gaming sinds 1997

Samurai Warriors

Vergeet voor één keer hoeveel geld een miljoen is … is niet zo eenvoudig als je geen rode duit hebt en daarenboven als student ook niet zo immens veel verdient. Dus sloot mijn mammie, zo lief en goed van hart als ze is, op de dag van mijn proclamatie een overeenkomst met me. Ze gaf me 20 euro waarvan ik de eerste 10 zonder voorwaarde mocht spenderen. Geen herexamens betekende dat voor voor de andere 10 hetzelfde gold. In tegenstelling tot wat iedereen verwachtte, slaagde ik met glans en glorie en dus ging ik naar de winkel om een film te kopen. Alhoewel mijn moeder waarschijnlijk haar laatste cent had afgestaan, koop je met 20 euro niet veel. Dat merkte ik snel genoeg, toen ik zag dat de verjaardagsbox van Bruce Lee 70 euro kostte wat uiteraard ver boven mijn budget uitstak. Ik ging op zoek naar een goedkoper alternatief en stootte uiteindelijk op de Jackie Chan verzameling waarmee je voor slechts €7,99 vier films op twee schijfjes krijgt. Eén film was getiteld “Snake And Crane Arts Of Shaolin” wiens verhaallijn zich in dezelfde tijd afspeelt als die van Samurai Warriors en daardoor ze ook dezelfde basisingrediënten bevatten: de clangevechten in het feodale Japan.

Zoals je je kan inbeelden, hoopte ik dat Samurai Warriors wat meer te bieden zou hebben dan rechttoe rechtaan gevechten die elk minstens vijftien minuten duren en simpelweg tonen hoe één man een legioen verslaat, zonder zelf een schrammetje op te lopen. Jammer, maar dat is net de clou van het hele spel. Door op vierkantje te rammen val je gewoon aan en als er een metertje vol loopt, kan je met driehoekje een krachtigere aanval uitvoeren. Met cirkeltje kan je een Musou aanval initiëren, die alle tegenstanders in je directe omgeving op een paar seconden wegmaait. Die laatste twee speciale aanvallen kunnen de gameplay echter niet van genoeg diepgang voorzien om te blijven boeien. Je zal dus uren na elkaar op het vierkantje moeten rammen om het astronomische aantal vijanden te nekken, die zich op de immense slagvelden bevinden. Hoe die slagvelden en krijgers eruit zien lees je in de volgende alinea.

De gedetailleerde vechtersbazen zien er gelikt uit en men is er verbazingwekkend genoeg in geslaagd die in grote aantallen op het scherm te toveren, zonder dat daarbij performanceproblemen ontstaan. Maar er is ook een keerzijde aan de medaille, want ondanks hun grootte en variatie zien de omgevingen er niet altijd even geslaagd uit Als je bijvoorbeeld naar het gras kijkt, lijkt dat te bewegen of te groeien, terwijl je er bij staat. Volgens mij laat de mindere kwaliteit van de omgevingen toe dat er meer processortijd en/of geheugen besteed wordt aan de personages. Als die keuze moest gemaakt worden, dan was dat waarschijnlijk de juiste.

Je kan voor Dolby Surround kiezen maar ik merkte daar eerlijk gezegd weinig van. Enkel tijdens de intro’s viel het ietwat op. Het geluid en de muziek zijn niet slecht maar ook nooit overtuigend. Van tijd tot tijd valt die laatste ook uit de toon. Bijvoorbeeld: je gaat van het hoofdmenu naar de instellingen, waarna een harde en stevige rocktune wordt ingezet. Als je de instellingen verlaat, stopt deze even plots als dat hij begonnen was. Ik veronderstelde daar een rustig harpdeuntje te horen, of gewoon geen achtergrondmuziek, maar nee. Zelfs voor een fade-in en –out hebben ze geen moeite gedaan. Voor de rest zijn deze menu’s erg consequent gestructureerd en duidelijk leesbaar.

