gaming sinds 1997

Quake 4

Toen id en Raven aankondigden dat ze in Quake 4 terug een singleplayer gedeelte gingen bijvoegen was ik opgelucht. Quake II staat nog altijd in mijn geheugen gegrift als één van de betere no-nonsense shooters: verstand op nul en maar blijven knallen. Quake III Arena had geen traditionele singleplayer campagne, maar was wel superintens in multiplayer. “Een combinatie van QII en QIII, allemaal in een verzorgd Doom³-jasje, wie zou daar nu niet aan kunnen weerstaan?” moeten de makers gedacht hebben. En inderdaad, ik kon alvast niet meer wachten. Of Quake 4 qua uitwerking een even onuitwisbare indruk heeft nagelaten als zijn twee voorgangers kom je hieronder te weten.

Het verhaal is… euh, welk verhaal? Dit is nog altijd Quake hé. Desondanks de toevoeging van teamgenoten en een paar passieve tussenscenes in een ruimteschip, wordt er niet veel dieper ingegaan op de achtergrond van de Strogg of de relaties met je squadleden. Waarom ook? Dit blijft een shooter en laat ons eerlijk zijn: het speelt zich af in een weinig tot de verbeelding sprekende sci-fi setting. De stemmen van de marines zijn goed en zouden zo uit een blockbuster-actiefilm kunnen komen, hun dialogen zijn terecht beperkt gehouden en vormen gewoon een goede aanvulling. Eigenlijk is het grote doel in Q4 krek hetzelfde als in Quake II, namelijk het vernietigen van een aantal belangrijke Strogg-installaties op Stroggos en als het even kan ook de Makron afknallen (die in dit spel zijn geitenkop uit QII heeft ingewisseld voor een iets minder imposant, maar nog altijd even lelijk aangezicht).

Die traditionele opzet wil natuurlijk niet zeggen dat er daarom niets merkwaardigs te beleven valt in dit spel. Integendeel zelfs, Raven/id hebben voluit voor veel scripted events, veel verschillende tegenstanders en veel variatie in de omgevingen gekozen. Men slaagt erin om het hele invasie-sfeertje goed over te brengen door de speler (Matthew Kane) in allerlei militaire operaties te betrekken en door om de haverklap een onfortuinlijke Marine op een gruwelijke manier te laten sterven. De sfeer is er dus wel degelijk. Het tempo ligt daarenboven verschroeiend hoog, zodat ik af en toe mezelf er moest toebrengen om even stil te staan bij de grafische pracht die hier toch ook wel geregeld wordt tentoongesteld. Uit noodzaak speel ik op de laagste detailsettings, maar zelfs dan blijft Q4 er nog heel knap uitzien. De hier toegepaste Doom³ engine is lichtjes verbeterd en draait ietsje vlotter dan Doom³ zelf. Het leveldesign is volstrekt lineair, maar is net als in F.E.A.R. zeer degelijk opgebouwd, met soms een paar levels waar je (voor korte tijd) terug door moet rennen. Verscheidenheid is, in tegenstelling tot F.E.A.R., hier duidelijk troef. De typische bruinachtige tinten van een Quake-titel vind je inderdaad geregeld terug, maar er zijn even goed locaties waar een uniek blauw/chrome-achtig high-tech sfeertje heerst of waar je letterlijk tot aan je knieën in het bloed zit.

En dan is er nog die beruchte transformatie-in-Strogg scène… Sommige mensen raken er blijkbaar niet aan uit waarom de makers dit gebeuren al op het E3 hadden aangekondigd en waarom het zelfs op de achterkant van de verpakking staat. Eerlijk gezegd had het geen verschil gemaakt mocht men dat niet

gedaan hebben, aangezien het toch weinig aan de spelervaring zelf verandert (buiten dat je wat meer health, toegang tot bepaalde Strogg-computers en een grotere snelheid hebt). Big deal dat je er nu niet echt indrukwekkender uitziet dan ervoor of dat het geen grote plottwist is (als je voordien al van een plot kon spreken). De scène zelf is prachtig in elkaar gezet en, nog afgezien van close-combat moves, heb je achteraf ook de beschikking over de meeste Strogg-wapens. Als je trouwens bedenkingen hebt bij het feit dat je tijdens vuurgevechten geen ledematen kan ontleden bij je vijanden, wees dan gerust want dat gore-onderdeel komt wél aan bod tijdens je omvorming tot Strogg.

De vijanden geven genoeg voldoening wanneer je ze neerknalt. Wanneer ze de geest geven vallen ze knap achterover (zowat het enigste waarvoor de physics gebruikt worden). Hun trucjes zijn wel wat beperkt, met name het snelle zijsprongetje komt een beetje geforceerd over, en sommigen zijn inderdaad gewoon kleerkasten die veel te traag bewegen en over veel health beschikken. Ik vond ook de simpele grunts uit Quake II meer charme hebben dan die van Q4 die zich wat te onbesuisd opstellen. Doch, er zijn nog genoeg andere tegenstanders die je zelfs zonder een briljante A.I. het vuur aan de schenen kunnen leggen.

De nieuwe Reaper bv. ziet er op het eerste zicht wat raar uit met zijn kale kop, halfnaakte torso, gekke boor en discogalaxy-bal maar uiteindelijk vormt hij één van de grootste bedreigingen en overtreft hij met gemak de QII-versie (je weet wel, diegene met de “Trespasser!” brul) qua dreiging. Hij komt ongelooflijk snel op je af en spiest je zonder dralen. Moet hij op een paar meters voor je stoppen vanwege een obstakel, dan komt de discobal in actie en dan mag je een ferm shock-effect incasseren als je te lang blijft stilstaan. Een simpele aanval, doch zeer effectief.

