer beu is, kan op die manier ook plezier beleven aan de aparte co-op uitdagingen die je specifieke opdrachten geven zoals het beschermen van een konvooi of het redden van neergestorte piloten. Overigens voorziet Red River ook in een persistent personage dat je kan verbeteren met ervaringspunten in vier verschillende klassen. Je krijgt dan in ruil bepaalde perks, nieuwe mogelijkheden en natuurlijk vrijgespeelde wapens en upgrades ervoor. Het goeie is dat je punten krijgt in alle modi, maar ik vond het persoonlijk niet echt nodig voor dit game.

Operation Flashpoint: Red River is een uitdagende shooter die qua basics snor zit en vooral uitblinkt door zijn groter realisme en nood aan tactisch denken. Je waant je op een echt slagveld, maar je wordt te vaak uit de sfeer gerukt door de gebrekkige AI. Gelukkig is er een erg geslaagde co-op mogelijkheid die veel goedmaakt en van dit spel een aanrader maakt voor wie meer zoekt dan lineair geknal en een paar vrienden kan overtuigen hetzelfde te doen.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Operation Flashpoint: Red River
geplaatst in: Codemasters, Reviews, X360
tags: , ,


Leave a Reply