gaming sinds 1997

Ratchet: Gladiator

Inspiratievol kan je Ratchet: Gladiator niet noemen. Waarom moet dat eigenlijk? Inspiratie is al lang geen vereiste meer om een goed spel te maken. Alles wat we doen is toch wel goed, zoals Hans Teeuwen het ooit mooi heeft gezegd. Het ging toen wel over de Josti Band, maar dat terzijde. Insomniac Games heeft de kunst ontdekt om zonder reden een inspiratieloos spel om te bouwen tot een succes. Na Ratchet and Clank 2 had ik het wel gezien met dit ongewoon koppel. Ratchet and Clank 2 was een topspel, laat dat duidelijk zijn, het legde de lat echter zo hoog dat Insomniac Games hun eigen concept onmogelijk nog konden verbeteren.

Insomniac Games wist echter niet van ophouden en wou hun concept op zijn minst evenaren met het derde deel uit de serie. Dat lukte, iedereen was tevreden, hoewel niemand echt had gevraagd om nog een Ratchet and Clank. Na het derde deel dacht iedereen dat Insomniac Games nu zelf ook wel inzag dat het beste achter de rug was. Waarschijnlijk zien ze dat ook wel in, maar dat belet hen niet om nog maar eens een deel uit te kakken.

Je kruipt weer in de huid van Ratchet, al moet je het deze keer stellen zonder de behulpzame Clank. Je bent namelijk gevangen genomen door een zieke producent van destructieve realityshows. Aan jou dus om zoveel mogelijk tegenstanders neer te maaien met één van de vele geschifte wapens, om zo je vrijheid te kopen. De focus ligt deze keer op het schietgedeelte, waardoor het platformelement uit de serie vrij onbeduidend wordt. Daarom is de gameplay ook een stuk beperkter. Je moet gelukkig ook geregeld achter het stuur van een voertuig kruipen, waardoor de afwisseling toch wat gewaarborgd blijft.

Op verschillende planeten krijg je het aan de stok met het grootste vijanden ooit uit de serie. Gelukkig komen zowat alle wapens uit het verleden weer terug, aangevuld met enkele nieuwkomers. De meeste wapens zijn een plezier om mee te schieten, en je kan ze uiteraard weer upgraden tot vernietigende monsterwapens. Als je echt alle wapens tot het uiterste wil drijven ben je toch wel weer een tijdje zoet met dit spel. Jammer genoeg heb ik geen doorzettingsvermogen om het een spel vijf keer uit te spelen voor een wapen dat daarna toch niet zo speciaal lijkt te zijn.

Het wordt pas echt leuk als je het spel online speelt. Je kunt natuurlijk ook met vrienden tegen elkaar strijden of samen de story mode doorlopen, maar dat blijft maar eventjes leuk. Het spel is dan ook vooral bedoeld om online te spelen. De arena’s lenen zich voor overdreven explosieve gevechten met meerdere spelers over heel de wereld. Online is dit dus zeker wel een topper, maar in je eentje zal je minder plezier beleven. Daarvoor is de gamplay net te beperkt.

Tja, en dan ben ik zowat uitgepraat over Ratchet: Gladiator. Heel veel valt er dan ook niet te schrijven over het spel. Het is moeilijk om een glimlach te onderdrukken tijdens het spelen, grafisch ziet alles er best goed uit voor die oude PS2 en het blijft leuk om met een veel te groot wapen zombierobots te vernielen. Ratchet: Gladiator is gewoon een onderhoudend spel, maar een beetje te beperkt voor een topper of semi-topper. Alleen kopen als je echt niet meer zonder Ratchet and Clank kunt dus. Of als Doom 3 niet mag kopen van je ouders, maar toch een beetje met geweren wilt spelen.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Ratchet: Gladiator
geplaatst in: PS2, Reviews, Sony Entertainment
tags: ,


Leave a Reply