gaming sinds 1997

Rush

rushFormule 1 is de top van de autosport maar waar tegenwoordig we deze discipline relatief veilig is, waren ongevallen vroeger schering en inslag. De piloten streden op het heetst van de strijd en waagden telkens hun leven wanneer ze in hun bolide kropen. In Rush keren we terug naar die vroegere tijden en dan specifiek naar de jaren ’70 om de rivaliteit tussen James Hunt en Nikki Lauda mee te beleven.

We zien hoe beide racers hun eerste stappen zetten in het wereldje en we onmiddellijk hun compleet verschillende karakters naar boven zien komen. Hunt is een gepassioneerd man die als een waaghals door het leven gaat en van elke belevenis ten volle wil genieten. Lauda aan de andere kant is compleet zijn tegenpool met een zeer berekenende instelling waarbij risico’s afgewogen en beredeneerd worden. Dat verschil in levensstijl is ingebakken bij beide mannen en dat zie je dan ook niet alleen in de manier waarop ze racen, maar evenzeer in hun privéleven terug komen. Waar Hunt ten volste probeert te genieten en zowat met elke schone in bed duikt is Lauda een meer teruggetrokken persoon die door toeval de geliefde van zijn leven leert kennen en hier dan ook trouw bij blijft.

Dit is natuurlijk allemaal achtergrond die uitmondt in het spectaculaire Formule-1 seizoen van 1976 waarin beide het tegen elkaar opnemen met als ultieme prijs wereldkampioen Formule-1. Dat er echter offers gemaakt moeten worden om die prijs ook effectief te bereiken staat natuurlijk vast.

Veel critici applaudisseren het feit dat Ron Howard erin geslaagd is om als race-leek toch een deftige film in dit genre te maken. Onnozele commentaar natuurlijk want niemand die het in zijn hoofd krijgt om Ridley Scott te feliciteren om zo’n goede film te maken van Alien ondanks dat hij geen kennis heeft van buitenaardse wezens… Dat gezegd zijnde is het wel zo dat Rush op zich allesbehalve een slechte film is en dat is vooral te danken aan het goede acteerwerk, maar we vinden wel dat Howard teveel zwalpt tussen het persoonlijke leven en het effectieve racen. Beide moeten natuurlijk aan bod komen om genoeg diepgang te krijgen, maar nu voelt het een beetje teveel vis noch vlees aan. Het racen en de concurrentiestrijd wordt wel deftig in beeld gebracht, maar echt overweldigend is het niet, en de persoonlijke “drama’s” van de piloten worden er een beetje bijgetrokken zonder dat ze echt veel impact lijken te hebben (het ongeluk van Lauda en zijn korte revalidatiestrijd even niet meegeteld).

We zijn nog net iets te jong om zelf de strijd tussen beide heren bewust meegemaakt te hebben, maar als liefhebber van de sport uit de tijd van Alain Prost, Nigel Mansell, Nelson Picquet en natuurlijk Ayrton Senna kunnen we ons wel iets voorstellen bij hoe Lauda en Hunt elkaar bekampten alsook hoe het publiek meeleefde met de twee die als gladiatoren tegen hoge snelheid hun leven waagden voor die titel van wereldkampioen. Spijtig genoeg slaagt Ron Howard er voor ons niet goed in om die spanning effectief over te brengen en blijft hij zwalpen tussen het professionele en privéleven van de twee zonder ooit echt een duidelijke richting in te gaan. Afgaande op de film Rush moeten we spijtig genoeg concluderen dat mocht Lauda nooit zo’n zwaar ongeluk gehad hebben en zo snel terug achter het stuur gekropen zijn er nooit een film gemaakt zou zijn. En als dat effectief de reden is waarom Howard deze film gemaakt heeft, waarom heeft hij hier dan ook niet meer aandacht aan besteed?

Rush is een deftige film geworden over de strijd van twee kemphanen om de beste te zijn in hun sport, maar hij slaagt er niet in om de reden voor de film duidelijk naar voren te brengen. We moeten maar aannemen dat de persoonlijke strijd tussen de twee lijkt specialer was dan die tussen destijds Alain Prost en Ayrton Senna zonder dat daar effectief een duidelijke aanleiding voor is, en het afschuwelijke ongeluk van Nikki Lauda en zijn verbeten wil om snel te revalideren en terug achter het stuur te kruipen komt dan weer niet goed genoeg naar voren.

Als je nog eens een film wil zien over een topmoment in de geschiedenis van de Formule-1 dan is Rush zeker geen slechte keuze, maar een documentaire over hetzelfde onderwerp zou waarschijnlijk een hoop meer interessante informatie naar voren brengen terwijl qua spanning we ook al betere films over de racerij voorgeschoteld hebben gekregen. We kunnen dan ook zonder probleem concluderen dat Rush een goede motor heeft die mee kan strijden op het parcours, maar net dat tikkeltje extra mist om als eerste over de eindstreep te geraken.

Het beeld van Rush is nogal gemanipuleerd en dit om de sfeer uit de jaren ’70 terug te doen herleven zonder dat de film er al te oud uit ziet. Dit werkt tot op zekere hoogte zoals je zou verwachten, maar bij momenten komt het wel een beetje fake over en dan hebben we het vooral over de CGI-stukken tijdens de races waarbij we in de auto gaan en plots het gevoel krijgen naar een scène uit The Fast & The Furious zitten te kijken. Mooi gedaan, maar het past niet echt bij de tijdsgeest. Compressiefouten hebben we niet opgemerkt en het niveau van detail is zeer hoog terwijl huidtinten over het algemeen natuurlijk weergegeven worden, en daarbij valt vooral op hoe realistisch verbrand de huid van Lauda eruit ziet na het ongeval.

Qua geluid hebben we niets om over te klagen. De film is wel grotendeels opgezet rond dialogen die perfect weergegeven worden, maar telkens we in een race gaan merk je onmiddellijk dat de surround speakers en subwoofer volop in actie komen. Gierende banden en luid jankende hoogtoerige motoren vullen je huiskamer alsof je zelf op het circuit staat maar wat vooral opvalt is dat alle effecten niet gewoon voor extra bombastisch geweld gebruikt worden maar om effectief de ervaring te verhogen. Een zeer goed in elkaar gestoken mix die perfect weergegeven wordt.

Waar de releases in andere landen nogal wat extra materiaal bevatten moeten wij het bij deze uitgave van Warner doen met een interview van Nikki Lauda en een featurette die wat meer info geeft omtrent de film. Het interview – dat niet op die andere releases is terug te vinden – is op zich wel interessant, maar waarom men nog niet eens de moeite doet om ondertitels te voorzien is dan weer zwaar teleurstellend en daar trekken we dan ook zonder pardon een puntje voor af.

box-rush

Onze Score:
7.0

geplaatst in: BLU, Reviews, Warner Home
tags: ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>