gaming sinds 1997

Shinobido: Way of the Ninja

Ninja’s: wie is er niet gek van? Aan het aantal games en films over deze Japanse krijgers kunnen we alvast afleiden dat jullie er pap van lusten. Ninja Gaiden en Tenchu zijn maar enkele voorbeelden, en ook Shinobido: Way of the Ninja wil zich maar al te graag toevoegen aan het lijstje van succesvolle games die het feodale Japan als setting hebben.

Om maar direct het verhaal met een cliché te beginnen: de hoofdrolspeler lijdt aan geheugenverlies wanneer hij ontwaakt naast een kabbelend riviertje. Dankzij enkele spectaculaire introfilmpjes en het oppikken van een stukje rots blijkt al snel dat de ziel van onze held werd versplinterd in 8 stukken steen. Eens hij deze terug kan samenpuzzelen zal hij beetje bij beetje zijn levenskracht terugwinnen en snappen wat er nu precies is gebeurd.

Dat verzamelen zal volgens een vaste structuur verlopen, waartussen je de kans krijgt om in je hut zaken te kopen en verkopen, nieuwe missies aan te nemen en je te trainen in vers verworven wapens en skills. Gelukkig valt dat trainen best mee en is de toegankelijkheid van het game van die aard dat je nooit met je handen in het haar zal zitten zoals bij Ninja Gaiden. Ook verfrissend is het feit dat je niet bij het handje genomen wordt, maar zelf kan beslissen welke missies je aanneemt, voor welke van de drie warlords (of voor alledrie) je wil werken en wie je dus tot vriend of vijand wil maken. Dat laatste verhoogt overigens de herspeelbaarheid.

De gameplay zelf doet dan weer erg denken aan Tenchu, met vooral veel stealth en sneaky passages. Meer dan genietbaar is de manier waarop je over de daken kan sluipen, je weg moet zoeken en je leven op het spel moet zetten bij elke voetstap. Het stil doden en verwijderen van vijanden is even makkelijk als voldoening gevend. Op dat vlak stelt de game dus helemaal niet teleur en is het zelfs bij momenten stukken beter dan Tenchu. Andere gevechtsmoves en combo’s zijn echter stukken minder goed uitgewerkt.

Het is des te erger dat vooral de camera het plezier komt vergallen. Maar al te vaak stoot je iets omver, omdat je het gewoonweg niet kan zien, waarna je de hele omgeving op stelten zet en dus het behalen van je objectief in gevaar brengt. Zolang je je echter verborgen houdt zullen de gealarmeerde wachters echter terug minder alert worden (er zijn drie niveaus van paraatheid), zodat je na een tijdje terug veilig je donkere schuilplaats kan verlaten. Bovendien zijn ze niet bijster snugger, iets wat je al snel zal uitbuiten. Het grote aantal tegenstanders zal dus een groter gevaar vormen dan hun intelligentie.

De knappe filmpjes (en het bijhorende genietbare verhaal) even terzijde gelaten ziet het spel er erg middelmatig uit. Textures zijn vaag en ook de modellen zijn niet bijster knap of gedetailleerd. De animaties zijn gevarieerd noch spectaculair. In ruil krijg je weliswaar veel vrijheid bij het uitvoeren van je opdracht, maar het uiteindelijke gevoel is er toch eentje van visuele teleurstelling.

Die vrijheid en de stealth-gerelateerde stukjes gameplay zijn dus zowat de beste aspecten van het spel, samen met het verhaal. Waar de titel zonder meer tekort schiet, is op het gebied van de gebrekkige AI en de camera, die vooral uitblinkt in het opwekken van frustratie. Wie op zoek is naar een kloon van Tenchu zal hier zeker wat uurtjes vertier in vinden, maar anderen gaan wellicht beter op zoek naar één van de vele, betere, stealth-games op de PS2. Eentje voor de ninja’s onder ons!

Onze Score:
7.0
gerelateerd spel: Shinobido: Way of the Ninja
geplaatst in: PSP, Reviews, Sony Entertainment
tags: ,


Leave a Reply