gaming sinds 1997

Perfect Dark Zero

Perfect Dark Zero is de opvolger van één van de beste games en shooters op de Nintendo 64, Perfect Dark. Niet enkel daardoor, ook door het feit dat gamers op zoek zijn naar een equivalent van Halo voor de Xbox 360, zijn de verwachtingen voor dit launchgame dan ook erg hoog gespannen. Ontwikkelaar Rare, enkele jaren geleden overgekocht door Microsoft, stond dan ook voor een stevige opdracht. Of ze met vlag en wimpel geslaagd zijn in hun opzet en of Joanna Dark het ideale vriendinnetje is voor je nagelnieuwe Xbox 360 kom je zo te weten.

Reeds van bij het erg knappe introfilmpje is het duidelijk dat Perfect Dark Zero een heel eigen stijl hanteert. Hoofdrolspeelster Joanna Dark, met sexy rode haren, is een huurlinge en wil zo snel mogelijk in de voetsporen van haar stoere pa treden. Het verhaal dat je daarbij moet doorlopen is niet meer dan een uitvlucht om je door de futuristische en gestileerde missies te leiden. Hoewel het nooit in de weg staat van de non-stop actie die je ongeveer 15 uur aan je scherm zal kluisteren, is het jammer dat je geen memorabel script te spelen krijgt. Ook de personages vallen wat tegen, de tussenfilmpjes laten je meestal koud en de voice-acting kon stukken beter. Los van het feit dat de samenhang ertussen wat zoek is, zal je je op geen enkel moment vervelen tijdens de 12 missies!

Bovendien biedt PDZ enkele leuke ideetjes die de singleplayer nog interessanter maken. Het meest geslaagde is zonder twijfel de co-op mode waarbij je de missies samen met een vriend(in) kan doorlopen, splitscreen of via Live. Erg origineel is dat je wel degelijk met twee verschillende personages speelt op dat moment en dat je vaak per speler andere startpunten en paden voor de voeten krijgt. Je vindt je partner overigens makkelijk terug door middel van de waypoints en door de revive-mogelijkheid wek je hem of haar zo terug tot leven.

Naast deze schitterende co-op zijn er de unlockable wapens die eveneens de herspeelbaarheid bevorderen, ook omdat je wapens enkel kunt meenemen naar het volgende hoofdstuk als je er je huidige missie mee beëindigt. Natuurlijk zijn er ook de nodige statistieken en de diverse moeilijkheidsgraden, waarvan je de hoogste dient vrij te spelen. Je krijgt dus hiermee alleen al waar voor je geld en dan hebben we het nog niet over de multiplayer gehad.

Maar laten we eerst wat dieper ingaan op de manier van spelen. Zoals ik al zei mag je je aan een gameplay verwachten die het gemiddelde van het genre ruimschoots overschrijdt. Het spel houdt mooi het midden tussen een wat sneller spel als Serious Sam en de meer tactische broertjes zoals Ghost Recon. Wellicht is de vergelijking met Halo voor wat betreft de speelsnelheid en –stijl van de singleplayer hier niet ver af van de waarheid. Ik kan nu al verklappen dat je niet teleurgesteld zal zijn over de algemene feel van het knallen en bewegen.

Hoewel er geen echte revolutionaire vernieuwingen zijn en je nog steeds niet kan springen, spat de charme van je scherm en krijg je de ene leuke sequentie na de andere. Wel frustrerend is het gebrek aan een mogelijkheid om te saven (uitgenomen een auto-save in het midden van een level) zodat je vaker dan je soms lief is moet herbeginnen, zeker op de hogere moeilijkheidsgraden en in bepaalde missies, onder andere die waarbij je je pa moet escorteren. Diezelfde missie toont ook dat sommige mappen net iets te weinig logisch in elkaar zitten omdat je soms te lang moet zoeken naar de weg die je dient te volgen. Gelukkig verschijnen er soms pijltjes om je wat op pad te helpen.

Ook wat betreft variatie zal je je op geen enkel moment vragen stellen. Er is een erg goed evenwicht tussen de verschillende soorten typische FPS-missies: de snipermissie, de op-elkaars-voeten-trappen-missie, de missie onder tijdsdruk etcetera. Ook zorgen je gadgets voor de nodige mini-games en ‘puzzels’ zoals sloten ontmantelen en computers hacken. Je hebt ook nog afluisterapparatuur die van pas komt tijdens de levels die meer stealthgericht zijn. Ook je collega’s zijn van de partij en nu en dan zullen ze zelfs aan je zijde strijden. Gelukkig zijn ze best zelfstandig en gaan ze voor één keer niet de hele tijd in de weg lopen. Ook het obligate voertuig zit in het spel, maar meer dan een zijstapje is dit niet. Verwacht je dus niet aan het doorkruisen van hele levels in een hoovercraft of een Warthog zoals dat bij Halo wel het geval was.

