gaming sinds 1997

Shadow of the Colossus

Eindelijk. Eindelijk krijgen wij Europeanen de kans om de spirituele opvolger van ICO te spelen, de legendarische klassieker die focuste op de epische, wij-tegen-de-wereld ontsnappingspoging van twee jonge en kwetsbare personages. De warmte en liefde die voortvloeide uit de twee hoofdrolspelers liet niemand onaangeroerd en het ongelooflijke design verstomde iedereen. Het enige jammere was dat quasi niemand die kleine parel gekocht heeft. Gelukkig krijgen gamers met de release van Shadow of the Colossus en de heruitgave van ICO een tweede kans om zo’n ongelooflijke ervaring mee te maken. Een kans die niemand mag laten liggen.

Het beginfilmpje van Shadow of the Colossus zadelt je op met heel wat vragen. Het spel begint wanneer het levensloze lichaam van een jong meisje in de armen ligt van de hoofdrolspeler (een onbekende krijger). Wanneer je het meisje neerlegt op het altaar van een verlaten kasteel, vertelt een goddelijke stem dat je haar enkel terug tot leven kan wekken door de zielen te verzamelen van de zestien colossi die in deze verlaten gebieden rondzwerven. Zonder enige overweging of twijfel begin je aan je missie om de reusachtige beesten te doden en om een paar antwoorden te krijgen. Wie is dat meisje? Is er een verwantschap tussen jullie? Wat is er met haar gebeurd? Waarom wil je haar zo graag terug tot leven wekken?

In tegenstelling tot gelijk welk ander spel is Shadow of the Colossus in essentie een opeenvolging van bossfights, zonder enige andere vorm van vijanden. “Wat is daar nu boeiend aan?”, hoor ik jullie vragen en dat is ook een eerlijke vraag. Het antwoord is dat je eigenlijk geen behoefte hebt om kleinere vijanden te verslaan, aangezien het vechten tegen de colossi zo’n onvergetelijke ervaring is, die enkel zou worden bezoedeld door het bevechten van minder indrukwekkende wezens. De tijd tussen de gevechten wordt besteed aan het doorkruisen van het uitgestrekte landschap op je paard Argo.

Aangezien de locatie van een colossus niet staat aangeduid op je kaart, moet je gebruik maken van je zwaard om je de weg te wijzen. Wanneer je het in de lucht houdt, zal een lichtbundel de plaats aanduiden waar je de volgende reus vindt. Je zal reizen door reusachtige, verlaten vlaktes, zonovergoten woestijnen, nauwe ravijnen, dichte bossen en zompige moerassen. De variatie in omgevingen is ongelooflijk en tegen het einde van het spel heb je ze allemaal gezien. De wereld is een verlaten plek (afgezien van een occasionele vogel of hagedis) en je zal daarom vaak een gevoel van knagende eenzaamheid ervaren.

En dan kom je voor het eerst oog in oog met een colossus. De meeste van deze reusachtige wezens zijn makkelijk twintig keer zo groot als jou en wegen duizend keer meer. Ze zijn veruit de indrukwekkendste tegenstanders die je ooit bent tegengekomen in een videospel. Elkeen van deze wezens is uniek. Sommigen vliegen gracieus door de lucht, anderen liggen te wachten op de bodem van een meer en nog andere bewegen over de grond en doen met elke stap de aarde schudden. De eerste glimps van een colossus doet je met respect en angst achteruitdeinzen. En wanneer je dacht dat de eerste kolos al te hoog gegrepen was, wees gerust, want “you ain’t seen nothing yet”.

Toch moet je ze neerhalen. Om dat te doen moet je eerst uitvissen hoe je erop kan klimmen, wat al een uitdaging op zich is. De eerste paar colossi zijn echter niet zo moeilijk. Je grijpt je vast aan een stukje pels, houd je stevig vast en klimt traagjes naar zijn zwakke plek waar je jouw zwaard in moet planten. Latere colossi zullen echter meer tijd vragen om ze te doorgronden. Voor de meesten zal je moeten gebruik maken van je omgeving. Sommigen zullen je paardrijkunsten op de proef stellen of vereisen het gebruik van pijl en boog. Geen twee colossi zijn ooit hetzelfde, zowel qua design als gedrag.