Ook de super-Strogg, die op de eerste schets stond die men van het spel vrijgaf, is een geducht baasje. Met zijn schild weert hij granaten en alle vormen van schade af terwijl hijzelf laserpijlen blijft afvuren. Hij deactiveert dat schild van tijd tot tijd, waardoor hij kwetsbaar wordt, maar plots ook zijn grootste wapen kan gebruiken: een dikke, allesvernietigende straal die je meer dan eens voluit in-your-face zal raken. Al bij al blijft de ‘cool’ van Quake II op dit vlak behouden. Je bent niet zozeer onder de indruk van het Strogg-intellect, noch word je echt bang gemaakt, maar je zal wel respect krijgen voor de pure kracht en het hoge badass-gehalte van je tegenstanders.

Eén advies echter: speel ineens op ‘Hard’. Het spel wordt veel genietbaarder als de vijanden niet op één, twee, drie onder de zoden liggen. De totale levensduur overschrijdt daardoor ook makkelijk de 10-uur grens. Lichtjes teleurstellend zijn wel de bosses. Dit gegeven wordt door sommige developers hoger in het vaandel gedragen dan door andere, maar in een merk zo ‘old school’ als Quake is het zowaar een verplichting. Van de drie exemplaren die je tegenkomt kon er me maar één echt het vuur aan de schenen leggen (vrij letterlijk dan). De Makron op het einde is, net als die in Quake II, op simpele wijze te verslaan. Zijn lijdensweg biedt wel spektakel, maar dan van een iets te goedkope aard naar mijn mening. Je wapenarsenaal is ook weinig origineel, zelfs de exotisch klinkende Dark Matter gun is evenzeer een mengelmoes van wat je al eerder in shooters hebt gezien. Anderzijds voelt alles perfect aan, van de simpele blaster tot de get-out-of-my-way rocketlauncher. Quake 4 bevat een zalige weaponfeel met andere woorden.

De singleplayer is dus aangenaam indien je Quake II kon pruimen. Er zijn wel subtiele verschillen zoals een occasionele Return to Castle Wolfenstein- en Half-Life-invloed.

De on-rails momenten en voertuigen (een tank en een mech die allebei zowaar kunnen strafen) zijn redelijk, maar niet echt memorabel in vergelijking met de actie die je te voet beleeft. De levels in het algemeen zijn ook beduidend minder ruim en iets te duister (nog niet zo storend als in Doom³, maar toch). Gelukkig heeft men in Q4 wél lichtbatterijen die langer dan 15 seconden meegaan. Hoewel, je zoeklicht werkt enkel op je twee zwakste wapens wat dan weer minder is.

Er is ook geen vette industrial soundtrack van 10 songs dit keer, er zijn maar een handvol instrumentale liedjes, die meer iets van bombastische filmmuziek weghebben. Ze klinken opzwepend, maar ik denk dat gezien de vele gevechten een constant dreunende gitaar meer op zijn plaats was. Als het in het hoofdmenu lukt, waarom dan niet tijdens het spel zelf? De Marine-stemmen zijn zoals eerder gezegd passend en de rest van de geluiden klinken overtuigend genoeg om je in de waan te laten dat de Stroggs echte mafkezen zijn en dat hun experimenten niet enkel een lading aan verminkte lichaamsdelen veroorzaken, maar ook de nodige klaagzangen/dierlijke brullen van marines die gefolterd of ‘aangepast’ worden.

Uiteindelijk is er dan nog de multiplayer. Je kan alleszins id en Raven er niet van beschuldigen dat ze niet eerlijk zijn. Dit is inderdaad gewoon Quake III + nailgun in een Doom³-engine jasje. Op een deftige server is er niet veel lag en de levels zien er mooi, zij het ietwat kaal uit. Het is nog altijd even snel en onverbiddelijk, maar met minder maps en opties. Of een hele community hiervoor zal upgraden is nog maar zeer de vraag. Voor de gamer die QIII al een tijdje achter zich heeft gelaten kan het leuk zijn om het eens terug te spelen, maar ik zou niet aanraden om Q4 enkel voor de multiplayer te kopen. De gewone retailversie heeft ook last van een trage en onhandige server browser. Dat euvel is ondertussen grotendeels opgelost via een snelle patch (zo kan het dus ook, hé EA) maar het is toch één van die details die verraden dat het multiplayerdeel aanzienlijk minder aandacht kreeg dan de singleplayer missies.

Quake 4 is een dubbeltje op zijn kant, maar het valt uiteindelijk toch goed neer, waardoor fans hier wel enige pret aan kunnen beleven. Op singleplayer-vlak leeft de geest van Quake II voort en krijg je dus een traditionele doch entertainende brok fragplezier voorgeschoteld. De multiplayer is iets waar je minder enthousiast van zal worden. Hij is te standaard en als je Quake III (Team Arena) al hebt, ook niet meteen de moeite. Ondanks de nostalgische gevoelens kan niemand ontkennen dat de impact van deze vierde Quake-aflevering aan kracht inboet. De graphics houden het nog wat fris en het spel blijft nog degelijk, maar het krediet van Raven, en vooral van id, neemt wel degelijk meer en meer af. Het is tijd voor een spel dat op alle vlakken (SP én MP) scoort en durft te vernieuwen. Men hoeft daarom niet per se de HL of Far Cry toer op te gaan. Je eigen ding doen blijft belangrijk en dat weten ze bij id als geen ander. Alleen moeten ze opletten dat ze daarmee niet blijven herkauwen. De Quake 4 kauwgum echter, bevat nog net genoeg goede smaak.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Quake 4
geplaatst in: Activision, PC, Reviews
tags: , ,


Leave a Reply