gaming sinds 1997

Resonance of Fate

Het moeten wel feestdagen zijn voor de liefhebbers van Japanse role playing games. De laatste weken was er een overvloed aan games in het genre, meer dan genoeg om de rest van het jaar te overbruggen. Wie echter geen leven heeft en al doorheen Star Ocean: The Last Hope, White Knight Chronicles en Final Fantasy XIII gewalst is, kan nu aan de slag met Tri-Ace hun nieuwste Resonance of Fate.

Het verhaal van Resonance of Fate speelt zich af in de verre toekomst. De mensheid had geen oren naar partijen zoals Groen! en Ecolo en vervuilde de aarde zodanig dat het onmogelijk werd om er nog op te leven. Daarom begon men aan de bouw van de zwevende stad Basel. Doorheen de tijd, wachtend op de sanering van de Aarde, werden er ware steden opgericht in de mechanische toren en ging alles zijn eigen leven leiden. De machines die de verontreiniging tegen gingen werden echter vergeten en langzaam begon de toren zelf ook te verzieken. Dit uitte zich in gruwelijk mutaties bij de lagere bevolkingsgroepen, die leven op de bijhorende lage niveaus.

Hier komen de drie hoofdpersonages Vasheron, Zephyr en Leanne op het toneel. Als speler neem je de controle over dit bevriende team premiejagers, ga je de verschillende monsters te lijf en probeer je de machines te herstellen. Het verhaal kunnen we op zijn minst goed noemen dankzij enkele verrassende plotwendingen en de nodige dosis humor, maar het vormt zeker geen episch of memorabel verhaal zoals dat van Final Fantasy VII. Zijn we eigenlijk ooit al een beter verhaal voorgeschoteld geweest in die ruim 10 jaar lange periode?

Het verhaal is opgebouwd uit een 16-tal hoofdstukken waarin je verschillende missies uitvoert die vaak resulteren in gevechten waarvan de actie van het scherm spat. Wie op verkenning wil gaan in de Steampunk wereld kan dit via de wereldmap die is opgebouwd uit verschillende hexagonen. Uiteraard zijn niet alle gebieden vanaf het begin te bereiken. De gesloten hexagonen kan je enkel openen door een ‘Energy Hex’ bovenop dit gebied te plaatsen. Deze verdien je dan weer door het verslaan van verschillende vijanden. Daarnaast zijn er ook nog eens gebieden afgesloten met een bepaalde kleur. Om deze vrij te spelen moet je NPC’s verslaan in gevechten of missies aanvaarden die het verhaal vooruit stuwen. Dankzij dit systeem heb je de indruk dat je in een vrije wereld rondwandelt, maar toch duwt de ontwikkelaar het verhaal zachtjes door je strot.

Wie alles wil verkennen zal zijn puzzeltalent moeten aanwenden om iedere hexagoon zoveel mogelijk te benutten. Een ander sterk uitgewerkt punt is dan weer het gevechtssysteem. Het schotelt een hybride systeem tussen real-time en turn-based voor dat complex is en vele regels bevat, dit terwijl je om beurt één van de personages bestuurt. Van zodra je personage beweegt kost dit je actiepunten, en zolang jij beweegt dan verplaatst de tegenstander zich ook op het speelveld. Pauzeer je even, dan stopt ook de tegenstander met bewegen en kan jij je strategie herzien. Hou er wel rekening mee dat indien de vijand eerst aanvalt dit kan leiden tot het abrupt afbreken van jouw aanval.

Aanvallen zijn opgedeeld in twee methodes, standaard en ‘Hero Actions’. Standaard laat je toe om een doel in je vizier te nemen en een aanval uit te voeren. Hero Actions daarentegen laat je een route plannen op voorhand, die je dan aan een razendsnel tempo afloopt terwijl je vijanden onder vuur neemt. Je komt enkel tot halt als je botst met een object of het einde van de gevechtsarena bereikt.

Hero Actions verbruiken het belangrijkste materiaal doorheen de game, namelijk Bezels. Deze verzamel je door het verslaan van vijanden of delen van die sukkelaars, zoals een arm of benen. Met Bezels moet je dus voorzichtig omspringen. Het feit dat als je zonder komt te zitten ook nog eens je team verzwakt en je niet alle acties meer kan gebruiken, resulteert dan ook vaak in een “game over”.

Schade komt net zoals de aanvallen in twee soorten, directe schade van handpistolen en gegooide wapens en ‘scratch’ komt dan weer van machinegeweren. Directe schade deelt onherstelbare schade toe aan de vijand terwijl scratch meer schade berokkent, maar over een verloop van tijd weer herstelt en tevens de vijand niet definitief kan doden. Het idee bestaat er dus uit dat je zoveel mogelijk schade berokkent met ‘scratch’ en deze zo vlug mogelijk omzet in blijvende schade met een directe aanval.

Om het geheel nog wat moeilijker te maken gooit men nog een derde onderdeel in de gevechten, de Tri-Attack. Deze combo kan je enkel activeren onder bepaalde omstandigheden. Dit gebeurt door bijvoorbeeld tussen twee bevriende personages te lopen tijdens een Hero Action, wat een Resonance punt oplevert dat je dan weer kan spenderen aan een Tri-Attack. Tijdens deze aanval voeren alle drie de personages een aanval uit op het geselecteerde doelwit met als resultaat een robuust pakketje schadepunten.

Wapens en kledij kan je overigens naar hartenlust aanpassen. Wapens kan je voorzien van andere onderdelen zoals lopen, kolven en vizieren, die op zich dan weer bijdragen aan de schade die je berokkent. Het uiterlijk van je personage kan je ook naar believen aanpassen, maar dat levert geen extra bonussen op. Niet meer dan snoepgoed voor het oog dus, maar wel eentje die alle smaken prikkelt, want zelfs in alle tussenfilmpjes verschijnen de modellen zoals jij ze kleedt.

De sterke uitwerking staat dan weer in sterk contrast met het voorkomen van de game: de kledij en personages zijn nog voorzien van veel details, maar de omgevingen zijn kaal en kunnen waarschijnlijk niet lelijker worden. Het stemmenwerk is dan weer bij momenten heel sterk te noemen maar soms vraag je je echt af waarover ze aan het bazelen zijn. De polierborstel was kennelijk versleten na het uitdokteren van dat knappe battle system.

Naast de tegenvallende audio en visuele aspecten hebben we nog enkele bedenkingen. De leercurve van de gevechten is veel te steil door een zo goed als afwezige tutorial. Oké, er is wel eentje, maar die is zodanig beperkt dat je er eigenlijk niks van opsteekt. Alle belangrijke aspecten die de gevechten goed maken worden niet uitgelegd en moet je zelf weten te ontdekken.

Ondanks enkele tekortkomingen is Resonance of Fate zeker het proberen waard voor de hardcore J-RPG fanaat. Het vechtsysteem is uniek en vernieuwend in de wereld van RPGs, maar vraagt vooral van beginners wat doorbijten in het begin. Daarnaast is de presentatie geen pareltje en zal ook het verhaal niet echt het verschil maken. Resonance of Fate had meer kunnen zijn dankzij de goed uitgedachte vernieuwingen, maar blijft in de schaduw staan van de andere toppers.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Resonance of Fate
geplaatst in: PS3, Reviews, Sega
tags: ,


Leave a Reply