Hoewel de opzet van het spel simpel is (vind de colossus, klim erop en val zijn zwakke punten aan), zit er toch wat meer achter. SotC gebruikt een ingenieus uithoudingssysteem. Je vastklampen aan pels of uitsteeksels kost krachten. Wanneer je geen energie meer hebt, tuimel je naar beneden. De colossi weten ook dat je aan hen hangt en proberen daarom om je van hen af te schudden. Het gevoel dat je krijgt wanneer je je krampachtig vasthoudt aan een klein stukje vacht, 20 meter boven de begane grond, terwijl een ziedende colossus je ten allen prijze probeert kwijt te raken, is onbeschrijflijk. Je moet het werkelijk spelen om het te geloven. Gelukkig hebben alle colossi stenen uitstulpingen waarop je even kan rusten, vooraleer verder te klimmen.

De vormgeving van Shadow of the Colossus is simpelweg ongeëvenaard; enkel ICO komt in de buurt van de unieke en adembenemende sfeer. De colossi zijn reusachtig (en ik bedoel ook REUSACHTIG) en zullen je keer op keer verbazen. Dit is het soort spel dat smeekt om een breedbeeldtelevisie. Geen enkele game komt ook maar in de buurt van SotC’s epische schaal. Elke ontmoeting met een colossus doet je je afvragen of we hier te maken hebben met een simpele game of met een kunstwerk. Hoewel de textures, het detail en de framerate (vlot in het algemeen, maar met schokjes) niet het beste zijn wat we op onze PlayStation 2 al hebben gezien, maken de fenomenale vormgeving en vooral de animaties dat euvel meer dan goed. Ik zou durven zeggen dat, als colossi van 80 ton zouden bestaan, dat ze exact zo zouden bewegen. Je voelt als het ware de enorme massa die deze wezens moeten meezeulen en je ziet duidelijk de daaruitvolgende traagheid. De beweging van de colossi zijn zo realistisch dat het akelig wordt.

Het enige minpuntje van Shadow of the Colossus is de camera en het controlesysteem. Het spel kiest voortdurend de meest cinematische camerahoeken -wat resulteert in nog adembenemendere ervaring-, maar net daarom zit het de gameplay soms in de weg, met desoriëntatie en slecht getimede sprongen tot gevolg. Gelukkig is de camera manueel aanpasbaar, wat de meeste problemen zou moeten oplossen. Het duurt ook even voor je de controls onder de knie krijgt. Het paardrijden voelt bijvoorbeeld stroef aan in het begin, maar na een tijdje begin je het realisme ervan te appreciëren. In feite stuur je enkel Argo’s hoofd met de teugels en niet zijn hele lichaam.

SotC’s geluid slaat je met verstomming. De symfonische, orkestrale score is een van de mooiste ooit vertoond, op gelijk welk platform. De muziek komt gewoon angstwekkend dicht bij de perfectie. Tijdens de bloedstollende gevechten zorgt ze voor een extra dosis adrenaline en de stillere stukken versterken dat typische gevoel van vervreemding. Er zitten niet zoveel geluidseffecten in het spel, maar diegene die erin zitten, zijn prima uitgevoerd. Het oorverdovende gebrul van een colossus zal je de eerste keer gewoon perplex doen staan .

Met een speelduur van zowat 9 uurtjes is Shadow of the Colossus een relatief korte belevenis. Niettemin zijn het 9 uren van bovenaardse klasse en pracht. Wanneer je de game uitspeelt (en zijn pakkende einde ziet), unlock je een Hard Mode en een Time Attack modus, waarin je nieuwe wapens en items kan verdienen. Wees gerust: deze game zal je zeker een tweede keer willen spelen.

Wat Sony heeft klaargespeeld met Shadow of the Colossus verdient respect. Het spel is uitmuntend op heel wat vlakken, vooral in zijn fenomenale muziek en vormgeving. Shadow of the Colossus verschilt radicaal van alles wat je al gespeeld hebt en mag daarom in geen enkele collectie ontbreken. Nu de PlayStation 2 het einde van zijn levenscyclus nadert, kunnen we enkel hopen om gelijkaardige games op de PlayStation 3 te zien verschijnen. Ga deze game ten allen prijze kopen en, terwijl je toch bezig bent, schaf je ondertussen ook maar ICO aan.

Onze Score:
10.0
gerelateerd spel: Shadow of the Colossus
geplaatst in: PS2, Reviews, Sony Entertainment
tags: ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>