gaming sinds 1997

Shadow Hearts: Covenant

Het eerste wat in mij opkwam toen ik dit spel tussen mijn fragiele handjes hield, was: “Godverdomme, het is weer zover!”. Ik was nog maar pas bekomen van Mega Man X Command Mission en de volgende console RPG lag alweer op, de alles behalve enthousiaste, mij te wachten. Gelukkig had ik genoeg medicatie (Painkiller Black Edition, DK King of Swing) gekregen om depressies te vermijden. Daardoor hoopte ik dat dit spel eigenlijk verdomde goed zou zijn en dat ik in plaats van een taak, een ontspanningsopdracht voor mij liggen had. Merk dus op dat, hoewel deze games een hoge verslavingsfactor hebben, je toch gelukkiger bent dan voor je begon te spelen, waardoor ze dus beter zijn dan chemische drugs zoals bijvoorbeeld cocaïne. Deze substantie zorgt er namelijk voor dat er na de uitwerking nog minder dopamine in je lichaam zit dan voorheen zodat je daarna een terugslag krijgt. Er zijn ook andere geneesmiddelen, L-DOPA, die door de hersenen kunnen worden omgezet in dopamine. Ze worden onder andere gebruikt bij Parkinson patiënten waarbij zich in de substantia nigra, een deel van de hersenen, weinig of geen dopamine meer bevindt, maar dat doet hier weinig terzake. Nu blijft Shadow Hearts deel 2 toch een gewone RPG en die kan toch nooit dergelijke invloed op een mens hebben, of wel?

Daar was ik in de beginne alvast niet van overtuigd, aangezien het grafische aspect van SH:C mij niet helemaal kon bekoren. Veel donkere werelden met veel bizarre figuren en zombies, die grappig lijken maar door de personages in het spel als serieus worden ervaren. Technisch vond ik dit spel al even min uitblinkend en eerlijk gezegd heb ik de PS2 al mooiere, grotere werelden te voorschijn weten toveren met gegevens die zelfs op één DVD pasten (SH:C komt op 2 schijfjes -red.). Niet dat het hier pixelbrij betreft, maar het ontbreken van palmbomen en zonovergoten stranden zorgde ervoor dat het gevoel van inleven bij mij al snel tot een ondermaats niveau werd gereduceerd. Voor koude donkere settings hoef ik immers mijn console niet aan te zetten. Die zie ik al meer dan genoeg wanneer ik weer eens uit het raam aan het staren ben.

Het verhaal leek op het eerste gezicht ook al een doodgeboren kindje. Het speelt zich zo’n twee jaar na het eerste deel af. Volgens mij ontgaan je er toch bepaalde aspecten als je zonder voorkennis aan de opvolger begint (gelukkig krijg je wel een samenvattinkje in de handleiding), al zal dat je niet lang zorgen baren, want de verhaallijn is erg degelijk opgebouwd en wordt goed naar voren gebracht. Liefhebbers van de diepere RPG worden dus op hun wenken bediend en zullen na een paar uur helemaal in sfeer kunnen opgaan. Het komt erop neer dat je held zijn magische krachten verliest door toedoen van een geheime organisatie en dat je samen met een bonte groep karakters op zoek gaat naar het waarom en hoe het probleem op te lossen. Daarvoor zal je talrijke, erg gevarieerde locaties moeten doorkruisen die eerst een Europees maar vervolgens ook een Oosters tintje hebben.

Van groot belang in een RPG is uiteraard het gevechtssysteem en daar weet SH:C, door een ideale mix van mini-game elementen en animaties, de perfectie te benaderen. Het beurtelings toedienen van slagen, zou de spanning of actie kunnen onderbreken maar doordat je reactievermogen zenuwslopend op de proef wordt gesteld, is daar geen sprake van. Op een cirkel draait een wijzer rond en het is aan jouw om op het juiste moment op een toets te duwen en wel liefst net wanneer de wijzer in de bonus zone komt. Daarnaast zijn er ook nog ongelooflijk leuke puzzels die eveneens op een vlot speelbare wijze kunnen opgelost worden. Op tijd en stond naar de ongelooflijk diepe dialogen en verhalen luisteren was een openbaring voor iemand als ik, die gewend is titels te spelen waarin dat beperkt wordt tot enkele korte tussenfilmpjes. De verschillende elementen worden dus keer op keer net op tijd met elkaar verwisseld zodat er nooit sprake is van eentonigheid.

Je kan over dit spel pagina’s en pagina’s schrijven en lezen maar jammer genoeg heb ik gewoon de tijd niet om die te schrijven, want deze titel slorpt gewoon al mijn vrije uurtjes op. Prijs/kwantiteit gezien is dit spel dus bijna gratis, want je kan er makkelijk dagen en zelfs weken mee spelen. Er is zoveel te doen en zelfs zonder al de zijopdrachten zal je nog een paar etmaal nodig hebben om de eindmeet te halen. Vervelen doet het nooit en de verslavingsfactor is enorm, waardoor je na een weekend zonder enig “echt” sociaal contact voornamelijk bezig zal zijn met je aan te passen in deze rottige, klote wereld, waarin je weer eens gedwongen wordt in te leven, terwijl er zo’n prachtig digitaal alternatief is. Aanpassen lukt maar deels, want elke woensdag wordt het verlangen om terug te spelen zo groot dat je de daaropvolgende donderdag en vrijdag eigenlijk alleen maar verlangt om terug in dat alternatieve universum gemorphed te worden.

Ik hoop dan ook dat ik de RPG liefhebbers ervan heb kunnen overtuigen zich deze topper aan te schaffen, aangezien die een niveau bereikt waar zelfs de meeste geschifte en kostelijke drugs je niet kunnen brengen. En alhoewel die lichamelijke effecten wel eens erg gelijkaardig of zelfs beter zouden kunnen zijn, is het spelen van games toch nog steeds meer sociaal aanvaard en hoef je er de wet niet voor te overtreden. Als je wilt weten hoe bepaalde aspecten van de gameplay tot in de details werken of hoe goed de voice-acting toch is dan lees je maar een andere recensie, maar realiseer je wel dat je dan wel dat je op de in de voetnoot omschreven persoonlijkheid* lijkt. Het is zo’n beetje als frieten van Mc Cain: zij die er het meest van spreken, zijn zij die er het minst van eten. Dat is gewoon dom, want die frieten zijn gewoon de lekkerste die je vinden kan en met deze metafoor eindig ik mijn verhaal, want ik heb grote honger.

* Iemand die helemaal geen geld tekort heeft, stapt een winkel binnen en wil zich een toestel aankopen dat heel bekend is, waarvan hij reeds honderden positieve recensies heeft gelezen, met andere eigenaars is gaan praten, enz. De verkoper heeft een ontzettend goeie prijs gemaakt, alles perfect uitgelegd en het is een heel goed toestel dat de koper al jaren zou willen en ook heel goed kan gebruiken. Kortom alles is perfect maar dan zegt zulke persoon: “Ja, ik moet toch nog eens nadenken hoor.” of “Zitten er batterijen voor de afstandsbediening bij?” waarna hij huiswaarts keert om de vier daarop volgende weekends nog eens terug te keren om een kijkje te nemen.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Shadow Hearts: Covenant
geplaatst in: PS2, Reviews
tags: , ,


Leave a Reply