gaming sinds 1997

Sudeki

Ah, de komkommertijd is eindelijk voorbij. De ene topper na de andere wordt naar ons hoofd gesmeten, waaronder ook deze Sudeki. Althans, dat dacht ik tot voor kort. Ik had gehoopt op een felle strijd tussen Sudeki en Fable, twee Xbox RPG’s die me gedurende die oh zo saaie periode, meermaals hebben doen watertanden. Helaas vrees ik dat de strijd reeds beslecht is…

De wereld van Sudeki is verdeeld in twee gebieden: een donker gedeelte en een licht gedeelte. Alles liep van een leien dakje tot de “light spawn” kwam opdraven. Deze verderfelijke monsters hadden niet echt goede bedoelingen met de bevolking van Illumina. De jonge, viriele soldaat Tal wordt ingeschakeld. Je eerste missie is het terughalen van de prinses Allish. Romantiek hangt al in de lucht, want deze bevallige dame lijkt al snel te vallen voor de charmes van Tal. Van zodra je Allish veilig en wel hebt teruggebracht, wordt je meteen met je volgende opdracht geconfronteerd. Om niet meteen de ondergang van Illumina onder ogen te moeten zien, wil de koningin een schild laten bouwen. Hier zijn echter kristallen voor nodig en deze bevinden zich ondermeer in een tempel van het Shudani volkje. Wanneer de light spawn ook daar toeslaat heeft de koningin een leuk excuus om er het kristal te gaan stelen. Samen met de wetenschapper Elco en de vrouwelijke jager Buki (van de Shudani stam) trekt Tal naar de tempel. Prinses Allish is natuurlijk een jaloerse trien en kan het niet aanzien dat Tal samen met een ander vrouwmens eropuit trekt. Ze besluit het trio te volgen en voegt zich later dan ook bij het team. Samen gaan ze op zoek naar het kristal en uiteindelijk vinden ze het, maar oh jeminee wat gebeurt er? Een aardbeving zorgt voor een scheur die naar de donkere wereld leidt. Om niet bedolven te worden onder vallende rotsen, vluchten ze door de scheur naar het duistere. Het avontuur kan beginnen alsook mijn kritiek!

Een RPG zonder gevechten is als Pamela Anderson zonder siliconen; het is veel leuker met, dan zonder. Als ontwikkelaar heb je de keuze tussen twee systemen: turn-based of realtime. De jongens van Climax hebben resoluut voor die laatste aanpak gekozen. Geen geknoei met menu’s, geen wachttijden tot je personages in de aanval kunnen gaan, gewoon lekker aanvallen wanneer je maar wilt. Het combosysteem bestaat uit vier bolletjes die één voor één oplichten. Na je eerste slag zal je op het juiste moment (lees: als het volgende bolletje oplicht) je volgende stoot moeten doen om een geslaagde combo uit te voeren. Dit systeem werkt heel goed, maar kan wel enkel gebruikt worden als je met een “melee” personage speelt, zoals Tal of Buki. Zij hebben respectievelijk een zwaard en klauwen tot hun beschikking waarmee ze het man-tegen-man kunnen uitvechten. Elco en Allish daarentegen gebruiken lange afstandswapens, waarmee je vanop een veilige afstand kogels kan afvuren. De camera verandert in dat geval van een third person perspectief naar een first person perspectief om het mikken wat makkelijker te maken. Wat mij meteen opviel en enigszins verwonderde aan de gevechten is het bloed. Je eerste aanraking met Sudeki geeft je het gevoel dat je met een lief, koddig RPG’tje te maken hebt, maar de gevechten slaan dit gevoel meteen in duigen; het bloed vloeit rijkelijker dan in welke RPG dan ook. Het enige mikpunt van kritiek bij de gevechten is de soms wat hakkelige animatie. De bewegingen verlopen niet altijd even soepel en missen hier en daar een frame waardoor het er een stuk houteriger uit ziet. Maar al bij al is het gevechtssysteem toch één van de troeven van Sudeki.

