gaming sinds 1997

Scribblenauts

“The only limit is your imagination” luidt de slogan van Scribblenauts. Eerst zien en dan geloven, zeggen wij.

De opzet is eenvoudig: Maxwell, het hoofdpersonage dat je bestuurt, wil in elk level een ster (de Starite) te pakken krijgen. Dat gaat natuurlijk niet zomaar. Twee soorten uitdagingen worden je voorgeschoteld: puzzel en actie. In de puzzelversie moet je een opdracht vervullen, meestal mensen of dieren helpen of bekampen. De Starite is dan de beloning voor het succesvol volbrengen van de opdracht. De hint die je in het begin krijgt helpt je op weg.

In de actieversie krijg je in het begin te zien waar de Starite zich bevindt en moet je een weg daar naartoe zoeken. Ook hier krijg je een hint om je te helpen. Maxwell is een vrij hulpeloos ventje, dus het is aan jou om hem te helpen door allerlei voorwerpen en mensen op te roepen. Dat doe je door de naam van het gewenste ding, dier of persoon op te schrijven met behulp van het toetsenbordje of de handschriftherkenning. Wat je ingeeft verschijnt dan in de spelwereld, klaar om ermee aan de slag te gaan en voorzien van de nodige juiste physics. De makers maken zich sterk dat zowat alles dat je kan bedenken in de game zit, en volgens ons hebben ze nog gelijk ook.

Naarmate de moeilijkheidsgraad verhoogt, komt het er natuurlijk ook op aan steeds meer complexe combinaties te bedenken om het doel te bereiken. Dit is de grootste troef van de game: dankzij een uitgebreide keuze kan je de meest gekke dingen verzinnen en zijn verschillende levels herspeelbaar (je krijgt hier zelfs een beloning voor). Veel vrijheid, dat zien we graag.

Na elk succesvol level krijg je een overzicht van de tijd die je nodig had, punten voor stijl, het aantal Ollars dat je verdiend hebt, enz. Ollars is het betaalmiddel in de wereld van Maxwell. Afhankelijk van hoeveel tijd je nodig had en hoeveel voorwerpen je diende op te roepen, verdien je meer of minder credits. Je hebt die Ollars nodig om toegang tot volgende werelden te kopen of je kan ermee naar de winkel gaan waar je liedjes of avatars (alterego’s of verkleedpakjes voor Maxwell) kan kopen. Afhankelijk van je speelstijl en welke voorwerpen je wel of niet gebruikt word je eveneens beloond met stijlpunten en badges.

Alhoewel het met de grote keuze aan voorwerpen en personen dan wel allemaal goed zit, is het niet helemaal rozengeur en maneschijn. Het gedrag van die opgeroepen objecten of mensen is namelijk niet altijd even logisch. Zo moest ik eens langs een agressieve bij geraken en dus liet ik een imker komen. Die kende helaas niets van zijn job, want de bij viel hem aan en doodde hem zelfs.

Ik moest dus met een ander plan op de proppen komen. In eerste instantie leek het of dat probleem zich enkel voordeed met menselijke hulpjes die blijkbaar het liefst als domme schapen een beetje rondlopen. Al snel bleek echter dat ook voorwerpen soms onlogisch gedrag vertoonden of niet werkten. Toen ik een kunstschat moest stelen die bewaakt werd door camera’s en bewakers, kwam ik op het idee Maxwell een onzichtbaarheidsmantel aan te doen. Tot mijn blijdschap werkte dat nog ook, totdat ik probeerde langs een bewaker te sluipen: Maxwell kreeg klop van de matrak. Onnodig te zeggen dat dit soms wel een domper zette op de spelvreugde.

Een ander (klassiek) probleem zit in de besturing. Aangezien zowel de voorwerpen als Maxwell gemanipuleerd worden via de stylus kan het wel eens voorvallen dat er iets anders gebeurt dan je in gedachten had. Een kleiner minpuntje is het gebrek aan uitleg. De game werkt constant met symbolen maar het is lang niet altijd duidelijk wat ze betekenen en ook in de handleiding staat de verklaring niet altijd. Dat is niet het enige communicatieprobleem. Het spel dat we kregen is volledig in het Nederlands. Op zich is dat geen probleem maar af en toe zaten er toch vertaalfouten in. Geen spelling- of grammaticafouten, wel betekenisfouten.

De aandachtige lezer heeft zeker al gemerkt dat ik ook over vechten en doden heb gesproken. Toch is dit geen gewelddadig spel. Er is gewoon veel vrijheid, en als je wil dat Maxwell een wapen uittest op een ander levend wezen in de buurt dan kan dat. Of het je ook vooruithelpt, dat is een andere zaak. Mensen of dieren die sterven doen net zoals kapotte voorwerpen ‘poef’ en verdwijnen van het scherm, zonder daarbij bloed te vergieten of rochelend ten gronde te gaan. Ook kan het (vooral als het om mensen gaat) gebeuren dat je het level verliest of minder punten haalt in het geval dat je besluit personen of dieren te elimineren. Scribblenauts heeft dus een eigen stijl, zowel qua spelen als qua graphics. Als toemaatje steekt er ook een leveleditor in de game, maar erg handig is die niet.

Het achterliggende concept van Scribblenauts is goed uitgedacht en tot op zekere hoogte ook omgezet in een aangename game. Er zijn echter wel degelijk grenzen aan wat je kan doen, en de vele slordigheidsfouten die in de game geslopen zijn samen met de onhandige besturing zorgen ervoor dat de uitwerking niet even opwindend blijkt als het idee achter de game. Dat is jammer, want daardoor is Scribblenauts geen topper geworden.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Scribblenauts
geplaatst in: DS, Reviews, Warner
tags: ,


Leave a Reply