gaming sinds 1997

Resident Evil: Outbreak

Resident Evil is mooi ingedeeld in twee reeksen. De eerste is de ‘hoofd’reeks, die het normale verhaal telkens verderzet en telkens gelauwerd wordt door de fans. De andere is de ‘spin-off’-reeks, die telkens wat extra informatie geeft rond onbelangrijke personages en meestal niet zo denderend ontvangen wordt. Maar er is altijd hoop. Nu is er namelijk Resident Evil: Outbreak. Weer een spin-off, dat wel, maar een veelbelovende. Het idee op zich is subliem: coöperatief zombietjes bevechten en puzzels oplossen. Ook het doosje belooft heel wat goeds: gigantische 3D omgevingen, nieuwe controls en ongelooflijk angstaanjagend, maar spijtig genoeg, zoals gewoonlijk, mag je nooit geloven wat uitgevers zeggen…

Om te beginnen, indien je het nog nergens hebt gelezen, deze game is niet on-line te spelen. Hoewel gamers in Amerika en Japan het T-virus-gespuis te lijf gaan samen met menselijke spelers, kunnen wij Europeanen dat niet. Dit is zowat het grootste nadeel, zo niet dé reden om dit spel links te laten liggen. Toch speel ik even verder, samen met een paar bots. Omdat je geen menselijke hulp hebt, is het spel waarschijnlijk wat moeilijker. We moeten dus een goed en kloek personage zoeken om mee te spelen. Aangezien er keuze is uit acht -elk met een licht variërende verhaallijn-, zal er wel één iemand zijn die je aanstaat. Anders kijk je gewoon even naar zijn of haar speciale eigenschappen. Ik koos de eerste, Kevin, die zo uit een andere Resident Evil kon komen met zijn RPD-kledij. Er is ook een dokter, een journaliste en een serveerster die je kunt kiezen, maar die vertrouw ik niet echt. Nadat je je alter ego hebt gekozen, kan je beginnen met het eerste scenario. In totaal zijn er vijf, elk met een eigen stijl en omgeving. Wat de ‘reusachtige omgevingen’ betreft: echt groot zijn ze niet. Daarmee schrappen we alvast stelling één van het doosje.

Scenario 1, ‘Outbreak’. Je zit ‘film noir’-gewijs ineengezakt op een barkrukje, leunend tegen de toog, met een scotch voor je. Pech vandaag, want plotseling staat een volledig leger van ondoden voor de ingang te kreunen. Na het gebruikelijke gegil en geschreeuw, mag je eindelijk aan de slag. Vlug wat tonnen voor die deur schuiven om wat tijd te winnen. Alhoewel, ‘vlug’. Wat Capcom ook verstaat onder ‘nieuwe controls’, ze zijn niet verbeterd. Nu loop je -zoals het hoort- in de richting die jij indrukt. Ik hoor al veel mensen “Het werd tijd!” roepen, maar die moeten weten dat het nieuwe systeem helemaal niet goed is uitgewerkt. Wat er precies aan scheelt, geen idee, maar meer dan eens loop ik recht in de armen van een zombie zonder te weten waarom. Na verloop van tijd word je het wel gewoon, maar echt natuurlijk voelt het nooit aan. Dus ook stelling twee mag als fout bestempeld worden.

Nadat je je wat uit de slag kunt trekken met de bizarre besturing, is het tijd om een verdieping hoger te gaan. Naar buiten kan je toch niet, dus je keuze is wat beperkt. Eenmaal boven staan er al een paar kreuners op je te wachten. Hier wordt het leuker: om te beginnen zijn er nu ook melee wapens. Een pijpleiding of wandelstok, het maakt niet uit, als het maar hard of puntig is. Dit is dè droom van elke Resident Evil fan, gewoon bashen op die rottende smeerlappen. Deugd doet het, dat is zeker! Helaas zijn teamgenoten zijn niet bepaald vechtersbazen: ze zullen ze je niet vaak helpen, dus het meeste vechtwerk is voor jou. Daardoor word je wel eens gebeten en, anders dan in de vorige delen, wordt je nu geïnfecteerd. Hoe langer je speelt en hoe meer je gebeten wordt, hoe hoger het infectiepercentage. Bij drie getalletjes is het Game Over. Gelukkig gebeurt dat niet zo snel en kan je af en toe wat genezen. Nu denk je wel twee keer na voor je je laat vangen, want gewone herbs zijn niet meer genoeg.

Capcom wist niet goed welke weg op te gaan, ofwel pre-rendered achtergronden, ofwel volledig 3D, dus namen ze maar de gulden middenweg: soms pre-rendered, soms 3D. En het resultaat werkt goed. Oké, je merkt wel een serieus verschil tussen beide, maar alles is mooi gedetailleerd en zombies bewegen nog natuurgetrouwer -voor zover mogelijk- dan normaal. Wat ik jammer vind is dat Outbreak er maar niet in slaagt om me te doen schrikken. Bijna nooit hangt er een gespannen sfeer en zombies -hoe gedetailleerd ook- zien er wat lachwekkend uit. Dit hoort gewoon niet in een Survival Horror game waardoor er doodsaaie stukken in het spel zitten. Het feit dat een dode vijand gewoon verdwijnt, zal ook niet helpen. Stelling drie, ‘ongelooflijk angstaanjagend’: de prullenbak in.

Hetzelfde geldt voor het geluid. Die plotselinge geluidsstoten die je altijd laten schrikken zijn er gewoon niet. Als muziek is er een dramatisch deuntje, dat je na verloop van tijd simpelweg negeert. Ook de oneliners die de computerspelers om de zoveel tijd naar je roepen worden irritant en eentonig. Het ergst van al is nog het hartgeklop als er een ruimte geladen wordt. Dat laden duurt abnormaal lang wat het ‘bom-bom-bom’-geluid erg slaapverwekkend maakt. Als het geschreeuw, gekreun en ge-’BLAM’ maar goed is, niet?

Ik zou graag schrijven dat er met Resident Evil: Outbreak eindelijk een deftige spin-off is gemaakt, maar niets is minder waar. Het is een online game, die online gespeeld moet worden. Offline is het een verdienstelijke speelervaring, die echter zijn geld niet waard is. Bepaalde stukken zijn gewoon doodsaai. En ook al is er veel te unlocken, ik heb niet onmiddellijk zin om de game nogmaals te spelen. Er is wel een tweede deel in aantocht, dat ook in Europa online speelbaar wordt. Volgens mij zal dat de allereerste RE spin-off zijn die mag meestrijden met zijn grote broertjes. Maar de offline mode erin, die zal ik braaf negeren.

Onze Score:
6.0
gerelateerd spel: Resident Evil: Outbreak
geplaatst in: Capcom, PS2, Reviews
tags: , , ,


Leave a Reply