gaming sinds 1997

Singles 2: Triple Trouble

Als je als jongeling een game als Singles 2 gaat kopen, kun je je bij het afrekenen aan twee soorten reacties verwachten: je wordt meewarig aangekeken met een blik van “Ach, die schuchtere nerd denkt dat hij zo de finesses van het liefdesspel kan leren”, ofwel krijg je het onuitgesproken hoofdschuddend verwijt dat je de kwaliteit van De Sims 2 links laat liggen, omdat je liever wat roze pixels wil zien. Hoe dan ook, als recensent hoef ik me daar niet druk om te maken, want het game werd gewoon thuis bezorgd, al had de postbode een verdachte grijns toen hij aanbelde. Zo blijkt nog maar eens dat de druk van de dienstronden gerust nog wat mag opgedreven worden, want de Belgische brievenbestellers hebben blijkbaar nog altijd tijd om alles even tegen het licht te houden…

Wat hierboven staat, verwijst natuurlijk naar de hype die ontwikkelaar Rotobee probeert te lanceren: dat hun game een spannende versie van De Sims is, want niemand denkt eraan om het originele concept naar de kroon te steken. Er is echter nog plaats op de markt: omdat EA een groot publiek wil aanspreken, moeten ze het jonge spelersveld beschermen tegen al te prikkelende ervaringen. Goed gekopieerd is overigens beter dan slecht bedacht. Nog voor de eerste Singles game op de markt kwam, bleek al dat het er met een beetje vrijheid niet zo braaf aan toe ging in The Sims Online: prostitutie, afpersing, rassenhaat, terreur… Electronic Arts wrong zich in alle bochten om het vriendelijke karakter te behouden, tot het bannen van accounts toe, dus er is zeker een publiek voor games die het daar niet zo nauw mee nemen.

De eerste Singles game bewees al dat het toch wat meer dan een gimmick is. De algemene mogelijkheden waren dan wel niet zo uitgebreid als in De Sims, toch zorgde het toespitsen op de relaties voor een andere spelervaring. Anno 2005, amper een jaar later, positioneert de opvolger Singles 2 zich mooi tussen het brave De Sims 2 en het sensatiebeluste 7 Sins: een knusse sfeer, maar er kan op relationeel vlak net iets meer, zonder de decadente toer op te gaan. De ondertitel luidt overigens “Triple Trouble” – driehoeksrelaties-, wat meteen ruimte laat voor een vervolg of acht met een oplopend aantal deelnemers tot we “Singles 10: Gangbang” krijgen.

In de Story Mode, de hoofdmoot van het spel, staat dat soort situaties centraal. In een kort introductiefilmpje zie je hoe de relatie tussen Josh en Anna stukloopt. Veel onbegrip en gekrijs, om vervolgens elk een andere weg in te slaan. Je kiest voor de mannelijke of vrouwelijke rol en huurt een nieuwe flat, waar je bij toeval weer bij je ex-geliefde terechtkomt, samen met haar aantrekkelijke kamergenoot. Daar neem je de touwtjes zelf in handen: je eerste opdracht is om de geliefden terug samen te brengen. Zo kun je meteen de basisbegrippen oefenen: de klusjes van alle dag opknappen, het huis inrichten, een baan zoeken, praatjes maken… De vooruitgang kun je aflezen aan de hand van een aantal balkjes onderaan het scherm. Om de singles gelukkig te houden, moet je ze regelmatig wat eten geven, ze voldoende doen slapen, ze af en toe een douche laten nemen, zorgen voor hun entertainment en comfort, hun vriendschappen opbouwen en wat erotische spanning voorzien. Zodra je een onderdeel verwaarloost, gedragen de personages zich lusteloos en geïrriteerd.

De interface en de besturing zijn schaamteloos gepikt. Wie De Sims onder de knie heeft, zal geen moeite hebben met de camera of de menu’s. Aangezien de relaties centraal staan, is de communicatie met de medebewoners erg belangrijk. Je kunt gesprekken voeren rond vier thema’s: plezier, vriendschap, erotiek en romantiek. Uiteraard praat je niet zomaar iemand je bed in, maar moet je hun stemming in het oog houden en de relaties langzaam opbouwen. Door in comfort en luxe te voorzien, en regelmatig wat aandacht en een cadeautje te geven, kom je al een heel eind. Je vorderingen worden beloond met vaardigheidspunten, die je kunt aanwenden voor praktische doeleinden, of om je kwaliteiten als Casanova op te krikken.

