gaming sinds 1997

Rooms: The Main Building

Rooms: The Main Building heeft als doel het hoofdpersonage telkens uit een kamer met één – schijnbaar onbereikbare – deur te laten ontsnappen. Het speciale aan die kamer is dat die één grote schuifpuzzel vormt. Innovatieve aanpak van een klassiek idee, dat zien we graag, maar er is dan ook een groter risico op ontsporing waarbij alles in een straal van 100 meter mee tegen de vlakte gaat. Zoals hier.

“Yawn, I’m bored! Isn’t there anything else to do?”. Dit moet wel een van de vreemdste openingszinnen zijn die ik ooit ben tegengekomen. Verdere zinnen deden mij, zoals altijd een beetje naïef-optimistisch vooraf, hopen dat er diepgang in deze game zat. En ook het hoofdpersonage leek mij wel iemand die ik maar al te graag uit een kamer zou willen bevrijden. Driewerf helaas, ik kan meer diepgang vinden in Bouqet-romannetjes. Ook mijn hoop op een fabelachtig hoofdpersonage werd al snel vakkundig de grond in geboord. De kerel is een verwende etter, die opgesloten wordt in de fantasiewereld van een achterbaks sprekend boek. Die krijgt dan ook nog eens heel origneel de naam “Mr. Book”.

Het verhaal is zeker niet boeiend (ook al omdat er niet zo veel verhaal inzit) en op sommige momenten zelfs storend. Telkens wanneer je een voorwerp vindt na het kraken van enkele puzzels wordt dit object voorgelegd aan het sprekende boek met de vraag “Wat is dit?”.

Dit gebeurt zelfs als het antwoord vanzelfsprekend is: je vindt een gouden sleutel, wat zou dit toch zijn? Hing er geen gouden slot aan een van de deuren van de andere locaties? Sommige nieuwe spelelementen kunnen hiermee wel uitgelegd worden, maar over het algemeen word je als speler veel te veel bij het handje gehouden. En dat terwijl je in een puzzelgame toch verwacht dat je het een en ander zelf zal moeten uitzoeken, dat is immers een onontbeerlijke eigenschap van een puzzelgame. Wat valt er anders nog te puzzelen? Het is net alsof iemand je vertelt dat de butler het gedaan heeft nog voor zijn slachtoffer helemaal koud geworden is.

Toegegeven, het verhaal is maar één ding. Er zijn verschillende games die ondanks een slecht of totaal afwezig verhaal toch meer dan degelijke gameplay konden afleveren. Deze game schiet echter ook hier fundamenteel tekort: het is te kort en te makkelijk. Ok, een paar makkelijke puzzels in het begin om op te warmen en het spel onder de knie te krijgen kan geen kwaad, maar in dit geval waren de makkelijke puzzels in de meerderheid.

Wanneer je dan een moeilijker geval voor de kiezen kreeg, duurde het niet lang voor het level uitgespeeld was, en in het begin van ieder level begon je weer met makkelijke puzzels. In totaal zijn er vier levels met nog een paar extra puzzels, niet echt iets waar je dagen mee bezig kunt zijn, dus. In tegenstelling tot wat ik verwacht had, viel het met de herhalingen wel mee. De verscheidenheid die er toch was, slaagde erin mij wat langer te laten spelen, in de hoop dat er licht was aan het einde van de tunnel. De slechte lijn werd echter volgehouden.

Het enige lichtpuntje is de originele aanpak en de twist die gegeven wordt aan de traditionele schuifpuzzel. Om je te helpen of net om het moeilijker te maken, zijn er enkele speciale voorwerpen en kamers. Voorbeelden hiervan zijn telefoons die je naar andere kamers verplaatsen (waar ook een telefoon aanwezig is), kasten die de kamers wisselen maar niet het personage, spiegelkamers die in de tegenovergestelde richting meebewegen en dies meer. Op die manier wordt het verplaatsen van de puzzelstukjes complexer en ook wel plezanter. Deze elementen zorgden ervoor dat er toch nog een beetje “ziel” in de game zat.

Zoals gebruikelijk bij schuifpuzzels kon je ook een plaatje vormen eenmaal de stukken op hun plaats staan. In Rooms is dat een bijkomende doelstelling: geraak je door de deur zonder het plaatje te vervolledigen, is de missie ook geslaagd, maar krijg je slechts zilver. Vorm je ook het plaatje, krijg je goud. In de plaatjes zijn enkele beroemde plekken te herkennen, zoals de Sacré-Coeur op Montmartre in Parijs. Aangezien een uitdaging grotendeels ontbrak, probeerde ik maar telkens het afgebeelde gebouw of de plaats te herkennen. Uitdagingen zoek je dus best zelf.

Ontleden we de game tot het niveau van de ideeën, zien we enkele interessante concepten waar wel iets mee te beginnen valt. Op voorwaarde dat er verder over nagedacht wordt en dat ze gekoppeld worden aan andere goede ideeën om een boeiend geheel te smeden. Dit eindresultaat is zeker niet om over naar huis te schrijven en dat ligt vooral aan de gebrekkige uitwerking.

Onze Score:
4.0
gerelateerd spel: Rooms: The Main Building
geplaatst in: DS, Nintendo, Reviews
tags: ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>