gaming sinds 1997

R: Racing

Vroeger was Ridge Racer een arcadespel dat goed ontvangen werd op de PlayStation 1. Na Ridge Racer 5 op de PlayStation 2, wat een fantastische flop was, liet Namco de reeks liggen. Ze hadden een nieuw idee: “Als arcade-racing niet meer werkt, maken we een realistische racegame!” Zo werd R: Racing geboren, maar met sterke concurrenten als Project Gotham Racing en Gran Turismo is het helemaal geen makkelijke markt. Hoe Namco dat opgelost heeft, en of ze erin geslaagd zijn, lees je in de review.

Je kan uit dit spel direct afleiden dat Namco oorspronkelijk uit Japan is. Bij de Japanners is de definitie van realistisch racegame: “Een racespel waarin de auto’s bestuurd worden door mooie rondborstige dames (beter gezegd: een paar dikke borsten waar een frisse deerne aanhangt) in strakke pakjes.” De mannelijke gamers zullen hier helemaal geen problemen mee hebben, maar het spel moet best toch een beetje eigenschappen van een racegame bezitten want dat is het immers. Dus, ik probeer even die vrouwelijke schoonheden uit m’n hoofd te zetten, en fixeer me op het racen zelf.

Het verhaal is zo spannend als een oud vrouwtje dat al rokend heen- en weer wiegt in haar schommelstoel. Jij speelt Rena Hayami, een ambulancierster die een oproep krijgt. Aangezien je toekomstig teamleider, Stephan Garnier, naast je in de ambulance staat, denk ik dat het slachtoffer iemand van het team is. Ik heb nog nooit in een ambulance gezeten, maar denk niet dat er altijd een teamleider aanwezig is… Rena beantwoordt de oproep en zegt dat ze er in 20 minuten zal zijn, maar Stephan zegt dat het slachtoffer helemaal geen 20 minuten meer heeft en je in 10 minuten reeds daar moet zijn. Rena ziet het als een uitdaging en scheurt met de ambulance door allemaal binnenwegen. Achteraf vraagt Stephan waar je zo hebt leren rijden, en dat er een straks een race gereden wordt. Hij vraagt of Rena mee wil doen aan de race, en zo begint haar carrière. Zouden ze aan onze lokale postbode ook gevraagd hebben of hij mee wil doen aan de ‘Tour de France’?

Het voorafgaande verhaal is natuurlijk van de story mode ‘Racing Life’. Je moet dus van flop naar top op het racecircuit in een 14-chapters tellend verhaal, waarvan de hoofdstukken aan mekaar genaaid worden door middel van prachtige FMV’s (Full Motion Video). Waar hebben we dat nog gezien? Juist ja, in DTM Race Driver. En dat is niet alles dat ze afgezien hebben van een ander game. Je krijgt ook punten op je rijstijl, zoals in Project Gotham Racing. Is er dan helemaal niets nieuw? Jawel hoor, de drukmeter. Wanneer je achter een andere auto rijdt, wordt deze zenuwachtig, en gaat het balkje zich vullen. Wanneer het vol is, vliegt de auto van de zenuwen bij de volgende curve uit de bocht, of maakt hij gewoon ineens een spin. Het is nogal belachelijk dat je dus eigenlijk in principe gewoon achter je tegenstanders kan blijven rijden, dan falen ze, en win je met gemak de race.

Stephan houdt gedurende de hele race contact met je, en schreeuwt je dingen toe in de aard van ‘What do you think you’re doing!” en “You should slow down in that turn”. Soms heeft hij gelijk, maar over het algemeen is hij fout, of is zijn reactie trager dan die van een goudvis (en een goudvis vergeet zelfs alles na 2 seconden!). O ja, hij valt nog in herhaling ook.

De graphics zijn precies opgebouwd uit allemaal korrels van een vierkante millimeter, wat een zeer lelijk effect geeft. Een rechte lijn zal je dus nooit zien, in plaats daarvan zal je een lijn met onnoemelijk veel uitstekende pixels zien. De modellen lijken echter wel op hun echte tegenhangers, alleen hebben deze versies dan wel een grondige strijkbeurt gekregen. De auto’s zijn dus van echt bestaande merken, je zal namen tegenkomen als Peugeot, VolksWagen, en noem maar op.

