gaming sinds 1997

Pirates of the Caribbean: The Legend of Jack Sparrow

Als de naam Jack Sparrow wordt vermeld, dan zal er bij menig filmfanaat zeker een belletje rinkelen. Hij is namelijk één van de belangrijkste personages uit de filmreeks Pirates of the Caribbean. Twee films later heeft onze vriend de piraat ook zijn eigen game. De hele storyline is eigenlijk ongeveer het verhaal van de eerste film, maar daar wordt een lekkere draai aan gegeven door Mr. Sparrow himself. Hij maakt het zelfs zo rooskleurig dat hij er overal als de held uit komt…

Pirates of the Caribbean: The Legend of Jack Sparrow werd ontwikkeld door Bethesda Softworks, je weet wel, de mensen achter de Elder Scrolls- en de Knights of the Old Republic-reeksen. De games zijn echter totaal niet te vergelijken. Waar het langs de ene kant om twee sterk ontwikkelde RPG’s gaat, gaat het anderzijds om een eenvoudige hack ‘n’ slash-game waarin het enige RPG-element het ontwikkelen van je personage is. Uiteindelijk kan je het zelfs niet echt ontwikkelen noemen. Tijdens het spel kan je goud verzamelen en daarmee koop je dan nieuwe gevechtsbewegingen. Diepzinniger dan dat gaat het spel dus helemaal niet. Wat wel heel leuk is aan de game (en dan vooral aan de verhaallijn) zijn de cutscenes. Zoals ik al zei, vertelt Jack Sparrow zijn verhaal en dit doet hij terwijl hij aan een galg geknoopt staat. De draaien die hij aan de gebeurtenissen uit de film geeft om zichzelf er goed uit te doen komen zijn soms toch wel overdreven. Wanneer hij gedaan heeft met vertellen kan je elke keer dat stukje spelen, maar dan ook zoals hij het ziet (dus uit het “ik ben een held”-standpunt).

Naast die dingen zijn er ook nog stukken aan de verhaallijn toegevoegd. Zo beland je bijvoorbeeld ook op een Spaans galjoen waar je het moet opnemen tegen een kapitein die last heeft van zijn darmen en midden in het gevecht even een time-out vraagt om zijn behoefte te gaan doen. Je hoort ook de bijhorende grommende darmen om het “what the f*ck”-effect nog groter te maken. Zulke dingen kom je dus voortdurend tegen in de game. Lachen is dus een garantie.

De sfeer zit ook perfect! Je voelt je bij momenten echt als een piraat en zou zelfs bijna “Arrrrg” uitroepen als je een vijand een kopje kleiner maakt. Daar dragen niet alleen de wapens en omgevingen, maar ook de muziek (eigenlijk vooral de muziek) toe bij. Net zoals in de film wordt er gretig gebruik gemaakt van prachtige stukjes klassieke muziek met een enorme hoeveelheid dramatiek.

Dit spel kan je zowel singleplayer als multiplayer spelen. In de singleplayer is er niets speciaals te bespeuren. Je knokt erop los met aan je zijde een trouwe kompaan. In dit geval is dat William Turner (inderdaad, ook een kerel uit de film). In multiplayer daarentegen heb je de coop-optie (overigens ook de enige mogelijkheid om met meerdere spelers te spelen). Hier speelt één van de twee dan Jack Sparrow en de andere William Turner. Veel mogelijkheden qua spelopbouw zijn er dus duidelijk niet, maar dat kan ook moeilijk anders met dit soort games.

Over de grafische kant van dit spel valt maar weinig te vertellen. Het is gewoon niet voldoende… De PS2 kan zo veel meer aan dan dat in dit spel wordt getoond. De gezichten van de belangrijke personages vallen op zich nog mee, je kan ze zelfs herkennen. Wat er gebeurt is met het detail van de textures daarentegen weet geen mens. De omgevingen zien er (grafisch bekeken dan) niet uit en dat kan op sommige momenten toch wel redelijk, sja, storend werken…

De controls langs de andere kant zijn dan weer wel in orde. Eenvoudige combinaties en opeenvolgingen van aanvallen zijn al wat je nodig hebt om dit spel met gemak door te komen. Wat misschien wel nog een tekortkoming is, is de camera. Die bemoeilijkt van tijd tot tijd sterk de navigatie. Probeer bijvoorbeeld je weg maar eens te vinden in een complex gebouw of oerwoud terwijl je camera haast in je broekzak zit. Het gebeurt dus meermaals dat je niets ziet. Soms zit de camera ook “bevestigd” aan een hoekje in de omgeving waardoor je dan weer een goed overzicht hebt, een beetje zoals de camera in de oude Resident Evil-games. Ook dat is weer een wisselvallig punt dat de spelbeleving een beetje verprutst.

Uiteindelijk is deze Pirates of the Caribbean: The Legend of Jack Sparrow zeker geen tegenvaller, ondanks de minpuntjes op het vlak van graphics en camerastandpunten. Vervelen doe je je niet met deze game. Het grootste deel van de fun-factor komt echter wel uit de verhaallijn en niet zo zeer uit de moeilijkheidsgraad of het mooie achterwerk van Miss Swann. Waarom? Omdat er herkenbare zaken in komen waar toch een originele twist aan gegeven is plus dan ook nog die humoristische intermezzo’s. Ik zou zeggen, een aanrader voor de familie, niet voor de hardcore gamer.

Onze Score:
7.0
gerelateerd spel: Pirates of the Caribbean: The Legend of Jack Sparrow
geplaatst in: PS2, Reviews, Ubisoft
tags: ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>