In het begin word je wat overrompeld door de mogelijkheden. Naast je baan valt er zo veel onbenulligs te doen in de flat – opruimen, meubels en toestellen kopen, de hygiëne onderhouden, halfnaakt door de kamer van je boze ex rennen – dat er nauwelijks nog tijd overblijft om contact met de medebewoners op te bouwen. Als je de initiële opdracht echter tot een goed einde brengt, het samenbrengen van de ex-geliefden, ligt het hele spel voor je open. Je kunt je flatgenoot proberen te versieren of nieuwe mensen leren kennen in de plaatselijke bar. Wanneer de versierpogingen vruchten afwerpen, word je beloond met stomende bedscènes en krijg je de uitdaging om de relatie sprankelend te houden.

Op grafisch vlak lijkt er niet veel veranderd sinds de vorige game: prima beelden, maar geen spectaculaire vernieuwingen. Af en toe duiken er wat clipping problemen op, zo zie je als je inzoomt door een personage enkel een mond die in het ijle hangt. Over praten gesproken: de Singles hebben hun eigen, onbegrijpelijke taaltje. Dit stoort niet echt, maar als je bij het herhalen van een handeling steeds hetzelfde gebrabbel hoort, wordt het wel irritant. Adventure gamers kunnen zich daar wel wat bij voorstellen. Er is een tijd geweest dat je in een half uur honderd keer “These items cannot be combined together” mocht horen en dat zorgt in Singles 2 voor een gelijkaardige effect. Ook de achtergrondmuziek blinkt uit in onopvallendheid en straalt een Costa-vrijmoedigheid uit, die onlosmakelijk met wat seksuele geladenheid gepaard gaat. Het doet vooral denken aan het frisse gejengel van Dead or Alive: Xtreme Beach Volleyball.

Naast de gewone verhaallijn kun je ook nog aan de slag met een aantal andere scenario’s. In de achterbuurt, een appartement of een penthouse, krijg je de volledige vrijheid om relaties op te bouwen, maar dan aangepast aan de omgeving. Niet alle scenario’s zijn meteen beschikbaar, je moet eerst het hoofdverhaal tot een goed einde brengen om ze vrij te spelen. Dit is even interessant omdat elke buurt typische personages en gewoonten heeft, maar onder de nieuwe kleren blijft de keizer even naakt.

Ondanks de verbeteringen brengt Singles 2 weinig vernieuwing. Er wordt een klein deeltje van de onbegrensde mogelijkheden van De Sims 2 uitgelicht, maar zelfs dan slaagt Singles 2 er niet in om het te overstijgen. Het is uiteraard spannend om even naar het gewriemel in de slaapkamer te gluren, maar na een keer of drie valt er niet veel nieuws meer te beleven. Vooral de diepgang en het inlevingsvermogen zijn afwezig. Het opbouwen van relaties gebeurt bijzonder klinisch: metertjes opvolgen en zorgen voor aandacht en cadeautjes. Er zijn nochtans originele invalshoeken mogelijk. Het freeware project Façade toont hoe het wel kan: zorg voor een interactieve omgeving met autonome personages die reageren op wat je zegt en wat je doet, mensen waarmee je echte gesprekken kunt voeren, en je krijgt een game die De Sims overstijgt. Als je het dan tot een goed einde brengt, krijg je pas echt het gevoel dat je inspanningen beloond worden, terwijl het in Singles 2 behelpen blijft met wat klikken alsof je met een Tamagochi zit te spelen.

Ondanks de keurige afwerking biedt Singles 2 onvoldoende diepgang om langere tijd te boeien. Het is een afgeslankte van De Sims 2, die wat verder durft te gaan, maar niet genoeg mogelijkheden biedt om zich te onderscheiden als een volwaardig alternatief.

Onze Score:
6.0
gerelateerd spel: Singles 2: Triple Trouble
geplaatst in: Deep Silver, PC, Reviews
tags: ,


Leave a Reply