gaming sinds 1997

SCAR – Squadra Corse Alfa Romeo

Soms ben ik razend enthousiast over een game, andere keren ben ik simpelweg niet geïnteresseerd, maar slechts zelden is er een gulden middenweg. Toen ik zag dat SCAR moest getest worden bonsde mijn hart weer in mijn keel en dat liet ik merken door laatstgenoemde reactie schriftelijk over te brengen. Het daarop volgende antwoord ging als volgt: “Ik hoop dat je hart ook bonst terwijl je het zal spelen”. Het is nu pas, na intensief spelen, dat ik de dubbelzinnigheid van deze uitspraak inzie.

Terwijl ik de omslag aanschouwde, ging mijn hart steeds sneller te keer. Er stonden twee Alfa GT’s op die in een ontzagwekkende vaart streden om de eerste plaats. Ook de achterkant zag er veelbelovend uit: een uitgebreide lijst van innovatieve eigenschappen, gecombineerd met enkele verblindende schermafdrukken zorgden ervoor dat ik het spel onmiddellijk opstartte (uiteraard moest ik daarvoor eerst het hoofdstuk “getting started” in de handleiding lezen). Zelfs na de adembenemende openingsscène, was ik mijn naïviteit omtrent Italiaans wagens nog steeds niet verloren. Liefde maakt blind!

Eén seconde achter het stuur (quick race) was echter genoeg om mij de ogen te openen, mijn geest terug op kritisch te zetten en mijn hart op kritieke snelheid te laten pompen. Het gezonde verlangen naar amusement had immers ogenblikkelijk plaats gemaakt voor abnormale frustratie. Het begint allemaal bij het camerastandpunt. Eerst en vooral staat er op de achterzijde racing simulator; dat betekent volgens mij toch wat anders dan een wagen besturen met zicht op de achterbumper en geen zicht op de weg voor je. Volgende optie is de bird-view. Gasten, als ik Micro Machines wil spelen, haal ik mijn oude Super Nintendo wel weer boven hé!. Derde zicht is de bumpercamera, maar die beperkt het vergezicht erg en op de motorkap zitten voelt evenmin intuïtief aan.

De vier camera’s hebben meer gemeen dan alleen maar slecht re zijb: ze tonen ook een gedateerd beeld van de parcours en de omgeving daar rond. Niet dat alles er zo verschrikkelijk lelijk uitziet, maar ik ben toch meer fotorealistische achtergronden gewend en teruggaan naar tekenfilmachtige, ingekleurde omgevingen is dus alles behalve gezellig. Ze slagen er ook niet in om een snelheidsgevoel te creëren en dat is strontvervelend, zeker in het begin van het spel, want dan rij je bovendien met supertrage wagens (alles, maar dan ook alles, moet worden vrijgespeeld). Je houdt het gaspedaal gewoon ingedrukt en denkt dat je makkelijk door die bocht zal glijden, maar niets is minder waar. Je kan dan wel dagdromen omdat er geen gevaar lijkt te zijn, het is er wel en dat zal je merken eens je half in, of half uit, de bocht bent gegaan. Het kost een paar rondes, maar daarna heb je genoeg empirisch bewijsmateriaal verzamelt om tegen de visuele prikkels in te gaan en geregeld op de rem te gaan staan. Maar net zoals er geen snelheidsgevoel is, lijk je ook niet te remmen en dat is irritant, ik kan het je verzekeren.

Totdat je gewend bent aan het gebrek aan visuele effecten zit er niets anders op dan uit te gaan met Miss Hoop Banden, Miss Muur Beton, Miss Bak Zand. Ze verslijten jou en je wagen totdat je plots helemaal verwoest bent. Jammer genoeg, voor de realiteit van dit spel althans, uit die schade zich alleen in een loshangende bumper, gebroken ruiten en rook die vanonder de motorkap komt. Niet echt het realistische schademodel dat voldoet voor een huidige “simulatieracer” .