Erg indrukwekkend zijn de wapens die er stuk voor stuk prachtig uitzien. Ze klinken net echt, ze voelen net echt, ze spelen net echt en ze zien er net echt uit! Bovendien kan je er slechts enkele tegelijk meenemen, aangezien je moet rekening houden met de ruimte in je inventory (zwaardere wapens zorgen er overigens ook voor dat je trager loopt). Wil je dus een sniper rifle meezeulen, dan zal je je daarnaast moeten beperken tot enkele handpistolen. Die zijn echter ook erg handig aangezien je ze kan uitrusten met een silencer en een lamp dankzij de tweede en derde vuurmogelijkheid. Ook de andere wapens hebben die mogelijkheden, die kunnen variëren van het plaatsen van een automatisch vurende turret en het afvuren van pijltjes die je vijanden verwarren, tot het afbeelden van een hologram van jezelf! Wat je ook verkiest: het zijn stuk voor stuk voorbeelden van uitstekende wapenontwerpen.

De twee meest in het oog springende vernieuwingen zijn echter het coversysteem en het over de grond rollen. Het eerste laat je toe om je tegen een muur te drukken of achter een ton te verschuilen door op de A-knop te drukken. Die moet echter eerst op het scherm verschijnen vooraleer je er gebruik van kan maken. Dat is een minpuntje aan wat voor de rest een erg handig element is om je vijanden vanuit dekking te kunnen bestoken en zo zelf minder schade op te lopen.

Bij het uitvoeren van een rol (die je overigens in alle richtingen kan doen) switcht de camera naar een third person view en je ziet jezelf vooruit of opzij springen terwijl je een koprol doet. Het ziet er niet alleen fantastisch uit, maar het zorgt er ook voor dat je veel moeilijker geraakt wordt door vijandelijk vuur. Beide zaken geven het geheel zeker een frisse toets en in multiplayer wordt er dan ook vaak gebruik van gemaakt. Nog even meegeven dat je wapens van vijanden ook uit hun handen kan trekken en zelf gebruiken en dat je ook over een melee-aanval beschikt die allesbehalve zacht aankomt!

Een woordje over het healthsysteem is hier ook op zijn plaats, aangezien het op het eerste niet echt duidelijk is hoe alles in zijn werk gaat. Je hebt namelijk een bar die snel afneemt wanneer je geschoten wordt maar die onmiddellijk terugspringt naar het originele niveau als je snel dekking zoekt. Word je echter te vaak geschoten dan gaat er wel degelijk een stukje van je levensbalk permanent verdwijnen. Aangezien er geen health packs voorhanden zijn zal je meer dan eens op het einde van het level erg voorzichtig te werk moeten gaan wil je niet voortijdig het loodje leggen. Het was een systeem dat me erg aansprak, dat een evolutie van Halo lijkt en dat ook de spelers van Call of Duty 2 niet vreemd zal aandoen. Het bevordert alleszins de inleving en zorgt ervoor dat je van in het begin voorzichtig bent met je health.

Je tegenstanders zullen overigens hun best doen om zo snel mogelijk een eind te breien aan jouw leventje, zonder veel te geven om hun eigen hachje. Ze zijn niet overdreven gevarieerd, maar beschikken soms over pantsers die bovendien visueel geïdentificeerd kunnen worden. Fantastisch hierbij is dat je letterlijk de stukken borstplaat of de helm van de vijand er kan afschieten. Een headshot bij iemand met een helm is dan ook erg moeilijk. Eindelijk laten vijanden ook realistisch hun wapen vallen wanneer hun pijp uitgaat en ook hun animaties komen erg natuurlijk en gedetailleerd over. Dat laatste is overigens ook het geval voor Joanna Dark, wanneer je ze eventjes in third person mag aanschouwen. Een ander leuk detail is dat je vijanden luidop communiceren met elkaar en bijvoorbeeld schreeuwen dat je aan het herladen bent en dat dit het moment is om aan te vallen!

Dat aanvallen doen ze overigens best goed, alhoewel het niveau van pakweg F.E.A.R. of Half-Life 2 op geen enkel moment wordt gehaald. In groep coördineren zit er dus niet in en je kan zoals vanouds snel een kamer uitlopen om ze daarna één na één af te knallen als ze je achtervolgen. Desalniettemin gaat dit nooit opvallen of storen, ook al omdat het spel gewoon een leuke en ‘arcady’ sfeer heeft, zonder dat we het kunnen beschuldigen van debiele ‘Doom-tactieken’. Wat echter wel de inleving stoort zijn de ragdoll physics. Om één of andere reden beginnen die soms te flippen, wat tot gevolg heeft dat neergeknalde baddies een soort breakdance uitvoeren alsof Madonna een onwijs feestje heeft. Jammer!

