gaming sinds 1997

Saints Row 2

De verwachtingen voor Saints Row 2 waren verdeeld. Terwijl sommigen vurig hoopten op hersenloze fun waren anderen vooral sceptisch over wat dit game nog te bieden zou hebben na het meesterlijke Grand Theft Auto IV. Beide groepen ongelovigen kunnen op beide oren slapen want Saints Row 2 kan zijn mannetje staan zonder dat het aanvoelt als een kopie van GTAIV, of als een stap terug naar het tijdperk van San Andreas.

Toegegeven, Saints Row 2 is qua inhoud en opzet weinig vernieuwend, maar biedt wel heel wat extra’s in vergelijking met de vorige aflevering. Bovendien lieten de makers alle remmen los en zijn ze er met verve in geslaagd om dat onbezonnen gevoel op te roepen van eindeloze, crazy mogelijkheden dat we kennen van de oude GTA’s, en dat ook wel een beetje verloren was gegaan met de vierde aflevering. Vliegen iemand?

Bovendien krijg je niet alleen de bekende missies, maar zijn er ook heel wat nieuwe verrassingen. Sommige van die verrassingen zijn weliswaar niet erg gesofisticeerd of zelfs volwassen te noemen (spuit zoveel mogelijk kak op huizen in een mooie buurt bijvoorbeeld), maar ze zullen wel een glimlach op je gezicht toveren. Misschien best wel niet dit game nemen als eventueel argument dat games ook matuur, of laat staan kunst, kunnen zijn. Dit is Kunst met de K van kaka en pipi, van onderbroekenhumor, racistische clichés, het pesten van hoertjes, uitlachen van daklozen en politiek incorrect geweld zonder context. Je kan, en dit is écht wel iets waar jullie zaten op te wachten, elke missie in co-op afwerken en de fun delen met je al even onvolwassen vrienden.

Aangezien je niet meer alleen speelt deze keer, krijg je nog veel meer mogelijkheden om je eigen personage te ontwerpen. Werkelijk alles is mogelijk! Alhoewel de graphics je op geen enkel moment zullen wegblazen, kan je wel kiezen om te spelen als een oud vrouwtje met tattoos, een blonde bimbo of een typische dude uit de hood. Je kan zelfs kiezen voor een bepaalde stem of accent zodat je je creativiteit kan botvieren al was je een kleuter met een doos krijtjes en een netjes wit geschilderde woonkamer.

Ook een godsgeschenk is dat er veel checkpoints zijn, je health langzaam terug aangroeit zoals bij de recente FPS-games en dat de moeilijkheidsgraad voor iedereen erg toegankelijk blijft. Ook het rijden blijft erg eenvoudig (je hebt nu zelfs een cruise control) en je zal je minder vaak vast rijden tegen een vervelend geparkeerde wagen. Na GTA IV dat mij persoonlijk soms frustreerde met het steeds opnieuw moeten spelen van ellenlange en moeilijke achtervolgingen vooraleer je aan een missie kon beginnen, is Saints Row 2 een stuk vriendelijker op dat gebied. De frustratie wordt hierdoor een stuk minder en het verpersoonlijkt nog maar ‘s de visie van de makers: dolle pret boven alles.

Het verhaal is geen Sopranos, maar het werkt wel binnen de gekke context van de gameplay. In tegenstelling tot bij GTA IV zal het verhaal een minder belangrijke drijfveer zijn om te blijven spelen, maar door het wegnemen van zoveel frustraties is het gewoon leuker toeven in de wereld van SR2. Jammer genoeg ligt daar ook weer het zwakste punt van dit game. Meer dan vrijblijvend entertainment wordt het nooit, wat veteranen van vorige openwereldgames wellicht al snel een déjà-vu gevoel zal opleveren. Geen hoofdrolspelers zoals Niko Bellic hier die memorabel zijn of waarover je met je vrienden een boompje kan opzetten. Er ontbreekt simpelweg een vleugje klasse en een snuifje originaliteit om van deze poging een klassieker te maken.

Online moet de game ook de duimen leggen voor zijn meest recente tegenstander, maar er valt toch voldoende te rapen om het meer dan één keer in je console te stoppen. Er zijn de typische deathmatch modi (weinig interessant) maar ook de Strong Arm mode. Daarbij dien je samen met vijf andere gamers zoveel mogelijk geld te verzamelen door te racen, fraude te plegen met de verzekering (die herinner je je ongetwijfeld nog) en nog een handvol andere activiteiten af te werken. De variatie in de opdrachten is leuk, maar zoals altijd werkt het vooral als je met mensen speelt die je kent of die ook effectief hun best doen om er iets van te maken.

Saint Row 2 is gemakkelijk samen te vatten: de bedoeling van de makers was om gamers plezier te bieden zonder al teveel sérieux. Dat is zeker gelukt dankzij de frustratieloze gameplay en het pretentieloze wereldje. Een gevolg, en meteen het grootste minpunt, is dat het spel niet veel meer is dan een allegaartje van generieke personages en opdrachten, gelukkig op smaak gebracht met heel wat leuke extra’s, originele missies en de nodige onderbroekenlol. En soms is dat meer dan genoeg voor een geslaagd game. Zoals hier!

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Saints Row 2
geplaatst in: PS3, Reviews, THQ
tags: , ,


Leave a Reply