Het rijden zelf is verre van leuk. De wanhoopspoging om ABS, tractiecontrole en automatische versnellingen uit te schakelen bracht geen soelaas. Manueel schakelen was wel leuk omdat het de verveling doorbrak. Een belangrijkere reden om op handmatig over te stappen is echter dat je zo veel meer tijd in de juiste versnelling zal doorbrengen. Na een botsing was mijn snelheid gereduceerd tot twintig kilometer per uur, maar toch bleef de automatische versnellingsbak in vierde steken, waardoor ik genoodzaakt was om tot honderd verder te puffen en protten. Zelfs in en na bochten wordt er te weinig teruggeschakeld en dat scheelt hem wel wat na een paar rondjes. Het overweldigend aantal van twee andere features kon de pret niet vergroten. Bovendien vraag ik mij af hoe een wagen, zeker een zonder elektronica, kan vertrekken zonder gierende banden als het toerental flirt met de rode zone net voor de koppeling wordt gelost.

Wanneer ik het straks over de veelbelovende omslag had, dan ben ik echter niet ingegaan op de ironische slogan die erop op prijkte: “It’s yourself you have to challenge.” Inderdaad, want van de A.I. moet je geen inspanningen verwachten. De andere piloten zijn het resultaat van jaren inteelt in een groep verstotene debielen die het verschil niet proeven tussen chocoladepudding en koeienstront. Wees dus niet verwonderd als je plots langs achter wordt aangereden op een lang, breed en snel stuk rechte baan. Het is trouwens even goed mogelijk dat je diezelfde concurrent drie seconden later weer inhaalt zonder er speciale moeite voor te hebben gedaan. Kortom, een modeltreintje uit de zestigerjaren heeft een hogere artificiële intelligentiequotiënt dan de tegenstanders in SCAR.

SCAR is dus vast en zeker niet de simulatie die het beweerde te zijn, maar als arcaderacer weet het evenmin te overtuigen. De online features komen eigenlijk neer op ghosts van jezelf op een server zetten of er reeds geplaatste weer afhalen. Het zogenaamde CARPG is een eufemisme voor een systeem van racen, punten verdienen en die gebruiken om je piloot te verbeteren. Dat de Tony Hawk reeks dat al lang voor hen had uitgedacht, kon ik nog door de vingers zien, ware het niet dat de hele implementatie gewoon tegenvalt. Ik ben nochtans liefhebber van dergelijke opties. Indien je voor de onmiddellijke actie gaat, zal je merken dat er maar één auto en één circuit beschikbaar is. Als ze nu tenminste drie wagens en parcours van verschillende niveaus ter beschikking hadden gesteld, had je misschien toch drie minuten plezier gehad. Misschien … want er is een voorwaarde, namelijk de muziek volledig uitschakelen. Die monotone, automatisch gegenereerde troep doet denken aan die van Grand Prix uit 1989, met dat verschil dat ze in die tijd iets catchy maakten met weinig middelen en nu is dat omgekeerd.

Deze titel is zeker geen reclame voor Alfa Romeo, sterker nog: na het spelen van dit spel zal niemand nog maar denken om een eventuele aanschaf van het Italiaanse ros te gaan overwegen. Geniet van het uitzicht wanneer er eentje passeert, maar koop zelf een Brabants trekpaard: gaat langer mee, is multifunctioneel, vraagt weinig verzorging, is goedkoper in de aankoop en zakt niet onverwacht door de knieën. Dit spel kan alleen op de markt gebracht zijn door Fiat die zo dacht de concurrentie de loef af te steken. Eén ding staat vast, bij Fiat klinken ze op de goede afloop!

PS: Namen en merken zijn verzonnen. Gelijkenissen met reële namen zijn geheel toevallig.

Onze Score:
4.0
gerelateerd spel: SCAR: Squadra Corse Alfa Romeo
geplaatst in: PS2, Reviews
tags: , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>