In Sudeki krijg je, zoals reeds vermeld, de controle over vier personages: Tal, Buki, Elco en Allish. Tal is zowat de hoofdpersoon waar alles rond draait. Hij is een meester in het zwaaien met een zwaardje en zal dan ook geregeld nieuwe slagijzers ontvangen, die je bij de plaatselijke smid dan weer kan bewerken met nieuwe eigenschappen. De shudani jaagster Buki is een echte taaie tante. Met haar ijzeren klauwen kan ze niet alleen de light spawn zonder pardon naar het hiernamaals verwijzen, ze kan tevens tegen bepaalde muren klauteren. Elco, de nerd van dienst, moet het wat meer hebben van technologische snufjes, zoals zijn hypermodern pistool en zijn jetpack. Hiermee kan hij hoger gelegen of door een kloof gescheiden plaatsen bereiken. De bevallige Allish is een echt magisch prinsesje. Ze kan onzichtbare kisten zichtbaar maken en beschikt over magische krachten die vaak een helend effect hebben op je personages. Een gevarieerd zootje ongeregeld dus. Sudeki zou ook geen RPG zijn moesten je personages niet kunnen evolueren. Dit gebeurt deels vanzelf door middel van experience points die je na het succesvol afronden van missies krijgt. Maar je kan ook het heft in eigen handen nemen met het advancement menu. Zo nu en dan krijg je punten die je kan verdelen over je verschillende vaardigheden of waarmee je nieuwe vaardigheden kan verwerven. Niets nieuws hier, gewoon het gebruikelijke werk.

De talloze screenshots en filmpjes die ik gedurende de komkommertijd maar al te graag heb geslikt, maakten mijn verwachtingen op het vlak van graphics wel erg hoog. De kans dat ik teleurgesteld zou worden, was dan ook groot. Maar niet getreurd, het is niet lelijk hoor. Verre van, bij momenten viel mijn mond echt open van verbazing, maar wat ik me dan afvraag is: waarom kan het niet altijd zo mooi zijn? Waarom hebben de binnenlocaties en de donkere gebieden niet de charme van het zonnige Illumina? Want buiten komen de prachtige lichteffecten goed tot hun recht, maar binnen of in het donker valt hier niets meer van te merken. Zeer spijtig, maar grafisch is Sudeki zowieso toch niet zo overtuigend als beloofd werd. De animé tekenstijl waar de Engelse jongens voor hebben gekozen, is goed geprobeerd maar kan in het vervolg toch beter overgelaten worden aan echte Japanners. Dit lijkt eerder op een wanhopige poging om het spel een Japanse touch te geven om zo misschien voet op Japanse bodem te krijgen. Mijn devies: schoenmaker blijf bij je leest!

En dan nu, dames en heren, hét mikpunt van kritiek. Ik had nooit gedacht dat dit doorslaggevend kon zijn voor een spel, maar voorwaar: het kan. Het geluid laat behoorlijk te wensen over. De muziek, vooral tijdens de meer romantische tussenfilmpjes, heeft iets weg van de melige gitaarmuziekjes bij tuin- of klusprogramma’s; het hoort met andere woorden niet thuis in een spel, laat staan een RPG. Maar hetgeen waar ik me het meeste aan geïrriteerd heb, zijn toch wel de voice overs. Lieve heer, wat is me dat allemaal. Elco lijkt wel een naar Engeland geëmigreerde Hollandse groenteboer; zo irritant klinkt ‘ie tenminste. Alle dialogen zijn op een zodanig knullige wijze ingesproken dat je gewoon met een enorm verlangen uitkijkt naar een spreekballonnetje (die je in Sudeki nooit zal tegenkomen). De geluidseffecten die met het pistool van Elco gepaard gaan, zijn ook niet echt om over naar huis te schrijven.

Het RPG aanbod op Xbox is al niet zo denderend en Sudeki maakt het niet veel beter. De slechte voice overs, de onevenwichtige graphics en het ongeïnspireerde verhaal maken van Sudeki een middelmatig spel, wat natuurlijk een teleurstelling is, aangezien het toch behoorlijk gehyped werd. RPG fans hoeven echter niet te treuren want sinds enkele dagen ligt Fable in de winkels. Hopelijk voldoet die wel aan onze verwachtingen.

Onze Score:
7.0
gerelateerd spel: Sudeki
geplaatst in: Microsoft, Reviews, Xbox
tags: ,


Leave a Reply