gaming sinds 1997

Project Zero II: Crimson Butterfly

Rode vlindertjes. Een schattige Japanse tweeling, alleen en schichtig om zich heen kijkend in een donker bos, enkel elkaar om zich aan vast te klampen. Een vergeten dorp waar allerlei geesten en ander onheil rondwaren, met een duister en verschrikkelijk geheim waarvan het vermoeden alleen al je nekharen overeind doet staan. Als enige bescherming een stoffig, vreemd toestel waarmee je jouw vege lijf kan redden van de dood die je al jaren voorbestemd is…

Nog steeds niet gillend om je mama de kamer uitgerend? Doe dan even alle lichten uit, sluit je Xbox aan op je Surroundsysteem en draai het volume even op ‘doofheid-gegarandeerd-modus’, neem de controller in de hand, sluit alle deuren en speel dit enkel als je Doom3 vooral lachen vond.

Project Zero II: Crimson Butterfly (ook gekend als Fatal Frame II buiten Europa) is immers allesbehalve lachwekkend! Als de tienertweeling Mayu en Mio (je speelt quasi constant met de tweede) geraak je immers op een toevallige (?) manier verzeild in een vergeten dorp waar de duisternis al jaren geleden beslag op legde om nooit meer weg te gaan. Alsof dat nog niet genoeg is, merk je al snel dat je niet alleen bent: een ganse bevolking houdt zich verborgen en herbergt een verschrikkelijk geheim waar je meer over te weten zal komen dan je lief is. Bovendien zijn deze geesten geen vriendelijke verschijningen maar hebben ze het op je jonge leventje gemunt. Het enige wapen dat je krijgt is de Camera Obscura, een paranormaal fototoestel waarmee je geesten onschadelijk kan maken en waarmee ze zichtbaar worden als je erdoor tuurt. Het volledige spel draait dan ook om dit toestel en het verhaal over de onheilspellende geschiedenis van het dorp dat je ermee ontrafelt.

Hoef ik je te zeggen dat dit mechanisme je meer dan eens de stuipen op het lijf zal jagen? Je ziet immers de geesten meestal niet en als je dan plots de camera aanfloept na het horen van wat geschuifel blijken ze recht voor je te staan! Bovendien is het toestel effectiever als de spoken zich net voor je neus bevinden; het risico dat ze tegelijk jouw levensenergie naar nul brengen is dan natuurlijk ook wat groter. Vanzelfsprekend kan je met je flitser speciale combo’s uitvoeren of extra efficiënte foto’s nemen die de neergang van je tegenstanders zullen versnellen. Ook kan je deze (en de films erin) upgraden, aanpassen en veranderen wat betreft gevoeligheid, kracht en herlaadsnelheid. Bovendien zijn er nog 4 extra’s (slow, stun, see, blast) waarmee je de grapjassen bijvoorbeeld kan vertragen. Dankzij de foto’s die je neemt van deze rotzakjes, maar ook van vreemde objecten of goedwillige geesten en het verslaan van de eerste, krijg je punten die je kan besteden om je camera te verbeteren.

Het combatgedeelte is belangrijk maar het verken- en verhaalgedeelte is dat niet minder. Zo krijg je dankzij veelvuldige tussenscènes, gevonden objecten, foto’s en stukjes dagboek, verschijningen en flashbacks en (ongelooflijk griezelige) geluidsfragmenten het verhaal langzaamaan helemaal te horen. Dat alleen al is de moeite om het spel tot het eind te spelen.

Bovendien hebben de mannen van Tecmo zich helemaal overtroffen om een sfeer op te roepen die doet denken aan de originele Japanse versies van The Ring (Ringu) en The Grudge. Het dorp is gedetailleerd (vooral indoor) uitgevoerd (zonder gezever een van mijn favoriete locaties ooit), met een erg geslaagd kleurarm pallet, heel mooie lichteffecten en prachtige speciale effecten, geloofwaardig leveldesign (uitgenomen dan de ‘deuren die pas open gaan als je ergens anders bent geweest’) en schrikeffecten die niet moeten onderdoen voor de betere horrorfilm. Het design van de geesten is eveneens van een niveau waar veel andere games een puntje kunnen aan zuigen. Ook het cameragebruik is erg goed uitgewerkt, met de optie om te kiezen tussen FPS-mode (ideaal om nog meer op te gaan in het verhaal met extra veel kans om geesten niet te zien aankomen en je uit de zetel te laten springen van verrassing) en de klassieke modus met filmisch aandoende cameraplaatsing, die voor een keer het spelplezier niet vergalt.

Niet enkel de graphics zijn een voorbeeld voor het genre (ik vergeet eventjes het ontbreken van een breedbeeldoptie), het geluid moet er niet voor onderdoen. Krijsende stemmen in de verte, smeekbeden die plots opduiken en die rillingen over je rug doen lopen, geluidsfragmenten uit je ‘spirit radio’ die je liever niet hoort net voor je slapen gaat en een perfect gebruik van stilte om de spanning ten top te drijven.

Om maar te zeggen: qua sfeer en uitvoering zit dit game in mijn top drie! Alleen maar goed nieuws zou de goedgelovige lezer nu kunnen denken, maar er zijn natuurlijk ook enkele minder geslaagde puntjes. Zo wordt de gameplay wat gehinderd door de ongelooflijk trage manier van wandelen. Zelfs als je rent ben je ongeveer even snel als een slak op pensioen, die op weg is naar zijn schoonmoeder. Ook al versterkt dit soms de claustrofobische sfeer, een klein beetje meer vaart had zeker een plus geweest. Jammer genoeg komt dit bovenop het feit dat dit survival-horror spel teert op het klassieke stramien waarbij je vaak moet rondzoeken, terugkeren op je stappen, vastraken tot je net die benodigde sleutel hebt gevonden etc. Dit kan op bepaalde momenten waar je vastzit wat frustrerend worden, zeker als je dan maar zo traag vooruitgaat.

Voor de kenners nog even meegeven dat dit spel een Director’s Cut is van de enkele jaren oude PS2-versie, met een nieuwe moeilijkheidsgraad (survival mode), de FPS-gameplay optie, aangepaste graphics, een nieuw einde en een boel extra’s zoals bikini’s voor de meisjes (Ge hebt et weer gezien hé perv! -red.).

Wie houdt van dit genre moet zich dit spel aanschaffen. Met vooraan de fantastisch griezelige sfeer, het spannende ‘fototoestel als wapen’-concept en het angstaanjagende verhaal is dit ook een aanrader voor mensen die normaal niet houden van games zoals Silent Hill. Enkele kleinere mankementen (loopsnelheid, lineariteit bij momenten) kunnen wat roet in het eten gooien voor de minder geduldige medemens onder ons, maar wie zin heeft in een griezelverhaal met veel sfeer zal zich hiermee zeker amuseren. Vergeet vooral die lichten niet uit te doen!

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Project Zero 2: Crimson Butterfly
geplaatst in: Reviews, Tecmo Koei, Xbox
tags: ,


Leave a Reply