gaming sinds 1997

Sonic Colours

Zo’n 10 jaar geleden zat ik bij mijn nicht een spelletje te spelen op haar Sega met in de hoofdrol een blauwe, gigantisch snel lopende egel. Wist ik als klein ventje toen dat die egel hét uithangbord van Sega was met als nobele taak de wereld te beschermen van gespuis zoals een dikke, besnorde megalomaan, de beruchte Doctor Eggman.

Op die oude Sega kon Sonic niet veel anders dan snel naar rechts lopen, ringen verzamelen, vijanden vernietigen met zijn klassieke aanvallen en daarbij Eggman een lesje leren; een typische 2D arcadegame dus. Wel, daar heeft Sega nu een mouw aan gepast. Nu ja, een halve mouw: in plaats van het verhaal compleet 3D te maken – toegegeven, het zou nog maar eens een verkrachting van het Sonic-concept zijn – wordt er nu naar een degelijk ontwikkelde 2.5D toegewerkt. Iets meer vrijheid, maar nu ook weer niet gigantisch veel.

Best fijn, maar niet op z’n best uitgewerkt. Op sommige momenten heeft de blauwe egel de wendbaarheid van een zak bloem of begint hij wat rails te grinden, waardoor je een tijdje lang echt niets te doen hebt behalve toekijken en soms eens van rail verspringen. Fans van het gewelddadigere aspect van de Sonic-reeks kunnen zich erop verheugen dat deze nu twee nieuwe aanvallen ter beschikking heeft: een ramaanval en een spring-eens-in-de-lucht-en-verwoest-wat-er-zich-net-onder-je-bevindt-aanval. Een welkome afwisseling naast de twee klassieke aanvallen waar Sonic het de voorbije games mee moest stellen.

Een andere manier waarop je de vijand in de pan kan hakken: de Wisps. Deze aliens bestaan in verscheidene soorten en maten, en elke soort brengt zijn eigen powerup met zich mee. Sonic krijgt daardoor regelmatig eens de krachten van een drilboor of een laser en creëert occasioneel zelfs een zwart gat om de vijand mee te pesten. Hoofdvijand van dienst is natuurlijk Dr. Eggman! Hoewel hij in het begin van de game nog belooft ‘dat hij totaal geen kwaadaardige plannen heeft met het intergalactisch pretpark dat hij net gebouwd heeft’ ontdekt Sonic na een bezoekje al gauw dat het tegendeel waar is. Geen grote verrassing en net daarom zijn die Wisps van zo’n groot belang. Met hun energie wil Eggman immers een brainwash-machine maken waardoor hij de macht van het universum wil overnemen. Some things will never change …

Over het aantal levels valt niet te klagen, zo’n 36 gewone stages en dan nog eens een bossfight of 6, 7 waar je met Sonic mag door vlammen. Liefhebbers van de bonusstages die bij een goeie prestatie vrijgespeeld werden, komen echter wel bedrogen uit. Je mag het level dan nog in één minuut uitspelen met een ring of 100, er zijn geen bonuslevels meer. Jammer, maar helaas. Wat wel nog als bonus kan tellen is het verzamelen van de vijf sterren die verstopt zitten in elke zone en die uiteindelijk wel een extra speelbaar gebied opleveren.

Overbodige personages die het verhaal afremmen – of soms zelfs vooruithelpen – moeten er ook niet gezocht worden. Sonic verkent samen met Tails het pretpark van Eggman, die met Orbot en Cubot twee nieuwe handlangers heeft gekregen die voor een humoristisch intermezzo moeten zorgen. Ook Sonic zelf zorgt occasioneel eens voor een (al dan niet platte) oneliner, waardoor de tussenfilmpjes soms aangenaam zijn om naar te kijken. Maar buiten die vijf protagonisten moet je niet echt op een uitbreiding van de cast te rekenen, misschien maar goed ook.

Wat betreft de besturing slaat Sonic Colours de bal soms toch nog mis. Op sommige momenten heeft Sonic, zoals eerder gezegd, een gebrek aan wendbaarheid, zijn er teveel passages waarbij je zelf niks kan doen, en meestal volstaat een buttonbash-reeksje om die niet al te vriendelijke tegenstanders die je tegenkomt uit de weg te ruimen. Aangezien Sonic zich hier op afzonderlijke kleine planeetjes bevindt, loert ook het gevaar om in een diepe afgrond te vallen om de hoek. Voor je het weet ligt onze blauwe held een paar lichtjaren verderop te zweven, ver weg van de baan die je eigenlijk had moeten volgen. Fijne uitdaging en een welkome afwisseling na alle uit de grond en muren verschijnende pinnen, maar veel te frustrerend.

Die kleine planeetjes zijn wel mooi uitgewerkt. Allemaal hebben ze hun eigen specifieke kenmerken, waardoor je telkens iets anders hebt om op te kijken. 2.5D en 3D wisselen elkaar vrijwel naadloos af in de stijl waarin we gewend zijn Sonic te spelen en de kleurrijke stijl maakt dit een plezier om te bekijken.

Qua geluid zit Sonic Colours ook niet slecht. De verschillende Wisps hebben hun eigen deuntje wanneer ze een handje komen toesteken, zoals een geniaal foute technobeat voor de gele drilboor-Wisp. Voor de rest zijn er de typische Sonic-muziekjes die het geheel opvrolijken en filmpjes waarin de muziek samen met de gecreëerde sfeer je meteen zin geven om verder te spelen. Vooral kinderen zullen in hun handjes wrijven, maar ook wat oudere fans wanen zich onmiddellijk terug een jongetje met een Sega onder de kerstboom.

Sonic Colours is verre van een slecht spel en één van de betere Sonic games van de laatste jaren. Frisse en fijne elementen worden jammer genoeg wel nog afgewisseld met frustrerende delen waarbij je het spel met Wii en al door het raam wenst te keilen. De blauwe egel is helemaal terug, en kids zullen in hun nopjes zijn terwijl oudere fans samen met dit, maar vooral Episode 4 om eerlijk te zijn, aan hun trekken zullen komen.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Sonic Colours
geplaatst in: Reviews, Sega, Wii
tags: ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>