gaming sinds 1997

Painkiller

Painkiller is het nieuwste spel van Dreamcatcher en People Can Fly. Op het eerste zicht lijkt het een spel met een hoog “coolness-gehalte”. Ik bedoel, een spel met ideeën als hel, magie, demonen, duivels, gotiek en zombies laat altijd een goede indruk na. Jammer genoeg is de eerste indruk niet altijd de juiste.

We beginnen bij het begin: je koopt het spel. Ik voeg graag eventjes toe dat de verpakking zeer aangenaam voor het oog is. De 3 cd’tjes zijn mooi opgeborgen en de cover is allesbehalve lelijk. Het is wel pijnlijk dat Painkiller lijdt aan hetzelfde probleem van alle huidige FPS games, namelijk het ongelofelijk kleine handleidinkje. Gelukkig omvat het toch de meeste principes van het spel.

Nadat je het spel installeert en het voor de eerste keer opstart, blijft dat overdonderende gevoel. Alles ziet er duister en luguber uit en de hele interface ademt gewoon een gotische sfeer uit. Als je de singleplayer mode even probeert krijg je een mooi filmpje te zien met een duistere verhaallijn. Om je een kleine indruk te geven: je stierf in een auto-ongeluk, je vrouw zat naast je en overleefde het ook niet. Zij zit nu in de hemel rijstpap te lepelen en jij zit in een soort van vagevuur/hel-dimensie vol met zombies. Gelukkig is er iemand die je wil helpen, in ruil voor een kleine gunst: enkele machtige duivels uitschakelen.

Dan begint het echte spel en er zijn dadelijk enkele dingen die je opvallen. Het spel is niet ontworpen om in ware spionagestijl te spelen, noch heb je een heel tactisch plan nodig. Je begint met een vreemd wapen dat de PainKiller noemt, en het heeft twee vuurmodes, die “toevallig” genoeg Pain en Killer heten. Vanaf dan is het spel jammer genoeg ongelofelijk rechtlijnig. Je loopt of bunnyhopt door de levels en knalt op alles wat beweegt. En dan bedoelen we ook wel op alles. Een leuk detail is wel dat er een metalmuziekje op de achtergrond begint te spelen zodra het fraggen begint.

Dit alles is best wel leuk voor een tijdje, maar na ongeveer een uurtje spelen heb je alles echt al wel gezien. Alle monsters doen immers hetzelfde en zien er vaak hetzelfde (zij het erg mooi) uit. De omgevingen zijn echt een lust voor het oog en lopen over van sfeer.

Niettemin ben ik altijd al iemand geweest die eerder voorstander is van goede gameplay en een diepgaande verhaallijn, dan iemand die enkel naar graphics kijkt. Jammer genoeg faalt het spel hier ook. 5 wapens zijn tegenwoordig echt niet meer genoeg om een spel boeiend te houden, elk level voelt hetzelfde aan en alles is enorm rechtlijnig. De toevoeging van de tarotkaarten maakt niet veel goed, aangezien ze het spel alleen maar makkelijker maken, en weinig aan de fun-factor toevoegen.

Dus we gaan eens kijken bij de multiplayer modus dan. En helaas, Painkiller schiet weer te kort. Alle 5 speltypes zijn varianten op de standaard deathmatch, je krijgt slechts een handje vol levels bij de game, en knallen met de 5, nogal standaard, wapens is echt niet iets waar we op aan het wachtten.

Het spel heeft stijl en is best wel sfeervol, maar daar stopt het dan wel. Langer dan een uur kan je absoluut niet geboeid blijven. Het is daarentegen wel eens fijn om zo wat stoom af te blazen en er gewoon op los fraggen zonder dat je moet nadenken.

Onze Score:
6.0
gerelateerd spel: Painkiller
geplaatst in: Dreamcatcher, PC, Reviews
tags: , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>