gaming sinds 1997

Spider-man: Web of Shadows

De intro van Spider-man Web of Shadows zit subliem in elkaar en doet vermoeden dat we te maken hebben met een topper in het genre. Een duidelijk vermoeide en gedemoniseerde Spider-man loopt met gebogen hoofd doorheen een puinhoop van vechtende soldaten en gemuteerde wezens.

De muziek is onheilspellend, de opbouw is nagenoeg perfect en de sfeer lijkt veelbelovend. Spidey zit diep in de problemen, hij heeft het verknald bij de inwoners van New York, maar nog belangrijker voor hem, ook bij zijn vriendin MJ. Die heeft het wel gehad met de zielige Peter Parker die telkens valt voor de krachten van Venom. Plots duikt laatstgenoemde op en in de chaos die daarop volgt, gaat alles mis.

Hierna begint het spel, drie dagen voor de onvermijdelijke gebeurtenissen die we zojuist zagen in de intro. Jammer genoeg start hiermee het drama voor de gamer. Je kan Web of Shadows namelijk bezwaarlijk een speciaal spel noemen, daarvoor zitten er veel te veel domme fouten in en slaat de ergernismeter maar al te vaak tilt.

In Web of Shadows kies je zelf of je goed of slecht bent, en dat is zonder twijfel een leuke feature. Als de nobele spinnenman geef je niet toe aan het Venom-virus. Doe je dat wel, dan neem je het na een tijdje niet meer zo nauw met de veiligheid van je medebewoners. De kracht van Venom is beduidend groter dan die van Spidey, dus sta je binnen de kortste keren met auto’s te zwaaien naar je vijanden. Tijdens filmpjes kan je ook kiezen voor het goede of slechte pad, wat telkens een andere reactie oplevert. Het is leuk om te zien hoe je keuze het verdere verloop van het verhaal bepaalt, maar jammer genoeg zijn er enkele factoren die je ervan weerhouden om na een speelbeurt ook nog eens de andere keuze uit te proberen.

Van al deze factoren is de gameplay toch de meest onoverkomelijke hindernis. Het webslingeren zit prachtig in elkaar en het is een genot om de vloeiende bewegingen van Spider-man te bewonderen, maar de vele gevechten stellen teleur. Op zich zijn ze niet eens zo slecht, maar ze zijn zo talrijk dat de gebreken al snel opvallen. Veel diepgang valt er niet te bespeuren, en meer dan wat doelloos op het zelfde knopje rammen is er niet bij. Het moet wel gezegd dat het, zeker in het begin, leuk is om combo’s aaneen te rijgen door te slingeren tussen verschillende vijanden en ze tussendoor een paar rake klappen uit te delen. Na de duizendste combo in de lucht heb je het echter wel gehad met die knokpartijen en heb je zin in iets anders, en dat biedt Spider-man dus helemaal niet. De missies bestaan sowieso altijd uit knokpartijen of variaties op gevechten en zijn zeker niet altijd even interessant.

Meestal laat ik saaie gevechten oogluikend toe als daar een loepzuiver en interessant verhaal voor in de plaats komt, en ook hier raakt de spinnenman verstrikt in zijn eigen web. Op geen enkel moment voel je een emotionele connectie met Spider-man, en nergens gaan de makers echt dieper in op zijn emotionele tweestrijd. Activison bespeelt de oevers van het Spider-man universum maar gaat nergens verder dan de oppervlakte. Omdat Spider-man zich afspeelt na de gebeurtenissen van de films en eigenlijk is gebaseerd op de recentere vijanden en personages uit de comics is er voor de gematigde liefhebber van Spidey (ik dus) weinig te beleven op het vlak van bekende personages. Het lijkt wel alsof Activision het moest doen met het B-team uit de stal vijanden en helden van Marvel.

Zoals eerder vermeld, zien de bewegingen van Spider-man er meer dan gelikt uit. Spidey slingert doorheen New York zoals je het verwacht van hem en doet dit op een manier die we tot nu toe alleen kenden van de films. De stad zelf ziet er jammer genoeg PS3 onwaardig uit en hoewel New York gigantisch is, ademt het nergens de sfeer van een echte stad. Jammer, want op sommige momenten spettert het grafisch geweld van het scherm, terwijl het iets daarna lijkt alsof je naar een PS2-spel kijkt. Neem nu de eindgevechten, die heel interessant zijn uitgewerkt en echt wel leuk zijn om te spelen. Waarom kon alles niet gewoon van dit niveau zijn?

Hetzelfde gevoel van inconsistentie geldt ook voor het geluid en dan met name het stemmenwerk. Sommige personages klinken heel geloofwaardig, terwijl Spider-man zelf eerder lijkt op een Engelstalige versie van Jelle Cleymans. Ik heb al lang niet meer zo’n zielige en ergerlijke vertolking van een superheld gezien, en dat wil wat zeggen want ik heb Spider-man 3 ook helemaal uitgezeten. Overigens zijn de grappig bedoelde opmerkingen van Peter Parker uiteraard nooit grappig, wat vaak voor tenenkrommende situaties leidt. Alsof Activison nooit echt voluit wou gaan met het donkere karakter van het spel.

Of je nu kiest voor goed of slecht, de gameplay zal er weinig door veranderen en dat maakt het zo makkelijk om dit spel na een speelbeurt gewoon lekker links te laten liggen. Ik weet alleszins dat het na deze review mooi in de kast belandt, naast mijn andere middelmatige games. Leuk geprobeerd, maar om deze jongen te verbazen is er meer nodig dan een paar leuke combo’s, middelmatige graphics en een zwak uitgewerkt verhaal. Er is echter potentieel genoeg, dus raad ik Activision ten stelligste aan om het over twee jaar nog eens te proberen. Ik zal het spel alvast vrijwillig reviewen, hopelijk met een betere eindcijfer tot gevolg.

Onze Score:
6.0
gerelateerd spel: Spider-man: Web of Shadows
geplaatst in: Activision, PS3, Reviews
tags: , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>