Over feestjes gooien gesproken, er zit ook een multiplayer mode in het spel (duh!) en reken maar dat jij (en je Live- of levende vriendjes) ook hieraan een stevige kluif zullen hebben. Ik vertelde je al over de prachtige co-op, maar ook in de Combat Arena mode valt het nodige plezier te rapen. Competitieve spelers die Halo 2 wat beu geworden zijn zullen hier ongetwijfeld meer dan hun gading in vinden. Er zijn de klassieke Deathmatch modes (evenals CTF), aangevuld met de meer originele Dark-Ops mogelijkheden. In te stellen variabelen zijn er in overvloed en vrees niet: ook bots zijn van de partij. Deze door de CPU aangestuurde polygonen staan meer dan hun mannetje en zullen je bij een eventueel gebrek aan menselijke tegenstanders van het nodige weerwerk voorzien.

Counter-Strikespelers zullen een gilletje slaken als ze horen dat de hierboven genoemde Dark-Ops varianten sterk lijken op hun favoriete online PC-shooter. Er wordt gewerkt in rondes en het geld dat je verdient tijdens het spelen kan je spenderen aan wapens en bepantsering. Bovendien is er meer variatie aanwezig dan in het illustere voorbeeld. Bij ‘Onslaught’ moet één team zich verdedigen tegen aanvallers en wat het extra leuk maakt is dat aanvallers kunnen respawnen en verdedigers niet. Gelijkaardige mode is ‘Infection’ waarbij de geïnfecteerden kunnen respawnen en de niet-geïnfecteerden besmet worden als ze worden neergeschoten. De gezonde spelers kunnen wel wapens kopen terwijl de zieke dat niet kunnen, wat voor heel leuke en spannende situaties zorgt, zeker als je als enige overblijft tegen een overmacht aan geïnfecteerden. Met ‘Eradication’ moet je gewoon het andere team afmaken en bij ‘Sabotage’ dient één team bepaalde objecten te vernietigen terwijl het andere dit tracht te verhinderen.

Met al die variatie, enkele goeie mappen, de bots, en een geslaagde interface is heel wat multiplayerfun gegarandeerd. Bovendien denk ik dat de zogenaamde Xbox 360 achievements zullen zorgen voor nog wat meer verslaving, want wie vindt het verzamelen van badges nu geen levensbelangrijke opdracht? Battlefield 2 spelers weten ongetwijfeld waarover ik het heb!

Visueel is Perfect Dark Zero natuurlijk erg indrukwekkend. Vergeleken met een Xboxspel is dit eye-candy om duimen en vingers bij af te likken, zeker als je het geluk hebt van een HDTV in je bezit te hebben. Er zijn weliswaar teveel grafische foutjes, zoals enkele lelijke textures en wat glitches, maar die verdwijnen eigenlijk in het niks omdat er zoveel gaande is op je scherm dat je gewoon geen tijd hebt om erbij stil te staan. Kogels slaan in en fluiten je om de oren, ontploffingen daveren op je scherm, lichteffecten verblinden je en de goed gebruikte motion blur geeft net dat beetje extra mee. Ook de omgevingen en de textures zien er enorm kleurrijk en scherp uit en alhoewel je kan discussiëren over de designkeuze kan je onmogelijk beweren dat de uitwerking ervan niet kwijlopwekkend is. Voor de sceptici: de screenshots doen het spel geen eer aan.

Het is duidelijk dat de limieten van de X360 bijlange nog niet bereikt zijn en dat het spel de visuele perfectie geenszins benadert, maar al bij al zal je tong uit je bek hangen als je al dit lekkers voor de eerste keer zal aanschouwt. En zei ik al dat de wapens net echt zijn?

Het geluid is even indrukwekkend dankzij de originele en geslaagde soundtrack (met onder andere enkele techno-tracks) en de prachtige effecten. De wapens klinken ongelooflijk helder en ook de rest van de klanken is van het hoogste niveau. Alleen jammer dat de personages wat magertjes hun stemmenwerk doen, wat het ietwat minder uitgevallen verhaal geen deugd doet.

Als je deze lange review helemaal hebt doorgenomen weet je ondertussen dat ik met volle teugen heb genoten van deze topper. De uitstekende gameplay, de fantastische wapens, de indrukwekkende audiovisuele presentatie, de lekker lange en afwisselende singleplayer campagne en de erg uitgebreide en gevarieerde multiplayer plaatsen dit game gewoon bovenaan het lijstje van consoleshooters. Het is misschien geen revolutie voor het genre en perfect is het spel niet (daarvoor zijn het verhaal en de personages niet memorabel genoeg), maar als je dit niet leuk vindt kan je beter op zoek naar een nieuwe hobby. Perfect Dark Zero is de virtuele tegenhanger van een explosieve en meeslepende actiefilm en vormt op zichzelf een reden om een HDTV en een Xbox 360 console te kopen! Verwacht je echter niet aan een Halo-killer.

Onze Score:
9.0
gerelateerd spel: Perfect Dark Zero
geplaatst in: Microsoft, Reviews, X360
tags: , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>