gaming sinds 1997

Rogue Ops

Als er één spel is waarvan je een review moet lezen, dan is het wel “Rogue Ops”, want hoewel ik dit spel het einde vind, zijn er toch enkele storende elementen of elementen die niet aanwezig zijn. Als je die niet kan relativeren, zal je van dit action–stealth spel niet kunnen genieten, ben je echter bereid een paar details te negeren, zal je gegarandeerd uren plezier beleven aan deze titel. Men beweert dat het een “Tomb Raider/Splinter Cell” kloon is, maar ik kan je als trouwe Tomb Raider fan, althans van de games, want over de films of boeken wil ik het liever niet hebben, vertellen dat er maar één en dan nog een irrelevante vergelijking is met Tomb Raider: dat je met stoere tante speelt. Wat betreft Splinter Cell, tja het zijn natuurlijk beide spellen uit hetzelfde genre, maar “Rogue Ops” voegt toch nog enkele nieuwigheden en/of wijzigingen toe.

Je kruipt in de huid van Nikki Connors, een ex-militair die, nadat haar kind en man omkwamen door een ontploffing opgeëist door terroristenbeweging “Omega 19″, wordt gerekruteerd door “Phoenix”, waar ze na haar twee jaar durende opleiding nog steeds wacht op de haar beloofde kans op wraak. Je zal je moeten bewijzen in 8 verschillende missies, die net voldoende variatie bieden om na het uit gespeeld te hebben nog naar meer te verlangen.

Volgens mij is de gameplay uitermate goed, maar toen ik voor het eerst aan het tutorial level begon, dacht ik wel dat ik de controls en de bewegingen van Nikki nooit onder de knie zou krijgen, wat tot mijn grote verbazing compleet ridicuul was. Na een half uurtje voelde alles heel natuurlijk aan en had ik door hoe het concept was opgevat. Ook de rest van de gameplay bevat goede elementen: je speelt normaal dus in “third person”, maar als je bijvoorbeeld door een luchtschacht moet kruipen dan verandert dit zicht naar “first person”. Het systeem om gadgets te gebruiken of om bepaalde acties te ondernemen, zoals langs een regenpijp naar boven klimmen is helemaal niet zo slecht bedacht, maar ik kan me inbeelden dat het soms wat lastig is om Nikki er correct tegenover te positioneren en je moet soms ook naar de icons zoeken. Stel: je wil met je haak ergens naar toe schieten om zo tegen een muur op te klimmen, dan zal je handmatig en geduldig moeten rondkijken waar een icon zich bevindt en als je deze dan hebt gevonden, duurt het soms even vooraleer hij groen oplicht, wat je toelaat om hem te gebruiken. Ik beschouw dit als een extra charme, want zo moet je nog wat extra moeite te doen om je ideale pad te bepalen.

Op vlak van graphics zien we hier niets innoverends, maar de omgevingen zijn ruim genoeg en voldoende gedetailleerd, doch wat van de donker kant, zelfs met de menuoptie contrast helemaal naar links. Toch stellen ze nooit teleur en bovendien komt de lichtere grafische omgeving dan voordelig uit bij de laadtijden die tot een minimum herleid worden, je zal echter nooit stil blijven staan om van het uitzicht te genieten. Als je daarvoor dit spel speelt, raad ik je sterk aan om je dia’s van afgelopen zomervakantie in Bangladesh nog eens van de plank te halen, want in dit spel vind je geen dergelijke graphics. Wat betreft de personages, die zijn ook weer zoals we er dertien in een dozijn hebben en het kan altijd realistischer, maar ze bewegingen redelijk goed en uiteindelijk vallen ze nog mee.

Voor de geluidseffecten kan ik niet zo mild zijn, want deze vind ik werkelijk ondermaats. Zo is er geen geleidelijke overgang, je wandelt bijvoorbeeld voorbij een wandklok en plots hoor je die héél luid tikken, maar even snel is dat geluid weer totaal weg. Er zijn zo nog andere en opvallendere voorbeelden, maar het heeft uiteraard geen zin die hier op te sommen. De geluidseffecten op zich zijn precies samples waar al sinds 1983 geen rechten meer op betaald moeten worden en die je nu in elk “Easy Computing” softwarepakket dat het vereist, terugvindt en zelfs als ik met mijn plastiek pijltjes geweer dat al vijftien jaar op zolder ligt een opname maak van een schot met een of andere gratis microfoontje, verkrijg ik een realistischer geluid dan de gebruikte effecten. Over de muzikale elementen wijd ik zelfs niet uit, maar vergeleken met de kwaliteit van alle andere geluidsaspecten zijn het de voice-overs die best meevallen.

Het leuke is dat je een heleboel verschillende toestellen zal moeten gebruiken om in je opzet te slagen en je wordt daarbij ook voorzien van een leuk wapenarsenaal, maar je zal zuinig moeten zijn op je kogels. Belangrijk item zijn de goggles waarmee je warmtebronnen kan zien, zelfs door deuren en muren. Wees ook hiermee zuinig, want alles loopt op batterijen en die zijn sneller op dan je zou denken.

Zoals ik in het begin reeds zei, zijn er een paar storende elementen zoals het geluid dat zeer slecht is, de gameplay heeft zijn plus- en minpunten en de graphics zijn van een doorsnee niveau. Maar als je jezelf door de inleiding worstelt en je weet wat je kan verwachten, zodat je met de juiste ingesteldheid kan beginnen, zal “Rogue Ops” je zeker kunnen bekoren, ik ben alvast overtuigd. Twijfel je of heb je al genoeg van het genre, laat deze dan links liggen en wacht eventueel op de nieuwe Splinter Cell. Krijg je echter niet genoeg van action – stealth of heb je de kans om jezelf ervan te overtuigen dat de minpuntjes wel degelijk genegeerd kunnen worden, haast je dan naar je softwareboer.

Onze Score:
7.0
gerelateerd spel: Rogue Ops
geplaatst in: PS2, Reviews
tags: , , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>