gaming sinds 1997

Picross

Picross DS is niet het eerste spel in zijn genre. Jaren geleden verscheen immers Mario’s Picross op de originele Game Boy en de NES. Het Japanse spel verkocht niet al te goed op de Westerse markt, maar zij die het toch hadden, genoten er met volle teugen van dankzij de originaliteit en eenvoud. Een dikke tien jaar later probeert Nintendo het opnieuw met een versie op de Nintendo DS. Gaat het spel dit keer – in tijden waar een simpele Google-actie op ‘picross flash’ tientallen gratis resultaten weergeeft – beter aanslaan? Het feit dat een release in Amerika nog onzeker is doet vermoeden dat Nintendo daar zelf nog over twijfelt. We zullen zien!

Wanneer je het spel voor de eerste keer opstart wordt er meteen een tutorial in jouw richting gelanceerd, en maar goed ook. Ik zal eerst en vooral mijn best doen om de opzet van het spel zo duidelijk mogelijk uit te leggen. Maar aangezien het voor jullie vrijwel onmogelijk zal zijn het te begrijpen zonder naast me te staan, raad ik toch aan de bovenvermelde Google-actie uit te voeren.

Je krijgt een raster voorgeschoteld dat verdeeld is in vierkantjes. Boven elke kolom en naast elke rij staat een reeks cijfers. Elk cijfer duidt aan hoeveel aaneengeschakelde vierkantjes moeten worden ingekleurd, en tussen twee aparte cijfers (en dus twee aparte aaneenschakelingen) moet zich minstens één leeg vakje bevinden. Om het met een voorbeeld te verduidelijken: stel je een raster van 5×5 vakjes voor. Boven de eerste kolom staat een 5, je mag dus ineens de hele kolom aanduiden. Voor de eerste rij staan twee 2’s, maar aangezien je weet dat er tussen elk cijfer een lege plaats moet zijn, en je weet dat er 5 vierkantjes in een rij zijn, is de enige mogelijke combinatie [X][X] _ [X][X]. Zo moet je de volledige puzzel invullen, waarna er een figuur zichtbaar wordt. Duidelijk? Neen? Dat dacht ik al. Pech gehad, maar ik ga verder!

Eens je de basisregels onder de knie hebt, wat niet zo lang duurt, kan je aan het echte spel beginnen en een onnoemelijk grote hoop… puzzels oplossen. Wanneer je aan de ‘Easy Mode’ bezig bent, zal je ongetwijfeld teleurgesteld zijn door de kinderlijk lage moeilijkheidsgraad, maar in ‘Normal Mode’ zal de leercurve steil omhooggaan tot een punt waarop je blij zal zijn als je eens een puzzel van de eerste keer binnen de tijdslimiet van één uur vervolledigd hebt. Een uur lijkt veel, maar als je rekening houdt met de straftijd die je krijgt per verkeerd aangeduid blokje kan zo’n “uur” al snel inkrimpen tot een schamele vijf minuten. In ‘Free Mode’ word je niet op je fouten gewezen, en krijg je dus ook geen straftijd. Je hebt hier ook de mogelijkheid om eerst de puzzel op een soort kladblok te maken, waarna je deze in het net kan kopiëren, maar wat hier het nut van is, heb ik nog steeds niet helemaal begrepen.

Puzzels van 10×10 vakjes en kleiner worden geheel op het onderste scherm, het touchscreen, getoond. Het bovenste scherm geeft dan de tijd weer, alsook de tekening, die tijdens het spelen langzaam maar zeker vrijkomt, zonder de rasterverdeling en cijfers. Invullen doe je – uiteraard – met de stylus. Een toetsenbediening is er ook, maar waarom koop je dan een Nintendo DS? De stylusbesturing gaat trouwens veel sneller.

Grote puzzels kunnen niet volledig getoond worden, zodat je vanonder in een gezoomde toestand moet slepen over het spel. Hierbij doet het bovenste scherm dienst als overzicht, waar heel het raster mét cijfers – en een ietwat kleine druk – wordt geprojecteerd. In het begin is dit redelijk onoverzichtelijk, maar het is een kwestie van leren werken met de twee schermen tegelijk, waardoor het spelen eens zo vlot gaat. Meer frustrerend is het wanneer je vergeten bent te switchen van “slepen-mode” naar “invul-mode” en een verkeerd vakje aanduidt, met de onvermijdelijke straftijd tot gevolg.

Grafisch kan je van dit spel geen hoogvliegerij verwachten. Het doet zeer degelijk wat het moet doen en dat is een virtueel raster tonen. Beide schermen zijn gevuld met de vrolijke kleuren zoals we ze gewend zijn van Nintendo en de menu’s en de algemene presentatie zijn sober maar duidelijk. Teveel tierelantijntjes zouden je alleen maar afleiden uit je concentratie. Wat geluid betreft heb ik één enkele duidelijke boodschap: afzetten die handel en je eigen muziek opzetten. De 3 (drie!) liedjes (Jazz, Reggae en Bossa Nova) die er zijn geven blijk van weinig inspiratie en werken verschrikkelijk enerverend met hun eentonigheid. Hier hadden ze toch net dat tikkeltje meer moeite in mogen steken.

Nintendo heeft naast meer dan 300 puzzels Picross DS nog aangedikt met online-mogelijkheden, waardoor je tegen anderen kan spelen, alsook nieuwe puzzels kan downloaden. Daarnaast zijn er nog een editor om je eigen puzzels te maken, minigames en Daily Picross, een mode waar je elke dag enkele puzzels kan maken om zo je prestaties en vorderingen bij te houden.

Picross DS is al bij al een meer dan degelijke titel. De puzzels vragen in het begin wat extra aandacht maar zijn écht leuk. Je zal de neiging hebben om voor het school/werk, tussen de soep en de patatten, in de trein, op ’t WC, tijdens de laadtijden van een ander spel, in bed, enzovoort snel even naar het spel te grijpen. Je kan natuurlijk een gratis internetversie spelen, maar de draagbaarheid van Picross DS is echt een pluspunt, net als de voordelige prijs. Het is te koop voor een kleine 30 euro. Test gewoon eens één van de vele gratis versies en als het je aanstaat, koop het dan gewoon.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Picross
geplaatst in: DS, Nintendo, Reviews
tags: ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>