gaming sinds 1997

Stormrise

Als er één genre is dat nooit echt tot zijn recht is gekomen op console, dan is het wel strategie. In de voorbije jaren hebben talloze ontwikkelaars geprobeerd om een succesvolle RTS uit te brengen op console, maar telkens faalden ze oftewel in de besturing of was het een spel met weinig diepgang. Enkel Civilization: Revolution en wellicht Halo Wars kwamen in de buurt. Ontwikkelaar Creative Assembly van Empire: Total War faam doet een poging om nogmaals deze vooroordelen te doorprikken, maar echt succesvol is men niet.

Het achtergrondverhaal begint met het aloude uitgangspunt dat de mensheid het weeral eens beter dacht te weten dan de natuur. Natuurlijk duurde het niet lang vooraleer onze blauwe planeet orde op zaken kwam stellen. Vanzelfsprekend kon slechts een selecte groep mensen gered worden, terwijl al de rest zelf maar moest uitzoeken hoe men moest overleven. Na een goede “winterslaap” ontwaakt deze groep mensen die zich de ‘Echelon’ hebben genoemd maar ze ontdekken al snel dat zij niet de enige overlevenden zijn. Terwijl zij aan het slapen waren, zijn de overlevenden die werden blootgesteld aan de natuurrampen geëvolueerd en vormden de ‘Sai’. Terwijl men in het begin goed met elkaar omging werd het al snel duidelijk dat bepaalde personen langs beide kanten liever de andere kant dood hadden en al snel is de mensheid in een nieuwe oorlog verwikkeld!

Zoals je al kon afleiden uit het verhaal zijn er twee facties in het spel die qua stijl het tegenovergestelde zijn van elkaar. De eenheden van Echelon zijn allemaal gestructureerd en stijlvol afgewerkt. Je zou het kunnen zien als een geëvolueerde versie van een Westers leger. Zo zijn er standaardeenheden zoals infanterie, sluipschutters en stormtroepen en bij de voertuigen tanks en buggies. Iets futuristischer zijn de robotten en vliegende eenheden die gebruik maken van zweeftechnologie.

De Sai is dan het tegenovergestelde van de Echelon, wat deels normaal is aangezien ze een samenraapsel zijn van personen die zijn achtergelaten door de ‘uitverkorenen’. Doordat ze volop zijn blootgesteld aan de natuurrampen hebben ze zich mentaal ontwikkeld en kunnen ze gedachten lezen en zelf mensen doden met hun nieuwe krachten. Nadeel voor hen is dat ze er minder menselijk uitzien en bijvoorbeeld tentakels hebben op de achterkant van hun hoofd. Niet alleen zij, maar ook enkele dieren zijn geëvolueerd aangezien de Sai de beschikking blijken te hebben over reusachtige krabben en hydra-achtige beesten die zuur spuwen naar hun vijanden.

Elke eenheid heeft ook meerdere mogelijkheden. Zo kunnen de Enforcers, de infanterie van Echelon, schilden gebruiken om zich te verdedigen tegen inkomende kogels en kunnen ze granaten bovenhalen om een grote overmacht tot brokjes te herleiden. De Rage van de Sai kan bijvoorbeeld naast vijanden neerslaan met zijn reusachtige handen ook op een hele groep afstormen of met zijn vuisten op de grond bonken om een schokgolf te veroorzaken.

Al deze extra mogelijkheden met je eenheden zijn leuk, maar de speler moet natuurlijk ook de mogelijkheid hebben om ze te gebruiken. En net hier begint het schoentje te wringen en steken drie grote problemen de kop op. De ontwikkelaar koos ervoor om de camera telkens aan een eenheid te koppelen met de bedoeling om de speler meer te betrekken in de gevechten. Spijtig genoeg zorgt dit voor complete chaos bij het controleren ervan. Bij open gebieden lukt het nog gemakkelijk, maar vanaf het moment dat je in nauwere ruimtes komt, wordt de camera vrij hard tegen je eenheden gedrukt en verlies je het overzicht, iets dat cruciaal is in een strategie game. De mogelijkheid bestaat om een 3D map van de omgeving op te roepen, maar deze is veel te onoverzichtelijk.

