Niemand in feite. Maar diegenen onder jullie die hier een getrouwe opvolger verwachten: bol het maar meteen weer af, want je zal niks vinden. Wie openstaat voor een (semi) vers concept mag wel gerust verder lezen. Ben je bovendien een fan van de prettige gestoordheid zoals we die kennen van Rare games? Goed, want dan zal je niet ontgoocheld zijn. In plaats van de boze heks Gruntilda terug tot leven te wekken en Banjo door tientallen gestoorde levels te laten huppelen besliste Rare om het over een andere boeg te gooien. Ze beslisten om Gruntilda te reanimeren en je ze te laten bekampen in vele geschifte levels.

Niets nieuws onder de zon dan? Toch wel, want waar je normaal begint aan een robbertje vechten met de heks en haar kompanen word je nu beiden ontvoerd door de Lord of Games of kortweg L.o.G. voor de vrienden. Ook de rest van de originele cast wordt meegenomen naar een nieuwe wereld vol geweldige levels die elk een aparte setting en vette jaren tachtig soundtrack hebben gekregen. En nu komt de grote ommekeer: in die werelden moet je vele taken en races afhaspelen met voertuigen die je zelf kan ontwerpen. Hij die Showdown Town winnend verlaat, wordt de nieuwe eigenaar van Spiral Mountain, Banjo’s thuishaven.

Om van die voertuigen te bouwen dien je vele kisten te verzamelen. Deze zijn overal verstopt rondom Showdown Town. Sommige zijn vrij zichtbaar, andere liggen wat verder terwijl er ook onbereikbaar zijn, toch in het begin. In de stad mag je enkel je basisvoertuig gebruiken wat eigenlijk niet veel meer is dan een grote bak op vier wielen. Ideaal om rommel te vervoeren maar ver kom je er niet mee. Vooruitgang in het spel opent nieuwe zones en af en toe mag je een race tegen Grunty zelf of haar handlangster aanvangen. Win je deze, dan krijg je een upgrade voor je stadsbak wat meestal resulteert in meer bereikbare kisten en uitdagingen.

Verder geraken in het spel doe je door de hoofdevenementen succesvol af te ronden binnen een tijdslimiet. Slaag je daarin, dan krijg je als beloning een puzzelstuk of “Jiggy”. Breng deze stukjes terug naar het stadscentrum waar een grote verzamelautomaat staat en er gaan nieuwe werelden open of je krijgt extra uitdagingen in werelden die al speelbaar waren. Te gemakkelijk voor de pro-gamers onder ons? Probeer dan alle races af te leggen op een recordtempo om T.T. trofeeën (Trophy Thomas Trophy, wat goed gevonden zeg) te verdienen en te pochen op het online leaderboard. Naast de opdrachten die je van de hoofdrolspelers krijgt, lopen er ook nog Jinjo creaturen rond die je kleinere opdrachten geven in ruil voor bingo jetons die je in het casino kan gebruiken om redelijk belachelijke prijzen te winnen tijdens een spelletje bingo.

Kisten verzamelen is niet de enige manier om je nieuwe onderdelen voor je vette bak in handen te krijgen. In de lokale winkel komen geregeld nieuwe stukken en blauwdrukken binnen die je kunt kopen. Inderdaad, geen zin om zelf uren aan een stuk auto mechanicien te spelen? Geen probleem, voor de meeste van de opdrachten vind je wel je gading bij de lokale dealer, maar verwacht niet dat je al teveel T.T. trofeeën gaat binnenhalen op die manier. Om die dingen te betalen heb je natuurlijk iets nodig om mee te ruilen en de munteenheid van dienst zijn de muzieknoten die ook te vinden zijn in de spelwereld.

De opzet lijkt mij duidelijk en simpel genoeg om te kunnen werken, maar kan het entertainen? Wel… niet echt. Meteen voelt het alsof er iets ontbreekt, maar wat? Alles ziet er prachtig uit; zo mooi zelfs dat het lijkt alsof de Xbox nu al tot het uiterste wordt gedreven. Het racen voelt solide genoeg aan of het nu ter land, ter zee of in de lucht is. Vergelijk het maar met die andere Rare Nintendo 64 klassieker, Diddy Kong Racing. De besturing is dik in orde en zorgt er maar zelden voor dat je de controller tegen de muur wilt knallen. Van de camera kan net hetzelfde gezegd worden terwijl deze twee punten toch vaak kritiek krijgen in dit soort spellen. Puik werk Rare!