Wat zou kunnen helpen de sleur te doorbreken, zijn de verschillende modes. Als eerste hebben we de story mode waarin je een personage kiest en daarmee door de verschillende stages speelt. Je kan elke stage die je in de story mode succesvol hebt afgerond opnieuw spelen in free mode. De new officer mode is een soort training waarin je een gecreëerde samurai een jaar lang traint om zo zijn vaardigheden te verbeteren. Op zich erg leuk, maar uiteindelijk komt het weer neer op mateloze herhaling en dan slaat de verveling alweer toe. In survival mode kan je kiezen uit de twee subgenres ‘tower’ en ‘abyss’, maar beiden hebben een gelijkaardig doel: de top van de toren of de bodem van de kelder bereiken binnen de gestelde tijdslimiet. Een versus mode zorgt voor leuke 2-spelers actie en om af te ronden is er verder nog de challenge mode, waarin je voor de hoogste score strijdt in dezelfde oefeningen als die van de new officer mode.

Die laatste drie modes hebben echter één gemeenschappelijk probleem, waar ik razend van word: je kan ze niet stoppen of verlaten. Ik heb minstens een uur intensief gezocht naar een manier om terug naar het hoofdmenu te keren om tot de vaststelling te komen dat er twee omslachtige manieren zijn: je console heropstarten (wie gaat dat twee keer doen?!) of je door je tegenstanders passief van het levenslicht laten beroven (de laatste keer dat ik dat moest doen was vóór 1992, toen ik nog op een Intel 486 speelde). Het leek mij onmogelijk dat ze deze optie niet hebben voorzien, maar als ik verkeerd ben, waar ik overigens sterk aan twijfel, kan je me gerust iets laten weten want zelfs ik ben niet onfeilbaar (lachje).

Diegenen onder jullie die liever een duidelijke conclusie lezen in plaats van een ongelooflijk mooie metafoor, kunnen deze paragraaf overslaan en alleen de laatste lezen.

In vele opzichten toont dit spel overeenkomsten met Elvis Presley. Elvis had een groep loyale fans die alles bewonderden en koesterden wat hij uitbracht. Dit ging van gospel tot, zoals hij zelf goed genoeg besefte, luizige films. Jaar na jaar kon hij voortborduren op zijn succes en hij was er zeker van dat hij een publiek had dat smachtte naar zijn volgende artistieke uiting. Blijkbaar is dat met Samurai Warriors ook het geval, een eenvoudig basisconcept legt de grondslag en het blijkt dat er gamers zijn die daar niet genoeg van kunnen krijgen. De King had dus zijn fans, maar er waren net zo goed een heleboel mensen die tegen hem waren en zijn muziek en optredens verafschuwden. Toen kwamen de zeventiger jaren en, laten we eerlijk zijn, seks, drugs en rock ’n roll moesten plaats maken voor wel … seks, drugs en disco eigenlijk. Het enige verschil is dat er in de jaren vijftig één Heartbreak hotel was en dat er dertig jaar later een ruim en gevarieerd aanbod in hotels was die zich allemaal naar de jeugd richtten, waardoor de concurrentie zwaar werd. Zijn fans bleven hem trouw maar het merendeel van de jeugd werd in vervoering gebracht door een nieuwe rage. Al die tijd bleef zijn groep fans echter groot genoeg om door te blijven gaan. Wil ook jij graag eens in ‘blue suede shoes’ paraderen dan kan je best eerst een paar huren en als je vervolgens merkt dat je echt verkocht bent, koop je alsnog een paar. Ben je ze echter na een paar uur beu dan heb je slechts een tiende van je budget verspild.

Samurai Warriors is weer een episode in de reeks, waarmee Koei zijn trouwe fans zal weten te verwennen. De dag van vandaag is er echter veel concurrentie en daarom denk ik niet dat dit spel ooit de top tien zal halen. De gameplay is ontzettend repetitief en het geluid en de graphics zijn van gemiddelde kwaliteit. Indien je bereid bent dit spel een kans te geven, dan raad ik je aan om het eerst te huren waarna je nog altijd tot een aankoop kan overgaan. Ben je er echter, zoals het merendeel van de spelers, op uitgekeken na een paar uur dan heb je slechts 1/10de van je geld verspild.

Onze Score:
5.0
gerelateerd spel: Samurai Warriors
geplaatst in: PS2, Reviews, Tecmo Koei
tags: ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>