gaming sinds 1997

Prince of Persia: The Two Thrones

Sinds de Perzische prins zijn succesvolle comeback maakte in 2003, heeft UbiSoft ons elk jaar verheugd met een nieuw deel in de populaire franchise. Hoewel Warrior Within enkele belangrijke vernieuwingen bracht (free form fighting, een donkere setting, tijdreizen), kon het me toch niet zo betoveren als Sands of Time met zijn onevenaarbare sfeer. Nu krijgen we The Two Thrones, dat het beste van beide games zou moeten samenvoegen (de gevechten uit WW en de setting van SoT). Is het een passend einde van de trilogie geworden of is dit de brug te ver?

Het spel begint net na het einde van Warrior Within. Of beter gezegd: na het alternatieve einde (dat je kon bekijken door alle levensupgrades te vinden). Dat kan tot gevolg hebben dat het verhaal soms wat moeilijk om volgen is voor diegenen die het niet gezien hebben en vooral voor gamers die de vorige games niet gespeeld hebben. In The Two Thrones keert de prins terug naar Babylon. Wanneer hij aankomt, wordt de stad belegerd door de troepen van de kwaadaardige vizier uit het eerste spel. Vastberaden begin je je zoektocht naar de Sands, om er voor eens en voor altijd mee af te rekenen.

The Two Thrones heeft de gebalanceerde mix tussen vechten, platformen en puzzels oplossen behouden en enkele nieuwe zaken toegevoegd. De belangrijkste is de toevoeging van de Dark Prince. Het voortdurende tijdreizen en de blootstelling aan de Sands in de vorige game hebben dit duistere alter ego veroorzaakt. Je kan enkel transformeren in de Dark Prince op vastgelegde tijdstippen, niet de hele tijd. In deze vorm is de prins een echte vechtmachine (dankzij zijn nieuwste aanwinst: de Daggertail), maar er is een groot nadeel aan verbonden. Je zal constant levenskracht verliezen, wat enkel kan tegengegaan worden door Sands op te nemen. Dat zorgt voor wat tijdsdruk, aangezien doelloos ronddwalen en tijd verliezen leiden tot een gewisse dood (dit doet wat denken Warrior Within’s Dahaka-achtervolgingen).

Niettemin zal je vooral rondlopen als ‘light’ Prince, die als vanouds weer moet springen tussen platformen, balanceren over nauwe richels, muren oplopen en uiteraard zandmonsters van zich afslaan. Als je niet houdt van het hele free form fighting-gedoe, moet je de nieuwe Speed Kills eens uitproberen. Telkens je een vijand besluipt, begint er een interactief filmpje, waarin je op het juiste moment op de juiste knopjes moet drukken. Als je het juist timet, dan vermoordt de prins op een wrede manier zijn niets vermoedend slachtoffer. Deze vernieuwing kan spelers heel wat tijd besparen.

De strijdwagenraces zijn wat minder interessant. Hoewel er niet veel van zijn, kunnen ze toch aardig wat frustratie opwekken. Telkens je je kar tegen een muur ramt, mag je een heel stuk opnieuw spelen (tenzij je enkele zandtanks hebt opgespaard om de tijd terug te spoelen om zo te proberen je fout ongedaan te maken). Deze tussendoortjes zorgen voor een kleine smet op de algehele beleving. De vele ingenieuze puzzels blijven het sterke punt van het spel.

Op bepaalde momenten zal je bazen ontmoeten die het uiterste vergen van je spring- en speed kill-talenten. De eerste die je tegenkomt is een reusachtige cycloop die makkelijk acht maal zo groot is als jij. Om hem te verslaan moet je hem eerst blind maken (het is immers een cycloop) en dan aanvallen. Hoewel de bazen voor een leuke uitdaging zorgen, is de gemiddelde tegenstand redelijk makkelijk uit de weg te ruimen. De meeste platformstukken zitten logisch ineen en zijn dan ook makkelijk in een of twee pogingen te overwinnen. Er is geen vervelende backtracking in het spel aanwezig (in tegenstelling tot Warrior Within), maar dat heeft ook zijn gevolgen voor de speelduur. In iets meer dan 10 uurtjes ben je door het spel op de normale moeilijkheidsgraad, wat niet overdreven veel is. En zelfs dan zal je nog geregeld een gevoel van déjà vu krijgen. Het is immers nog steeds onmiskenbaar Prince of Persia en ik heb het nu ook wel gehad met de reeks.

Op visueel vlak maakt TTT ook indruk. De omgevingen tonen enkele prachtige staaltjes van leveldesign en de levels zijn heel erg sfeervol. De prima belichting en de realistische stofeffecten roepen het sprookjesachtige van de eerste game weer op, wat uiteraard een enorm pluspunt is. Niettemin begint de Jade-engine, die de reeks nu al enkele jaren aansdrijft, stilletjesaan de beperkingen van de current-gen consoles te voelen. De modellen zijn niet echt veel verbeterd ten opzichte van het vorige spel en ze zien er dan ook ietsje te blokkerig uit naar huidige normen. De engine kan heel wat meer aan (kijk maar naar King Kong op de Xbox 360), maar de PlayStation 2 (evenals de Xbox en de GameCube) hebben simpelweg de kracht niet om al dat potentieel te benutten.

Het geluid en de muziek zijn echter op topniveau. De prachtige oosterse melodieën zijn terug en passen perfect bij de setting. De prins heeft ditmaal 2 stemacteurs (een voor elke vorm), wat zijn schizofrene trekjes benadrukt. De wat meer sarcastische Dark Prince heeft enkele sublieme one-liners in huis en houdt dan ook niet op met zijn minachting te tonen voor de goede daden van de prins. De andere acteurs (vooral de vertelster) doen het ook meer dan behoorlijk.

Met Prince of Persia: The Two Thrones beëindigt UbiSoft de trilogie, althans op de huidige generatie consoles. Ik twijfel er niet aan dat we een nieuwe trilogie zullen krijgen op de PlayStation 3 en de Xbox 360. Niettemin zullen die games toch een aanzienlijk verbeterde gameplay moeten hebben, want in feite spelen we nu al voor de derde keer hetzelfde spel. Het smaakt nog steeds zoet (ik zou deze game dan ook aan iedereen aanraden), maar de magie is verdwenen.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Prince of Persia: The Two Thrones
geplaatst in: PS2, Reviews, Ubisoft
tags: , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>