gaming sinds 1997

Robotech Invasion

Robotech: Invasion is een FPS gebaseerd op een erg gekende anime-serie, of dat heeft men mij toch wijsgemaakt. Ik herinnerde mij vaag wel nog ergens iets van robotachtige wezens die plots in auto’s en vliegtuigen veranderden, maar waarschijnlijk ben ik het die al deze verhalen eventjes verwar met andere bekende animatiereeksen. Of deze achtergrond garant staat voor een geslaagd potje metaalbonken of voor een afknapper even groot als toen Jar Jar Binks plots zijn smoel toonde in Star Wars: Episode I kan je hieronder ontdekken.

Zoals gezegd vinden alle gebeurtenissen plaats in een sci-fi setting, waarin de Robotech Expeditionary Force na een missie terugkeert naar de Aarde. Groot is hun verbazing als ze zien dat de Invid, een buitenaards ras, van hun afwezigheid heeft gebruik gemaakt om de groene planeet aan te vallen. De aliens komen echter niet voor de mooie plantengroei maar wel voor Protoculture, een vreemde substantie waarvan de mensen het belang niet eens konden vermoeden. Het enige dat jij als lid van de Robotech kan doen is je beschermend pak aantrekken (de Cyclone) en het bijhorende wapen (de Gallant) uit de holster nemen. De bijhorende opdracht hoef ik waarschijnlijk niet eens te verduidelijken (knalleeuuuh! -red.).

Het eigenlijk wel geslaagde verhaal is vanzelfsprekend slechts een aanleiding om de speler van een dikke tien uur gameplay te voorzien. Om maar onmiddellijk duidelijk te maken wat ik ervan vond: die uren mochten voor mijn part gerust gehalveerd worden. Reeds van bij de eerste gevechten, en die komen er zonder al teveel uitleg aan, krijg je een déjà-vu gevoel (‘oh, een low-budget Halo!’) en de indruk dat alles wat snel en zonder veel aandacht voor detail en speelplezier gemaakt is.

Het schieten zelf (toch belangrijk in dit genre) is niet volledig geslaagd ook al zijn er enkele lichtpuntjes: als je menselijke tegenstanders efficiënt wil afmaken moet je ze precies raken en niet ‘er een beetje naast mag ook’ zoals bij veel andere console-shooters. Daarentegen slaat men wel de bal mis door een al te gemakkelijk lock-on systeem te voorzien voor de Invid; richten is dan letterlijk niet meer nodig. Het feit dat je bepaalde onderdelen van de vijandelijke robots eraf kan knallen en dat de hit detection in rekening neemt, waar je precies de tegenstander raakte om daarna de schade te berekenen is leuk, maar niet voldoende om de lock-functie goed te praten. Bovendien is de A.I. povertjes, zijn de aanvalspatronen heel erg voorspelbaar en is er van samenwerking tussen tegenstanders nooit sprake.

Heel erg veel fun zal je met de wapens ook niet beleven, want het klassieke arsenaal dat je tot je beschikking krijgt naarmate je vordert in het verhaal, getuigt van een gebrek aan fantasie en ontbeert originaliteit. Aangezien je slechts twee wapens met je kunt meenemen gebruikte ik dan ook vooral de standaard Gallant omwille van zijn zo goed als onuitputtelijke ammo en het feit dat je dit hebbedingetje ook kan gebruiken als snipergeweer.

De controls zijn eveneens middelmatig (zo gaat springen en strafen niet echt zo vlot als je zou willen) en wanneer je in de ‘drive-modus’ gaat door op de Y-knop te drukken zal je ook teleurgesteld worden door de besturing. Een belangrijk pluspunt van je Cyclone-pak is immers dat deze zich kan transformeren tot een high-tech motorfiets. Fantastische vondst voor een game, maar de uitwerking hiervan laat erg te wensen over. De besturing is log en onnatuurlijk, je kunt er niet eens mee binnenin gebouwen of afgesloten gebieden gaan (en dat is erg vervelend) en je wordt er kwetsbaarder door. Dit is zonder twijfel een gemiste kans in plaats van een adrenalinestoot! Het enige pluspunt van deze olifant op wielen is dat je sneller naar een volgend gevecht kan. De gemonteerde rocket launchers blijken immers al snel niet effectief, zodat je gevechten ofwel heel snel voorbijflitst ofwel afstapt om van jetje te geven.

Waarschijnlijk dachten de makers dat je hun omgevingen en levels niet zou bekijken als je op de motor zit want de afwerking ervan is duidelijk één van de zwakste punten van het game. Het spel ziet eruit als een budgettitel met ongeïnspireerd design, saaie tegenstanders, repetitieve omgevingen en erg lamentabel kleur- en texturegebruik. Over lichteffecten, bump-mapping of reflecties zal ik het niet eens hebben en erg ver kan je ook al niet kijken. De animaties zijn in hetzelfde bedje ziek en ook al zijn sommige Invid-modellen verrassend groot, onder de indruk was ik op geen enkel moment.

Wel goed qua afwerking is de soundtrack van de hand van Jesper Skyd die al verantwoordelijk was voor onder andere Hitman. Ook hier moeten we terugdenken aan Halo, maar deze maal geldt dit als een compliment, met rustige, symfonische stukken en meer up-tempo gedeeltes om de gevechtsscènes te ondersteunen. De geluidseffecten zijn kwalitatief in orde, maar de explosies, de geluiden van de wapens of de voice-acting overstijgen op geen enkel moment de grijze middenmoot.

De meeste minpunten uit de singleplayer (zoals het mapdesign, de A.I. van de tegenstanders etc.) verdwijnen natuurlijk als sneeuw voor de zon wanneer je gebruik maakt van de Live-opties. De verschillende modes (waaronder deathmatch en CTF) zijn niet verrassend maar de mappen zijn best leuk om spelen en zijn goed ontworpen. Het is in deze modus dat waarschijnlijk het meeste plezier te beleven valt, ware het niet dat je bijna geen tegenstanders vindt. Jammer genoeg blijkt dit spel nog niet echt veel verkocht te hebben, zodat de lobby’s vaak bijna leeg zijn en sessies met veel spelers erg moeilijk te vinden zijn. Hopelijk komt daar snel verandering in zodat de levensduur van Robotech toch wat wordt verlengd.

Zoals het hoort hebben we ook voor dit spel een conclusie en zoals je kon je vermoeden is die niet al te lovend. Robotech: Invasion is een middelmatig afkooksel van betere shooters zoals Halo en brengt niks bij tot het genre. Dit is extra jammer omdat het motorgedeelte zeker mogelijkheden in zich draagt die hier echter niet worden benut. Mits een wat beter level- en grafisch design was het spel een stuk genietbaarder geworden maar nu is het niks meer dan een doordeweekse shooter, die je ten hoogste een tiental uur zal bezighouden als opvulling tussen twee betere games. Er is echter meer kans dat je dit een drietal uur speelt om het daarna nooit meer uit het doosje te halen. Enkel voor wie echt nood heeft aan een FPS en alle toppers op de Xbox reeds heeft gespeeld. Of je zou natuurlijk een fan van het Robotech universum moeten zijn

Onze Score:
7.0
gerelateerd spel: Robotech: Invasion
geplaatst in: 2K Games, Reviews, Xbox
tags: , ,


Leave a Reply