gaming sinds 1997

Skate It

Alvorens deze fonkelnieuwe skate simulator in mijn Wii te zwieren kon ik het toch niet laten wat denkvermogen aan het skate genre te wijden. Enkele minuten later, toen het brandend gevoel in mijn schedel wegebde, leek de evolutie ervan simpel genoeg. In de tijd wanneer de beesten nog spraken, kwamen de eerste 2D skate games uit op de 8-bit Atari of de Commodore 64. Al snel schakelde men over naar een isometrisch 2D zicht zoals bij California Games of Skate or Die op de PC. Met de komst van de Playstation doken meteen de eerste 3D skate spellen op. Tony Hawk ging lopen met de pole-position en liet die jarenlang niet meer los. Maar naarmate die jaren vorderden kwam er geleidelijk aan sleet op de formule, tot op het punt dat ieder nieuw spel hetzelfde bracht, enkel meer gecompliceerd gemaakt door de extra truukjes. Mijn interesse was op dat moment dan ook ver te zoeken.

En dan stond daar plots Skate te blinken in de winkelrekken. Het gooide het skate genre totaal, vooral dankzij een verfrissende besturing die zich concentreerde op timing in plaats van eindeloze knoppencombo’s. Het werd een vette hit en kreeg terecht schitterende besprekingen. Nu probeert Skate zichzelf heruit te vinden op de Wii onder het alter ego Skate It.

Maar waarom zouden we in godsnaam een remake willen van een spel dat al vrij perfect was op de krachtigere broertjes van de Wii? In ieder geval zal het niet zijn om het schitterende verhaal dat erbij hoort, want dat is vrij belachelijk. San Vanelona, de fictieve stad uit Skate, werd getroffen door mysterieuze rampen en daarna geëvacueerd. Jij bent een skater die is achtergebleven en wordt opgemerkt door een cameraploeg die een documentaire over je moves wilt maken. Deze dien je uit te voeren op de verwoeste resten van de stad die gelukkig voor jou omgevormd werden tot perfecte skate terreinen. Hoe idioot het verhaal ook klinkt, de campagne die erachter schuil gaat is schitterend opgebouwd en uitgebreid. Je begint op een schoolterrein waar je een tutorial en enkele eerste opdrachten krijgt. Ben je genoeg opgeleid en heb je die eerste objectieven weten af te werken, dan mag je je tocht verder zetten in een volgende zone.

De meesten onder jullie kunnen al raden waarom een Wii skate spel een goed idee kan zijn: de besturing, en meer specifiek: het Balance Board. De controller gebruik je om je af te zetten en je bord vast te grijpen, al de rest doe je door te balanceren op de zes verschillende zones van het bord. Het eerste wat ik deed, nadat ik het stof van mijn Wii geblazen had, was mijn Balance Board opdelven en mijn vers gemaakte personage meenemen om een rondje te gaan skaten. Wil je weten hoe het ging? Wel, na drie kwartier molentjes draaien, een paar ollies en nollies uit mijn mouwen geschud te hebben en twee keer van het bord gevallen te zijn, was ik weer een illusie armer en heb ik het Balance Board maar weer aan de kant gezwierd. Terug naar de gewone besturing dan maar!

Het moet gezegd worden: deze controls doen hun werk meer dan voorbeeldig, zeker als je de nunchuk gebruikt om richting te geven. Je duwt op de A knop voor snelheid en beweegt de controller in korte zwiepjes om tricks te doen. EA noemde dit systeem “Flickit”. De timing van je bewegingen goed krijgen is de essentie, zeker wanneer je truukjes probeert aan elkaar te rijgen. De opzet van de besturing is zeer intuïtief en de opbouw voelt vrij natuurlijk aan. De makkelijke moves zijn gebonden aan de simpelste bewegingen en hebben weinig timing nodig; de moeilijke bewegingen vergen een vaste hand en een gevoel voor timing om ze telkens goed uit te voeren.

