gaming sinds 1997

SpyHunter 2

Ik keek erg uit naar dit spel omdat ik me de oude arcade versie nog herinner alsof ik hem gisteren speelde en als een vervolg die oude, gelukzalige momenten terug kan doen heropleven zou dat super zijn.

Met wild enthousiasme stak ik het spel in de console en ik werd overrompeld door een verbazingwekkend goede intro die de beste elementen van Viper (de tv-serie), Mad Max en Need For Speed: Hot Pursuit (inderdaad de derde en niet HP2) combineert. Mijn geluk kon niet op toen ik in het menu kwam! Ik zette de singleplayer op…
Maar toen het level ingeladen was, werd ik aangevallen door gigantische pixelblokken die op mijn televisietoestel geprojecteerd werden, zelfs mijn hond vond het zo erg dat hij mijn kamer moest verlaten. Ik heb er lang op gewacht maar nadat ik een paar minuten gespeeld had wist ik dat het moment gekomen was om de visuele omgeving van een spel te omschrijven met de term craphics. Als het spel gemaakt zou zijn voor de ps1-console zou het geweldig geweest zijn, maar dit is gewoon weg een belediging voor de PS2.

Ze hebben dan op zijn minst een beetje hun best gedaan wat betreft geluid, dacht ik. Ik hou er altijd van als een ster meewerkt aan een spel en Vanessa Carlton heeft best wel een paar leuke popliedjes gemaakt. Je kan een paar interviews/featurettes van haar bekijken en die extra moeite moet geapprecieerd worden want niet alleen dvd’s verdienen extra’s en het zou net zo goed een standaard moeten worden om games te voorzien van deze features. Jammer genoeg zijn deze filmpjes de enige duidelijke link met Carlton want haar muziek wordt verstopt achter domme, monotone techno dreuntjes.

De interceptor besturen is zoals een arcade treinsimulator besturen: rechttoe rechtaan en saai na tien minuten. De missies en de levels waarin deze plaatsvinden brengen geen soelaas en zijn zelfs frustrerend. Stel dat je drie taken te vervullen hebt met als laatste een soort van finale waarvan de kans op falen groot is dan moet je telkens van vooraf aan herbeginnen, geen checkpoints of continues. Na 5 keer begint dat al hard op je zenuwen te werken en de drang om nog eens opnieuw te beginnen kwam totaal niet in me op. De enige reden die ik kan bedenken waarom ze voor deze aanpak gekozen hebben is dat zelfs nu het spel nog zeer kort is.

Het enige wat het een beetje moeite waard maakt, is de multiplayer. Er is een coöperatieve mode (één speler rijdt en schiet met hoofdwapens en de tweede speler bestuurt een extra machinegeweer op het dak) en een head-on-head in een arena maar ook deze mode heeft weer weinig of niets te bieden en bevat te weinig elementen om langer dan twee minuten boeiend te blijven. Als er wat meer extra mogelijkheden waren zoals “last man standing” of “vang de bal” en indien dat allemaal naar behoren was uitgewerkt met online mogelijkheden dan zou dat het spel een serieuze meerwaarde gegeven hebben. Dat is dus niet het geval!

Het verhaal is simpel maar dat is altijd zo geweest en daar is niets mis mee, slechts een klein doch nuttig aanvoelende reden is nodig om het plezier van het spelen te rechtvaardigen. Ik kan het verhaal in één zin samenvatten: je bestuurt een auto die kan veranderen in motor, sneeuwscooter of jeep, uitgerust met de laatste technologische snufjes in een strijd tegen terroristen.

Als je in de stemming bent voor Spy Hunter koop dan de verzameling arcarde spelletjes die geport zijn naar hedendaagse consoles. Dat kost slechts de helft en brengt de goede oude versies en herinneringen terug (inclusief de originele Spy Hunter uiteraard). Je zal er in ieder geval langer plezier aan hebben dan aan deze sequel. Ik kan je dit spel echt niet aanbevelen, eventueel kan je het een uurtje huren als je een kameraad hebt die zich ook steendood verveelt.

Onze Score:
4.0
gerelateerd spel: SpyHunter 2
geplaatst in: PS2, Reviews
tags: ,


Leave a Reply