gaming sinds 1997

Red Orchestra 2: Heroes of Stalingrad

De WW II-shooter zou best wel eens de meest gebruikte combinatie in gaming kunnen zijn. Wie zich dus wil wagen in dit competitief veld kan maar beter met een originele invalshoek op de proppen komen. Red Orchestra 2: Heroes of Stalingrad probeert zich te onderscheiden door de nadruk te leggen op (verregaand) realisme.

Vergeet door een level knallen als Rambo of Call of Duty speler: één goed geplaatst schot en het is over en uit. Ook niet-dodelijke schoten kunnen trouwens voor problemen zorgen: worden ze niet verzorgd kan je alsnog sterven en een verwonding aan pakweg een been of arm hindert de bewegingsvrijheid. Het schieten zelf is trouwens niet zo simpel als in de vroege dagen van de shootergames: de kogelbaan is afhankelijk van factoren als wind en zwaartekracht en de tegenstander raken is dus niet zo eenvoudig als de normale FPS je wil doen geloven. Daarnaast wordt er ook wel geprobeerd een beetje de stress van een oorlogssituatie over te brengen door het angstige geroep van je medesoldaten en het vertroebelen van je scherm wanneer je zwaar onder vuur ligt.

Om het speelplezier niet te verpesten door een overmatig gebruik van realisme is er gedacht aan enkele achterpoortjes. Zo kunnen niet-dodelijke wonden door de speler zelf verzorgd worden met een simpel verband. Bovendien word je, wanneer je sterft, in singleplayer automatisch overgeplaatst in de laarzen van een van je medesoldaten. Het nadeel hiervan is dat je echter wel in een slechte positie of op een slecht moment midden in de strijd terecht kunt komen, vooral omdat de A.I. niet altijd even veel gezond verstand tentoon spreidt. Je medesoldaten hebben immers de neiging als kippen zonder kop rond te lopen en zijn nauwelijks in staat om welke vorm van gezamenlijke aanval of verdediging dan ook uit te voeren.

De vijandelijke A.I. daarentegen is veel georganiseerder, maar nu ook weer niet in die mate dat je er schrik van moet hebben. De singleplayer voelt eigenlijk alsof je multiplayer speelt met enkele bots. Het mag duidelijk zijn dat Red Orchestra 2 vooral interessant is vanwege de multiplayer, tot op zekere hoogte dan toch.

Het realisme wordt immers bijvoorbeeld niet doorgetrokken in de graphics: de soldaten zelf worden nog redelijk mooi weergegeven op het hoogste niveau, maar de omgevingen zijn vrij desolaat en de weergave van de gebouwen is ronduit ondermaats. Qua uitzicht, geluid en sfeer kan Heroes of Stalingrad niet tippen aan de toppers binnen het genre. Bovendien zit de game onder de beestjes. Zowel in singleplayer als multiplayer zal je te vaak overvallen worden door glitches of fouten, en dan nog telkens andere. Het vele automatische updaten van het game wijst erop dat eraan gewerkt wordt, maar eigenlijk is het pompen of verzuipen op een lekke boot en je moet dus al hardcore zijn wil je de ontwikkelaars steunen tijdens het verder verbeteren van de game.

Terwijl we wel een aantal goede ideeën kunnen ontdekken in Red Orchestra 2: Heroes of Stalingrad loopt het bij de uitvoering duidelijk mank. Qua singleplayer moet de game nog veel groeien: de campagnes zijn niet echt meeslepend te noemen en de A.I. is ondermaats. Ook het potentieel van de multiplayer wordt vakkundig de nek omgedraaid door de vele bugs. Misschien doet Red Orchestra 3 het beter, maar ondertussen moeten we vertrouwen op toekomstige updates van de makers.

Onze Score:
5.0
gerelateerd spel: Red Orchestra 2: Heroes of Stalingrad
geplaatst in: PC, Reviews
tags: , , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>