De leercurve is wel vrij stijl voor de moeilijke tricks en het vergt redelijk wat oefening om het helemaal meester te worden, maar na ettelijke uren spelen met de controls zou ik het op geen andere manier meer willen. . Deze keer hoef je geen combo’s te leren, maar de kunst is om je hersenen ervan te overtuigen dat je met je armen aan het skaten bent zodat je onderbewustzijn het overneemt. Ik ben hier echt niet met jullie voeten aan het spelen, na een tijdje op deze manier rondhossen reageer je automatisch op de kansen die zich aanbieden zonder er bij na te denken.

Ondanks de setting, een rampgebied, zijn er weinig knappe locaties en voelt het geheel nogal generisch en bleekjes aan. Dat kan niet gezegd worden van de menu’s. Je krijgt een vlotte en fancy interface voorgeschoteld die echter niet wordt doorgezet in de spelwereld. Daar vallen enkel middelmatige graphics te zien die zelden het PS2-niveau overstijgen. Het lijkt erop dat de Wii niet in staat is om iets anders dan cartoonstijl weer te geven. Eens er realisme aan te pas komt, en de charmefactor dus niet meespeelt, blijkt de Wii te worstelen met performance. Het verklaart overigens ook deels het slappe verhaaltje: hierdoor kunnen de makers het zich veroorloven om geen andere mensen in de omgevingen te plaatsen, wat een mooie besparing aan processorkracht oplevert.

De audio en de soundtrack zijn wel van hoog niveau. Het is al een tijdje geleden dat ik nog headbangend een game aan het afwerken was, maar Skate is daar meerdere malen in geslaagd. Of je nu van rock, punk of hip-hop houdt, het zit in de game en meestal zijn het dijken van tracks. Ook de rest van het spel is zeer geslaagd qua geluid. Alles klopt, van voice-overs tot het geluid van de wieltjes op verschillende ondergronden.

Maar wat je ook doet, onderschat Skate It niet en verwar het zeker niet met een casual game. De opdrachten zijn uitdagend en niet te lineair. Het gebeurt niet vaak dat je verplicht bent een missie te herspelen tot je erbij neervalt aangezien er altijd een keuze is aan andere opdrachten en de complete vrijheid om dat te doen op je eigen manier en tempo. Gewoonlijk word je gevraagd binnen een tijdslimiet een aantal punten te verzamelen of een reeks van moves uit te voeren. De plaats en manier kan je geheel zelf kiezen en ik kan me best wel vinden in dit soort van spelwijze. Alles wat ik nodig heb is een locatie, een missie, vrijheid en een zak chips om me met mijn games te amuseren.

Wat ook leuk gedaan is, is de implementatie van de “sweetspot”. Eens je die gevonden hebt voor een bepaalde trick kan je die saven als “My Spot” en je herbegint steeds vanop die locatie voor je volgende poging.

Skate It is, in mijn ogen, ongeveer de perfecte manier om een skate game te spelen. Fantastische controls, een gigantische wereld met bakken vrijheid en een soundtrack die bestaat uit pure, onversneden klasse. Het zijn spellen zoals dit die me doen beseffen hoe spijtig het is dat de meer krachtige consoles niet over een controller zoals die van de Wii beschikken, want de platte grafische voorstelling is de enige reden om dit spel weg te leggen en iets echt moois te gaan spelen op de Xbox 360. Het Balance Board is een mooie toevoeging maar het spel was er duidelijk niet voor ontwikkeld, zeker niet in multiplayer waar iedere speler het bord opnieuw moet kalibreren als hij of zij erop stapt. Het spel zal je zeker lang genoeg bezig houden en het is leuk om eens een Wii game onder handen te nemen dat het beter doet in singleplayer dan tijdens leutige avondjes met je vrienden.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Skate It
geplaatst in: Electronic Arts, Reviews, Wii
tags: , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>