De besturing vormt het tweede probleem, ondanks de grote ambities op dat vlak van de ontwikkelaar. Hun zogenaamde “whip”-select maakt het mogelijk om met enkele toetsen eenheden via hun iconen te selecteren en opdrachten te geven zonder met je camera naar hen te veranderen. Dit werkt vrij goed als er geen actie is, maar vanaf ze in een gevecht raken veranderen de iconen op het beeldscherm constant van positie en is het onmogelijk om ze nog deftig te selecteren, zeker als er andere eenheden in de buurt zijn.

Een ander nadeel is het groeperen van de eenheden. De ontwikkelaar is normaal één van de meest ervaren als het op RTS games aankomt, maar hoe kan het dan dat je slechts 3 eenheden kunt groeperen? Als je met iets van een 20 eenheden op de map speelt en ze slechts in zulke kleine groepen kunt indelen is het veel te omslachtig om ze telkens één per één een nieuwe opdracht te geven.

Het laatste probleem is de intelligentie van de units. Op het ene moment opereren ze perfect zelfstandig en zoeken ze dekking achter tal van voorwerpen, terwijl ze op het andere moment zich gewoon laten afslachten als een gedrogeerde kip. Ook het opvolgen van bevelen kon een stuk beter. Zo marcheren troepen dikwijls tot ze de vijanden kunnen kietelen vooraleer ze eraan denken om wat schoten af te vuren. Hierdoor zijn je eenheden dikwijls al gehalveerd wanneer ze plots in actie schieten.

Een andere feature waar de ontwikkelaars graag mee pronkten voor de release was de invloed van het verticale in de mappen. Je eenheden kunnen vechten op meerdere verdiepingen en dit heeft ook invloed op lager gelegen eenheden. Het is een prachtige feature, maar één die niet goed kan uitgewerkt worden door bovengenoemde problemen.

Grafisch doet het spel zijn werk: de speler voelt echt dat Moeder Natuur eens goed huis heeft gehouden door de aanblik van de vele verwoeste gebouwen en constante aardbevingen. Ook de animaties van de eenheden zijn prachtig om te zien. Infanterie snelt vlot van de ene beschutting naar de andere en de monsters van de Sai zijn een lust voor het oog. De tussenfilmpjes zijn met de ingame engine gemaakt om bij te dragen tot de sfeer, maar spijtig genoeg zijn deze in een minderwaardige kwaliteit opgenomen. Het spel heeft ook een deftige soundtrack die perfect past bij de verwoeste wereld en de geluidseffecten zijn ook van een vrij hoge kwaliteit. Ook heel leuk is om je manschappen gesprekken te horen voeren over wat er zich afspeelt rondom hen. Iets wat alleen maar bijdraagt tot de sfeer van het spel, één van de beste punten van de game.

Multiplayer is er ook, maar is niet populair door al de problemen die hier reeds zijn opgesomd. Mocht je toch geïnteresseerd zijn in dit onderdeel, dan kan je je verwachten aan gevechten tot met acht spelers. De mappen waar je op speelt zijn grotendeels gebaseerd op die van de singleplayer en de gevechten komen meestal neer op wie het best met de camera en besturing om kan gaan. Zelfs al ben je in de minderheid, dan nog kun je met gemak winnen als je meester bent over deze elementen.

Als conclusie kan ik alleen maar zeggen dat Creative Assembly voorlopig enkel Koning van de strategiegames is op de pc. Het is spijtig om een spel zo hard te zien falen door zijn gebreken, terwijl het met een betere kwaliteitscontrole wellicht een prachtige game kon geworden zijn.

Onze Score:
5.0
gerelateerd spel: Stormrise
geplaatst in: Reviews, Sega, X360
tags: , ,


Leave a Reply