gaming sinds 1997

Pokemon Mystery Dungeon : Blue Rescue Team

Ongeveer een jaar geleden vroeg ik mijn neefje van 14 waarom hij werkelijk altijd Pokémon-games speelde. Jarenlang waren hij en zijn GBA een onafscheidelijk duo en steeds was het een of ander Pokémon-spel dat hij vakkundig in de cartridgegleuf had geramd. Zelfs toen hij een fonkelnieuwe DS mét enkele leuke spellen kreeg, bleef hij volharden in zijn verslaving. Wat is dat toch met die kids tegenwoordig?

Als ik mijn neefje moet geloven dan zijn de Pokémon-games gewoonweg de beste spelletjes ooit gemaakt. Ze zijn toegankelijk en tegelijk diepgaand, verslavend en bijna oneindig speelbaar. En als je kijkt naar de onlangs uitgegeven top-20 van best verkochte gamefranchises, dan moet je hem wel gelijk geven. Pokémon staat met stip op de tweede plaats en moet enkel de ongenaakbare Mario voor zich dulden. Alle andere kleppers zoals Grand Theft Auto, Final Fantasy of Zelda moeten zwaar in het stof bijten voor de kleine pocketmonstertjes. Dat de tekenfilm belangrijk is geweest voor het succes van de franchise is duidelijk. Zelf heb ik weinig interesse voor oubollige turn-based RPG’s, nog minder voor de Pokémon-tekenfilms en van die misselijk makende, schijtgele Pikachu moet ik al helemaal niks hebben. Toch wilde ik deze game graag bespreken. Noem het gewoon gezonde nieuwsgierigheid.

Als je Pokémon Mystery Dungeon: Blue Rescue Team voor de eerste keer opstart, moet je een aantal vragen beantwoorden. Er wordt gepeild naar je persoonlijkheid en uiteindelijk krijg je, op basis van je antwoorden, een Pokémon toegewezen die het best bij je past. In tegenstelling tot de ‘gotta catch ‘m all’ Pokémon-games, moet je deze kleine vriend nu niet trainen, maar ben je hem zelf. Dat is dus een belangrijke twist in vergelijking met de voorgangers en Mystery Dungeon wijkt dan ook duidelijk af van het al zo vaak bewandelde pad. Zo was ik een naïeve, praatgrage grootbek-Pokémon genaamd Tododile. Het blauwe waterdraakje charmeerde me wel en ik was al lang blij dat Pikachu me bespaard was gebleven (Pikachu is cute! -red.).

Je avontuur begint als je nietsvermoedend wakker wordt in een wereld waarin enkel Pokémon leven. Zelf ben je ook in zo’n eigenaardig wezentje veranderd en de grote vraag is natuurlijk: waarom? Je kan je niets meer herinneren en het is aan jou om uit te zoeken wat je lotsbestemming is in deze nieuwe werkelijkheid. De wereld waarin je ontwaakt, wordt ook nog eens verscheurd door natuurrampen dus is het goed dat je een trouwe metgezel krijgt toegewezen. Samen met je partner richt je een rescue team op en ga je vervolgens op pad om Pokémon her en der uit de nood te helpen. Tijdens je reddingsacties zul je gaandeweg in contact komen met andere Pokémon die zich kunnen aansluiten bij je team. De keuze is aan jou, maar persoonlijk was ik deze bondgenoten liever kwijt dan rijk.

De dungeons worden iedere keer willekeurig opgebouwd, dus ziet dezelfde kerker er altijd anders uit. Dat is maar goed ook, want je zal meermaals dezelfde dungeon moeten betreden om hulp te kunnen bieden aan verdwaalde of uitgeputte monstertjes. De gevechten zijn turn-based en je hebt een resem items en aanvallen ter beschikking om ze tot een goed einde te brengen. Er zit best wat diepgang in dit onderdeel, al hoef je absoluut geen meesterstrateeg te zijn om uiteindelijk te zegevieren. Naast de kerkers bestaat je wereld eigenlijk uit het kleine dorpje waar je basis gevestigd is. Hier vind je er onder andere een bank, een winkel, een trainingsdojo en een postkantoor, maar al bij al is er weinig te beleven. Verwacht dus geen uitgebreide interactie met je dorpsbewoners.

Mystery Dungeon loopt niet over van de sprankelende graphics, vernieuwende gameplay, of meeslepende verhaallijnen. Het is eigenlijk niet meer dan kerker in, kerker uit, even naar het dorp, nieuwe opdracht aannemen, kerker in, kerker uit, … Allemaal redelijk basic dus, maar het werkt wel. Ik heb toch al een dikke 20 uur op de teller staan en mijn zakmonster is ondertussen uitgegroeid tot een keiharde bikkel (excuses voor de mogelijke verwarring). Je speelt dit spel dan wel geen dagen aan een stuk, maar er is een tijd geweest dat ik om de tien minuten mijn DS vastpakte en even een dungeon ging doen. Anderzijds heb ik op sommige momenten toch echt moeten doorbijten om verder te spelen. Tijdens bepaalde fases in de game valt het verhaal een tijdje stil en doorploeg je gewoon de ene kerker na de andere zonder hiervoor echt beloond te worden. Dat is spijtig, maar gelukkig blijft het allemaal net interessant genoeg om de doodse momenten erbij te nemen.

Mij zal je niet horen roepen dat de Pokémon games de beste ooit zijn, maar het spelen van Mystery Dungeon heeft mijn ogen wel geopend. Ergens begin ik de aantrekkingskracht van de kleine wezentjes te zien (Pikachu blijft wel hondslelijk) en ik begrijp al een beetje waar het immense succes vandaan komt. Ik ben zeker nog geen overtuigd liefhebber van de franchise, maar wie weet brengt Pokémon Diamond/Pearl daar binnenkort verandering in. Nog dit: Pokémon Mystery Dungeon: Blue Rescue Team(DS) en Red Rescue Team(GBA) zijn inhoudelijk nagenoeg dezelfde games.

Onze Score:
7.0
gerelateerd spel: Pokemon Mystery Dungeon: Blue Rescue Team
geplaatst in: DS, Nintendo, Reviews
tags: ,


Leave a Reply