Het racen op zich is vrij goed uitgevoerd. De physics software houdt perfect rekening met botsingen, zwaartekracht en voorwerpen. Gooi je bak vol met rommel en je gaat trager. Word je afgeknald, dan gaan er stukken en brokken van je vervoersmiddel afvallen. Losgekomen onderdelen kunnen terug hersteld worden wanneer het moet, zelfs in het midden van wat vliegactie op duizelingwekkende hoogte. Hoe verder je geraakt in het spel, hoe moeilijker de te volbrengen opdrachten worden en Rare maakt optimaal gebruik van dezelfde zone voor een twintigtal uitdagingen. Begint het racen je wat te vervelen? Ga iets anders doen in het knotsgekke Banjo universum.

Neen, alles zag er vrij goed uit terwijl ik aan het uitzoeken was wat er scheelde. Ik kon nergens mijn vinger op leggen. Misschien was het gebrek aan echte stemmen en dialogen verantwoordelijk? De hoofdfiguren doen in feite niets meer dan kreunen en mompelen terwijl de tekst voorbij loopt. Maar dit was in het origineel ook zo en heeft me eigenlijk nooit gestoord. Sterker nog, de dialogen zijn zeer goed uitgewerkt en ik betrapte mezelf er vaak op dat ik zat te grinniken tijdens de vele grappige conversaties.

Kon het oneindige verzamelen van voorwerpen en beloningen de storende factor zijn? Er valt zoveel heen en weer te sleuren dat je er bijna blind van uitputting zou van worden. Maar eigenlijk is het obsessief verzamelen totaal niet verplicht. Je kan gemakkelijk de moeilijkere kisten links laten liggen en je beperken tot wat je kan kopen met de muzieknoten en wat voor je voeten ligt. Dat kon het dus ook niet zijn.

Trouwens, ik doe niets liever dan dingen verzamelen, zeker als het mij de zoveelste Achievement op de 360 oplevert. Ik werd vroeger zelfs boos op Sonic als hij tegen iets scherp aanliep en al mijn zorgvuldig verzamelde ringen te grabbel gooide. Yup, verzamelen zit mij in het bloed. In Banjo-Kazooie gaat dat nu trouwens redelijk gemakkelijk dankzij de “Mumbo's magic wrench”, een soort magische moersleutel die je toelaat om eender wat op te pakken, je voertuig te herstellen of ermee op los te meppen. De moersleutel is trouwens alles wat je hebt om je te verdedigen, want ons olijke duo werd gestript van al hun vroegere krachten.

Terwijl ik dus naarstig op zoek was naar de missende x-factor begon ik van tijd tot tijd te vergeten wat het eigenlijk was dat ik zocht. En zo rond Jiggy 25 was ik er plots uit! Er is niets mis met de game op zich, het begint gewoon allemaal te gemakkelijk. Ik begrijp best dat je enkele makkelijkere levels nodig hebt om de echte newbies mee te krijgen maar je maakt mij niet wijs dat daarom alle andere spelers een vijfde van het spel ook gestraft moeten worden. Gelukkig genoeg voor Rare ben je die eerste uren vooral bezig met ontdekken, verzamelen en creëren dat je het niet meteen opmerkt. Maar het legt wel een vrij belangrijke fout met het spel bloot. Hoe lang blijft iemand geïnteresseerd in simpele arcade racespelletjes en verzamelwerkjes?

Net lang genoeg, zo blijkt. Zelf geraakte ik nauwelijks aan het betere werk, gelukkig voor jullie is het mijn job om te blijven doorgaan. Maar zelfs tijdens de betere evenementen werd ik niet meteen verliefd op de nieuwe Banjo. Het concept is goed, de mix van genres is riskant maar werkt goed genoeg om iemands interesse te houden. Toch mist het hele gebeuren een zekere touch. De race-ervaring is echter voldoende vlot en zelfs wanneer het begint te lijken op bandwerk, blijft het verbazend verslavend, nét zoals het platduwen van bubblewrap.