gaming sinds 1997

Rayman Raving Rabbids 2

Vorig jaar kwam Ubisoft op de proppen met een superleuk minigamespel waarin hilarische konijnen een hoofdrol speelden. Gezien het grote succes was het voor de hand liggend dat er een opvolger zou komen. De vraag is of meer van hetzelfde kan blijven boeien en vooral of een tweede versie de eerste kan evenaren?

Laten we beginnen met het goede nieuws: de konijnen zijn nog steeds even absurd, perfect geanimeerd en slagen er verdomd goed in een glimlach op je gezicht te toveren. Bovendien is het stadionconcept waarin Rayman van minigame naar minigame moest bewegen, weggegooid. Door “reisjes” van zes opeenvolgende minigames naar verschillende werelddelen te creëren, is het verloop van het spel net iets vloeiender gemaakt. Je verkent Europa, de Verenigde Staten, Zuid-Amerika, Azië of de Tropen met elk een negental minigames die voornamelijk op clichés over die regio gebaseerd zijn.

Waar je bij de originele Rayman Raving Rabbids eerst in singleplayer alles moest uitspelen, kan je nu meteen met twee, drie of vier spelers aan de slag. Zo komt de nadruk meer op multiplayer te liggen. In die mate zelfs dat dit de reden zou moeten zijn waarom je het spel wil aanschaffen. Ben je van plan RRR2 op je eentje te spelen, dan is het niet meteen een aanrader, simpelweg omdat sommige multigames enkel leuk zijn als je ze met meerderen speelt. Neem nu het spelletje waarbij je supergrote hamburgers in evenwicht moet houden en naar een uitgehongerd opperkonijn moet brengen. Fantastisch als je met vrienden speelt en je elkaar kan dwarsbomen door tegen elkaar op te botsen. Bij de singleplayerversie zijn er echter geen AI-tegenstanders, wat de pretfactor stevig de kop indrukt.

Ook op online vlak zijn er verbeteringen gebeurd. Gedaan met de lange code die je kreeg na het spelen van een minigame bij de vorige versie. Je kan nu via de Nintendo WiFi Connection meteen zien hoe goed je het gedaan hebt in vergelijking met de rest van de wereld. Als je dan toch met online leader boards wil werken, dan is dit de goede manier!

Ook nieuw zijn de massa’s unlockables: outfits voor zowel Rayman als de raving rabbids. Op die manier kan je als speler Rayman of een konijntje volledig customizen en het de look geven die jij in gedachten hebt. Even leuk om uit te proberen, maar je moet echt voor dit soort dingen zijn om het als een immense toegevoegde waarde te beschouwen. Nog meer customizen kan door zelf reisjes samen te stellen uit alle beschikbare minigames. Zo kan je je favorieten eruit halen of met je vrienden wedstrijdjes houden waarbij elk een reis mag samenstellen.

En dan nu het slechte nieuws… Naast het feit dat de singleplayer mode niet echt aantrekkelijk meer is, geldt algemeen dat de minigames wat minder origineel uit de hoek komen en eveneens minder goed uitgewerkt zijn. Er zijn gelukkig ook enkele lichtpuntjes; denk maar aan het gooien met propjes naar de meester en dan een ander de schuld geven, chauffeur zijn van een bus schoolkinderen en hen naar hartelust meppen als ze zich niet gedragen, de was doen waarbij je af en toe kijkt of die wel al schoon is, spiderkonijn spelen in de straten van New York,…

Jammer genoeg zijn de bovenstaande toppertjes niet genoeg om de rest doordeweekse, slechte of saaie exemplaren te compenseren. Het volleybalminigame is vaak op goed geluk wat slaan, de zakkenrace waarbij je op een bepaald tempo zou moeten springen om snel vooruit te komen, mist de bal compleet en een stapel borden laten draaien is een beetje been-there-done-that.

De vaststelling dat er zelfs binnen de vijftig minigames in dit spel spelletjes zijn die nagenoeg gelijkaardig aan elkaar zijn – twee keer een hamburger in balans houden, twee keer een soortgelijk racespel – doet natuurlijk ook geen goed aan de gehele look en feel!

Ubisoft heeft er naar ons gevoel ook voor geopteerd wat meer te focussen op de wiimote en dat is jammer. Er zijn nu meer spelletjes waar je de nunchuk niet voor nodig hebt, iets wat vooral de schietspelletjes minder leuk maakt. Ondanks het gebruik van echte videobeelden zijn ze minder grappig, en door het tragere en minder handige herladen speelt alles wat minder vlot en aangenaam.

Bij de muziekgerelateerde games kies je voor een van de instrumenten of voor de vocals, waarbij er telkens kleine variaties zijn, voornamelijk in het ritme. Je beweegt opnieuw de nunchuk en wiimote op het juiste moment, maar nu zijn er ook andere bewegingen nodig zoals het op en neer bewegen en ronddraaien. Het is leuk dat je het ritme van het door jou gekozen instrument nu beter kan onderscheiden en dat je ook echt hoort dat het fout gaat als jij compleet niet kan volgen, maar desondanks kan je een kleine teleurstelling niet onderdrukken.

Rayman Raving Rabbids 2 is zeker geen slecht spel, vooral niet als je het met vrienden speelt en je de absurde humor van de konijntjes hilarisch vindt. Het is echter duidelijk een opvolger, eentje die er jammer genoeg niet in slaagt de verfrissende impact van het origineel te evenaren. Alles lijkt op een of andere manier net een tikkeltje minder fun, maar dat zal voor veel mensen waarschijnlijk de pret niet kunnen drukken!

Onze Score:
7.0
gerelateerd spel: Rayman Raving Rabbids 2
geplaatst in: Reviews, Ubisoft, Wii
tags: ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>