gaming sinds 1997

Sonic Riders

Sega. Je weet dat je oud wordt als mensen je niet-begrijpend aankijken als je het hebt over deze publisher. Sega? Is dat dan zoiets als Nintendo? Ja jongens, dat is zoiets als Nintendo. En terwijl Nintendo Mario heeft, heeft Sega Sonic. De blauwe hyperkinetische egel zoefde door 2D-werelden op zoek naar meer en meer munten en had geen paddenstoelen of schildpadden nodig om door de levels te glijden.

Het tijdperk van de Megadrive is echter al even voorbij en vandaag gebruiken Sonic en zijn vriendjes een board om allerlei 3D-parcours af te werken. Om, net als vroeger, gouden munten te verzamelen. Kortom: dit is een kruising tussen WipeOut en de klassieke Sonic. Sleutelelementen in dit spel zijn ‘air’ en ‘turbulence’. Lucht (air) doet niet alleen je board sneller gaan, maar geeft je ook de kans turbo’s, wervelstormen en andere zaken te gebruiken om zo je tegenstanders een zucht voor te blijven. Air kan je tijdens een rondje boarden verzamelen door allerlei coole tricks uit te voeren, je bochten in een slipstream te nemen of door de juiste baan te vinden.

Hoeveel air je verbruikt en hoeveel je er kunt opslaan hangt af van board tot board. Als je tijdens de races genoeg gouden munten verzamelt hebt, kan je in de shop andere boards kopen. Die kunnen niet alleen meer ‘air’ opslaan, maar hebben ook andere eigenschappen. Sommige boards zijn beter in het bochtenwerk maar zijn dan ook minder snel enz. Daarnaast is er ook heel wat ‘extreme gear’ te winnen. Naast een verhaallijn die draait rond een tornooi dat Eggman heeft uitgeschreven om de snelste racer ter wereld te kennen, kan je ook nog kiezen uit de tag mode, de survival mode, time attack, normal race en een grand prix.

Het racen zelf vergt maar een klein beetje oefening en afhankelijk van je board zul je ook al snel de tricks aaneenrijgen. Je zult trouwens niet alleen moeten uitkijken voor je tegenstanders: ook het drukke verkeer, zandstormen en allerlei andere zaken kunnen roet in het eten gooien en je van een plaats in de top drie weghouden. Ondanks al die gevaren straalt Sonic Riders toch een vrolijke sfeer uit door het gebruik van felle kleuren en heel wat eyecandy. Dit neemt echter niet weg dat het spel grafisch wat achterstaat op de rest, maar de look and feel en de gameplay mikken duidelijk op een (jong) publiek dat zich vooral wilt amuseren.

Daarbij komt nog dat het spel een constante, relatief hoge framerate kent en grafische bugs schitteren door afwezigheid. Amusement, daar draait het in dit spel dus om, iets wat vooral duidelijk wordt als je met vrienden eens een rondje gaat boarden. Hoe simpel de gameplay ook is, hij steekt goed in elkaar en zorgt voor heel multiplayerplezier. De bijbehorende soundtrack kon me echter heel wat minder overtuigen, maar ik heb het dan ook niet voor poppy pseudo-techno synthesizer deuntjes.

Met Sonic Riders is Sega erin geslaagd om een degelijke racegame te combineren met het Sonic-universum. De eenvoudige gameplay, de makkelijke controls en de kleurrijke –maar korte– parcours mikken duidelijk op het snelle plezier. Het hoge kiddy gehalte moet je er maar bijnemen, maar als partygame kan het zijn mannetje wel staan.

Onze Score:
7.0
gerelateerd spel: Sonic Riders
geplaatst in: PS2, Reviews, Sega
tags: ,


Leave a Reply