gaming sinds 1997

Pokemon Colosseum

Ik herinner me nog goed mijn eerste ervaringen met Pokémon, meer bepaald met Pokémon Blue. De avond dat ik het gekocht had moest ik normaal gezien naar de muziekschool, maar omdat ik het zo spannend vond om mijn eerste Pokémon te vangen, ben ik niet gegaan. Toen was ik nog een fanatiekeling, ik keek elke dag naar de afleveringen, ook al had ik ze allemaal reeds 3 keer gezien. Daarna kwam Pokémon Gold in mijn bezit, een spel dat ik helemaal verslonden heb. Vorig jaar liet ik Pokémon Sapphire aan me voorbijgaan, en toen ik het een keertje leende vond ik het niet meer zo magisch, mede omdat ik niet meer naar de afleveringen keek en ik al een dagje ouder was. Ik heb het spel zelfs niet lang gespeeld. Misschien moet ik het nog maar eens spelen, mogelijk wordt het leuker wanneer je verder zit. Toen ik hoorde dat er een 3D Pokémon RPG op de Gamecube kwam was ik zéér benieuwd of de magie van de eerste twee delen hierin te vinden is.

Nintendo probeert met Pokémon Colosseum blijkbaar de iets oudere spelers aan te spreken; je bent niet meer het kleine kindje dat op weg is de beste Pokémon trainer te worden en die onderweg de professor helpt bij zijn onderzoek. Nee, nu ben je een ex-lid van de slechte bende Team Snaggem. Deze mensen maken Pokémon slecht door de toegang tot hun hart te sluiten, waardoor ze geen emoties meer vertonen.

Gelukkig heb je als hoofdrolspeler ingezien dat dit fout is, waarna je het hoofdkwartier van de bende opblaast en een machine steelt waarmee je Pokémon kan ‘snaggen’. Niet om nog meer Pokémon slecht te maken, maar om de slechte Pokémon te vangen van hun trainers en ze terug tot het goede te bekeren. Vrij snel leer je een meisje kennen die de speciale gave heeft om deze slechte Pokémon, de Shadow Pokémon te herkennen. Ze staat gedurende je reis dus aan je zijde om samen alle Shadow Pokémon terug naar de ‘Light Side’ te brengen.

Zoals ik eerder zei is dit spel dus volledig 3D, maar je moet geen gigantische wereld als op de Game Boy-versies verwachten. Je kiest een stad op een landkaart, waarna je erheen zoeft op je futuristische motor. In het begin was dit vrij teleurstellend, maar gelukkig zijn de steden of plaatsen wel groot genoeg om er lang in rond te lopen. In tegenstelling tot de Game Boy-versies zijn alle Pokémon Centers en PokéMarts allemaal verschillend, je zal dus niet steeds hetzelfde gebouw tegenkomen.

De plaatsen variëren van gedetailleerde rommelsteden tot eentonige steden waar alles groen ziet van het gras en de bomen. De graphics zijn ook niet van hoogstaande kwaliteit, de Pokémon komen vrij hoekig over, maar gelukkig zijn de animaties prachtig. Elke Pokémon heeft tientallen verschillende animaties, afhankelijk van hun aanvallen of geïncasseerde treffers.

De gevechten zijn soms aan de lange kant, maar voor een echte Pokémon fan is het een waar genoegen om de Pokémon te zien strijden. Als je de oude Game Boy games hebt gespeeld, zal je meteen je weg vinden in het battlesysteem; er is namelijk niets aan veranderd. Tijdens de dubbel- of enkelgevechten zal je weer in een menuutje je keuzes moeten maken. Niets veranderd dus, maar dat moet helemaal niet wanneer het goed zit. Dat is trouwens niet het enige dat bewaard gebleven is. Ook de typische Pokémon-deuntjes zijn weer van de partij, maar nu in een modernere, meer rock-achtige uitvoering.

De controls zijn voor de rest zeer simpel, rondlopen doe je met de Control-Stick, keuzes bevestigen en praten met de A-knop. Dat is het zowat; er zijn dus een heleboel knoppen die ongebruikt blijven, maar zelf zou ik niets kunnen bedenken wat ze met de andere knoppen kunnen doen.

Naast deze zogenaamde Story Mode is er ook nog een Battle mode, en hierin staat de connectivity van Nintendo centraal. Je kan ook gewoon je Pokémon uit de Story Mode uploaden, maar het is gewoon veel leuker om deze van Sapphire of Ruby, en in de toekomst ook nog Leaf Green en Fire Red te uploaden. Je kan ook je Pokémon downloaden naar de GBA-versies, zodat je, wanneer je op reis bent ofzo, je toch je Pokémon verder kan trainen, zonder dat je achter je TV moet zitten.

Deze connectivity is ook nodig indien je veel Pokémon wil krijgen. ,,Waarom?”, denk je? Wel, nu komen we meteen bij het grootste nadeel van Pokémon Colosseum; in de Story Mode zijn er in totaal maar 60 Pokémon verkrijgbaar. Hiermee heeft Nintendo een zeer foute zet geplaatst, want de leuze “Gotta Catch ‘em All!” is hier helemáál niet van toepassing. Jammer, maar geen ramp, de Story Mode is en blijft leuk.

Maar we wijken af, we waren bezig over de Battle Mode. Hierin kan je onder andere deelnemen aan Mt. Battle vs 100, waarin je maar liefst 100 spelers moet verslaan, voordat je jezelf de ultieme Pokémon trainer mag noemen. Deze gevechten zijn niet van de minste, de eerste trainer begint al meteen met Pokémon van lvl. 50. Je zal er dus zeker een tijdje over doen eer je ze alle 100 verslagen hebt. Daarnaast kan je ook nog gewoon in het colosseum vechten, waar 8 tegenstanders op je staan te wachten.

Je kan natuurlijk ook tegen je vrienden spelen. Voor de multiplayer heb je echter minstens 1 GBA + Ruby/Sapphire nodig. Een speler gebruikt dan de Pokémon uit de Story Mode en bestuurt deze met de controller, de andere spelers gebruiken deze uit het GBA spel en besturen ze ook met de GBA. Zo kunnen er tot 4 GBA’s aangesloten, die dan elk voorzien moeten zijn van een cartridge van Sapphire/Ruby. Best wel prijzig, die multiplayer.

Pokémon Colosseum is zéker de naam Pokémon waardig, voor de fans is dit dus een must-have. Nintendo heeft er aan de ene kant zeer goed aan gedaan nu eens een écht verhaal in te verwerken, maar anderzijds was het geen goede keuze om de vrijheid te beperken door de steden op een map te laten kiezen. Hierdoor mist dit spel een beetje het grootse gevoel dat je hebt bij de andere games. Er zijn ook véél te weinig Pokémon te vangen.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Pokemon Colosseum
geplaatst in: GC, Nintendo, Reviews
tags: ,


Leave a Reply