Ook de 14 circuits zijn levensecht te bezichtigen op deze aardbol. Wat ik jammer vind, is dat er maar 14 circuits zijn. Dat zijn er al niet veel en daartussen heb je dan nog enkele banen die gewoon de ‘reverse’-versie zijn van een ander circuit, zodat er nóg minder echt verschillende zijn. Er zijn rally tracks, een baan voor drag-races (die baan is gewoon rechtdoor, maar gek genoeg hebben ze die toch ook in reverse in het lijstje gezet …), in een ovaal rijden, enz. … Voor elk wat wils dus. Je kan ook met een prototype car op een rally circuit gaan rijden, maar da’s nu niet zo’n goed idee.

Ik heb vele klachten gehoord van de snelheid, maar erg veel merkte ik hier niet van. De eerste, zwakkere auto’s zijn inderdaad vreselijk traag, en dan is het spel boring as hell (hé, dat rijmt…) maar degene die je later in het spel krijgt gaan al een heel pak sneller. Je behaalt inderdaad niet de snelheid die je gewend bent van andere games, het zal je wel eens voorkomen dat je bijna stilvalt maar er toch 80 op je kilometerteller staat. Aan de andere kant zal het je ook meer dan eens voorkomen dat je uit de bocht vliegt. Je hebt in dit spel namelijk echt wel je rem nodig. Ik ben iemand die gewoon is Mario Kart: Double Dash!! En F-Zero GX te spelen, en ik kan dus helemaal niet met de rem overweg. Het was voor mij dus een hele aanpassing want ik moest verdorie een rem gebruiken in dit racespel! In het begin crashte ik voortdurend tegen de muur, alwaar ik tijdens de collisie van mijn auto en het hinderend object meteen zag dat er helemaal geen schademodel is, wat de fun en het realisme helemaal niet ten goede komt, en als je (zelfs maar zachtjes) botst tegen een andere auto, vliegt die ineens 30 meter ver. Na een tijdje ging bochten nemen echter wel vlot, en gaf het een goed gevoel als ik er een mooi kon nemen. Dat kan je zien aan je puntenteller die ineens de hoogte inschiet. Maar daar moet je niet te hard op vertrouwen echter, want als je bijvoorbeeld bij een S-bocht gewoon rechtdoor vlamt door het gras heen, krijg je nog punten en die roekeloze rijstijl is niet echt als een prachtig voorbeeld gezien worden van “driving skills”.

Je tegenstanders’ AI heeft wel bij een degelijke rijschool les gevolgd. Ze rijden nooit te snel, ook al staat de eerste plaats op het spel. Des te makkelijker voor jou om de race te winnen, maar zo is het ook niet erg leuk hé.

Als je ‘Racing Life’ hebt uitgespeeld (wat niet al te lang zal duren) is het spel nog niet uit, dan kan je je nog bezig houden met de ‘Event Challenges’. Dat zijn aparte races, waarvoor je moet betalen om mee te mogen doen, maar je kan je ‘geld’ dan ook dubbel en dik terugverdienen door te winnen (met geld bedoel ik de punten die je verdient door een race te winnen en goed te rijden). Er zijn zo verschrikkelijk veel challenges dat een normaal mens de zin niet heeft om ze allemaal te doen.

Je hebt natuurlijk ook nog de ‘VS’-mode, waarin je met maximaal 2 levende spelers uit vlees en bloed tegen mekaar kan spelen. Twee spelers zonder computergestuurde tegenstanders is echter saai, gewoon omdat 2 man te weinig is.

Is dit spel een beater van de voorafgenoemde racetitels? Hell no! Is dit spel dan vreselijk slecht? Nee, dat ook niet, maar érg lang zal je je er niet mee amuseren. De graphics zijn ook niet wat men van deze tijd verwacht. De Gamecube-bezitters krijgen er nog het multiplayerspel Pacman Vs. gratis bij, wat bewijst dat die connectivity van Nintendo toch nog interessant kan worden. Daarmee heb ik echter geen rekening gehouden in de score, want de XBOX- en PS2-bezitters hebben dat niet.

Onze Score:
6.0
gerelateerd spel: R: Racing Evolution
geplaatst in: GC, NamcoBandai, Reviews
tags: ,


Leave a Reply